İkili Hayat

17.Bölüm

 Derin ; ürkek bakışlarla karşısında ki taşlardan yapılmış koca konağa bakıyordu. Bu büyüklük onu korkutmuyor değildi. Evet kendisi de büyük bir yalıda büyümüştü ama ne olursa olsun kendi büyüdüğü evle burayı karşılaştıramazdı. Üstündeki şort ve gömleği, diğer genç kızlarla büyük tezatlık oluşturuyor,  giydiği topuklu ayakkabı taşların arasında kırılmayı gözlüyordu. Elinde ki bavulu ve dişlemekte olduğu dudağıyla konağın önünden geçen çoğu erkeğin ilgi odağı oluyordu. Burada işlerin nasıl yürüdüğünü az çok öğrenmişti. Emir her şeyi anlatmak için fırsat kollar olmuştu. Sevdiği kadından sonra bir de bebeğini kaybetmeyi göze alamıyordu. Bunun için elinden gelen her şeyi yapmıştı. Derin ile aralarını ancak bir ayda toparlayabilmişlerdi. Düzelmiş gibi görünen hiç bir şey düzelmemişti bir ay boyunca. Derin kendisini sürekli geri çekmiş, her seferinden kaçmıştı. Emir ise hem suçluluk hem de kaybetme korkusu ile her seferinde uğraşmıştı. En son Derin dayanamamış ve onu dinlemişti.

Tek bir fırsatı olduğunu bilerek Derin'in günlerdir tutamadığı elini tutmuş ve karşısına oturmuştu. Gözleri aşık olduğu yeşil gözleri bulmuştu. anlatmak düşünmek kadar kolay değildi. Anlatacak çok şey vardı ve Derin'e uzak olan bu şeyleri anlayabilecek miydi emin değildi. 

"Ben Mardinliyim. Ağalığa sahip olan bir ailenin ikinci oğluyum. Bizim oralarda ağalık sonradan kazanılan bir şey değildir küçüklükten öyle yetiştirilirsin. Daha en başta ağanın kim olacağı bellidir aslında. Ve en büyük çocuk ben olmamama rağmen annem beni öyle yetiştirdi. Ağabeyimi değil her zaman beni ağa olarak gördü. Bazı insanlar bu ağalığı gözlerinde çok büyütür. Belki insanların fark ettiği olumlu yanları vardır bunun ama benim için hiç bir zaman özendiğim bir şey olmadı. Ben ağalığı düşünmemiştim bile aslında ne de olsa bir ağabeyim vardı ve başa o geçecekti. Bende istediğim hayatı yaşayacaktım. Ama öyle olmadı Derin. Daha ağabeyim yirmi  dokuz yaşındayken onu kaybettik. Acısı büyüktü büyük olmasına da ailem ve köylü için önce gelen şey ağalığın devredilmesiydi. Ve ağalık bana verildi ama yalnızca ağalıkla kalmadı bu ... ağabeyimin evleneceği kız yani Selda'da bana verildi. Daha yirmi dört yaşında olmama rağmen mecbur kaldım evlenmeye. Ama hiç bir zaman onu karım olarak görmedim. Daha sonra Mardin'de yaşayamayacağımı anladım ve İstanbul'a geldim. İşin başına geçtim. Çünkü benim istediğim hayat ne o büyük konaktı nede ağalıktı. Ben yalnızca özgürce yaşamak isiyordum. Tam yeni hayatıma başlarken sen girdin hayatıma Derin. Ve yemin ederim ki sana Selda ile aramda hiç bir şey olmadı . Onu sevmiyorum , hiç bir zaman sevmedim de insan yenge dediği birisine nasıl o gözle bakabilir ki? Gizlemek zorunda kaldım senden çünkü en başta söyleseydim hiç birlikte olamayacaktık bile. Sonra da söyleyemedim bu sefer iyice bağlandım ve seni kaybetmekten korktum."

 Derin yavaşça büyük kapıya yürüdü ve sıkıntılı bir nefesi dışarıya verdikten sonra kapıyı çaldı. Kapı gürültüyle açıldığında onu dört beş kız karşılamıştı. Kızların onu süzüşü hiç hoşuna gitmemişti. Eğer her zaman böyle olacaksa işi vardı . 

