Benden Vazgeçme

10.Bölüm

Dinleyebiliyorsanız şarkıyla dinlemenizi öneririz.

Sınırı yine biraz  bizim zorumuzla da olsa doldurduğunuz  için teşekkürler. Umarım hikayemizi seviyorsunuzdur.

Tanıtım filmi hazırlıyoruz! :) Normalde bu bölümle birlikte paylaşacaktık ama o zaman 1 hafta daha beklemeniz gerekirdi.

Iyi okumalar.

Kapıyı açan Mert'in babası Murat amcaydı. Beni görünce açılan gözleri şaşırdığının kanıtıydı. Açıkçası ben de şaşırmıştım. Ben onların tatilde olduğunu düşündüğüm için bu kadar rahat gelmemişmiydim buraya.

Murat amcaya tek bir söz etmeden yanından geçip içeri girdim. Yavaşça kapıyı kapatıp yanıma geldiğinde hala şaşkındı. Oysa ben şaşkınlığımı çabuk atmıştım üzerimden. Bugün bitecekti herşey nasıl olsa.

"Bahçeye geçelim." dedi. Alayla güldüm.Mert'in odası bahçeyi görmüyodu. Yerimden kalkıp bahçeye doğru ilerledim. Bahçede ki sandalyeye oturdum.

"Ne işin var burada?" dedi karşıma oturur oturmaz.

"Korkuyorsunuz değil mi? " dedim. Bişey demesine izin vermeden devam ettim. " Mert'e herşeyi anlatmamdan korkuyorsunuz." Cevap vermedi.  Vermesine gerek de yoktu zaten. Gözlerinde gördüğüm öfkeyle karışık tedirginlik bu söylediklerimi onaylar nitelikteydi. 

Gülerek başımı öne doğru eğdim. Herhangi bir duygu barındırmıyordu gülüşüm. Kafamı kaldırıp konuşmama devam ettim.

"Sizin babamla olan düşmanlığınızı bilmeyen yok. Ne babam ne de siz, hiçbir zaman bizim Mert'le olan ilişkimizi desteklemediniz. Desteklemenizi düşünmüyodum zaten. Ama şunu bilin ki beni ne sizin aranızdaki husumet ne de bizi desteklememeniz hiç bir zaman korkutmadı.

Mert'le birlikteyken de ayrıyken de size olan saygımı hep korudum. Hala da aynı şekilde korumaya devam ediyorum. Benim size tek bir sorum var. Benim Mert'le olan ilişkim neden sizi ve babamı bu kadar korkuttu? Neden sürekli bizi ayırmaya çalıştınız?"

"Ben oğlumu tanırım Elif. Mert'in sana olan aşk dolu bakışlarını, sana olan sevgisini görüyordum. Mert'ten beklediğim birşeydi sana evlilik teklifi etmesi. Senin ona vereceğin cevabın ise 'evet' olduğu bariz ortadaydı. Buydu beni korkutan."

Derin bir nefes alıp devam etti. " Bak kızım. Benim seninle bir sorunum yok. Hatta severim seni. Ama beni de anlamaya çalış.  Ben Erhan'la akraba olmak istemiyorum. Nefret ettiğim bir adamla akraba olmak istemiyorum. Eğer gelip benden özür dilerse herşey değişir o ayrı konu." Son cümleyi daha çok kendine söyler gibiydi.

"Neyse" diyerek lafa girdim. "Ben sizin demek istediğinizi anladım. Ben yarın gece gidiyorum Murat amca.  Bunu biraz olsun rahatlamanız için söyledim. Geldiğim günden beri huzursuz olduğunuzun farkındayım. Korkmanıza gerek yok. Mert'e bişeyler anlatmaya gelmedim.

Her şeyi anlatıp onun ve benim tekrar yıpranmamızı istemem. Buraya onunla son kez konuşmaya geldim. Veda etmeye. Amerika'ya temelli gidiyorum. İstanbul'a bir daha dönmeyeceğim. Dönersem de bilin ki bu Mert için olmayacak." dedim.

Yerimden kalktım. "Konuşmamız bittiyse ben Mert'le konuşmaya gidiyorum" dedim. "Tabi"dedi.

Bahçeden çıkıp merdivenlere doğru ilerlemeye başladım. Merdivenin başına ulaştığımda durakladım. Derin bir nefes aldım ve yavaş yavaş çıkmaya başladım. Mert'in odası merdivenin hemen bitimindeydi. Kapının önüne geldiğimde  kapıyı tıklattım. Ses gelmeyince kapıyı yavaşça açıp içeri girdim.