"Hoşgeldiniz."

Dedi bir kız suskunluğunu bırakıp. Derin'de kızların ona yaptığı gibi kızları süzdü . Kendsinden o kadar farklıydılar ki. Yüzünü buruşturmamak için kendisini zor tutmuştu. İlk günden kötülenmeye niyeti yoktu bu yüzden gülümsedi . Bir kez daha iyi oyuncu olduğu için kendisiyle gurur duydu. Karşısında Emir'i görmesiyle rahatlamıştı. Emir hemen Derin'in yanına yürüdü hızlı adımlarla ve onu kollarıyla sardı. Uçak yolculuğunun bebeğe zarar vermesinden o kadar korkmuştu ki. Neyse ki bir şeyleri yoktu. Kızlar gözlerini çiftten kaçırırken bir kaç kaçak bakışa engel olamıyorlardı. Pekte normal bir görüntü sergilemiyorlardı. Emir evliydi ve şuan başka - üstelik yarı çıplak- bir kadına sarılıyordu . 

"İyi misin?"

Diye sordu telaşını saklayamadığı sesiyle. Derin gülümsedi ve yanağında duran Emir'in ellerini tutup okşadı.

"İyiyiz."

Emir kafasını eğip yüzünü buruşturdu. O miniği nasıl unutabilmişti.

"Seni unuttuğum için özür dilerim babacım."

 Eli yavaşça Derin'in karnını bulduğunda , Derin etraftaki meraklı bakışları fark edip Emir'in elini tutu ve karnından çekti.

"Emir."

Dedi uyarıcı şekilde.

"Artık kimse umurumda değil. Zaten bu konak yüzünden şimdiye kadar bazı şeyleri yaşayamadım bundan sonra aynısının olmasına izin vermeyeceğim."

Ailesinden korkusu vardı fakat bu kendi için değildi. Ailesi olarak gördüğü kadını ve çocuğunu her türlü korurdu, gerekirse her şeyi burada bırakır sırtını dönerdi. ama eğer birisi Derin'i kırarsa bunu engelleyememekten korkuyordu. Burada ki herkes acımasızdı. Derin güçlü gibi görünse de içinde küçük bir masum çocuk vardı. Çok çabuk kırılırdı. 

"Yolculuk nasıldı? İyi geçti mi? İyi misiniz?"

"Evet hiç yorulmadık. Bulantı yada sancımda yoktu sanırım bebeğimiz gezmeyi çok seven bir çocuk olacak."

 Bebeğimiz lafını duymak bile huzuru içinde hissetmesine yetmişti Emir'in. İçten içe kurduğu hayallere kavuşuyordu. 

"Hadi annemler ile tanıştırayım seni."

 Derin o anda unuttuğu ayrıntıyla telaşa kapıldı. Az çok aileyi anlamıştı. Eğer laf ederlerse susamayabilirdi. Her ne kadar kendi mutsuzluğunun mimarı bu aile olsa da arada emir vardı. Sırf onun için davranışlarına dikkat etmesi gerekiyordu. 

"Korkuyorum."

Diye itiraf etti.

"Korkma. Ben yanındayım."

 Büyük salona geçtiklerinde ailesinin şaşkın bakışlarıyla karşılaşmışlardı. Emir'in gözleri annesine takıldığında Derin'i ve üzerini süzdüğü sonrada bakışlarının Emir'in Derin'in belinde duran elinde takılı kaldığını gördü. O an Emir, Derin'in daha ilk başta hata yaptığını anladı ama ailesi onu böyle kabul etmeliydi nede olsa Derin hiç bir şekilde kendisini değiştiremezdi. Ne kadar süre saklayabilirdi ki kendi kişiliğini? Bunu bilecek kadar iyi tanıyordu onu.  Salonda bulananlardan tek şaşırmayan ve Derin'e gülümseyen kardeşi Sinan'dı . Beklentiyle bakan bakışlara karşı boğazını temizledi.

"Derin sevdiğim ve çocuğumun annesi olan kadın."