Geçide baktım kısa bir süreliğine. Ne ardıma, ne ardına. Sadece geçide baktım.
Kim Hyun Ra yanımdaydı şimdi.
Ölmemişti. Evet ölmemişti. Ondan alacağım bir hesap vardı daha ve bunu yanına bırakmayacağımı bildiği için titrediğini belirtmemek adına ellerini saklıyordu siyah pelerinine.
Üzerimdeki kıyafete baktım. Çocukken bana aldığı kıyafetlerin aynısını diktirmiştim Namjoon'a. İtiraz etmemiş, susmuş ve sadece elleri delik delik olsa da acımadığını bildiğimden, sessizce yanında oturan bana aldırmadan dikmişti bu kıyafetleri.
Siyah bir kumaş pantolon, beyaz salaş tişörtün üzerine şarap kırmızısı bir kazak. Kravatını ise bordonun koyu bir tonunda almış belime bağlamıştı. O zamanlar bol gelmişti pantolonum. Sırıttım kendi kendime.
Vay...
"Söyle artık ne söyleyeceksen, onu görmek ve gitmek istiyorum."
Ellerimi ceplerime yerleştirdim ve başımı eğdim. Hala sırıtıyordum.
"Hayatını söndürdün, mahvettin onu. Sahte de olsa anne buldun ona sen annesiyken. O, o gerçek sandığı annesinin senin nedeninle bulunan ölümüne ağladı senelerce. Ben onun tek bir umudunun yıkılışına bir yaşımı kaybederken, sen binlerce kez umudunun yıkılmasına sebep oldun. Söylesene...
Her gözyaşına umut tanesi adını veren bir umudun, nasıl karanlığı oldun?
Nasıl maviye siyah oldun?
Ah doğru, mavinin bile gölgesi siyah. Ben neyin sonsuzluğundan bahsediyorum ki!"
Derin bir nefes sesi duyuldu, benden.
Defalarca kez ben kırmıştım onu ama kabullenemiyordum bazı şeyleri. Bu yüzden onun yaptıklarına sayıyordum hataları.
Onu asıl mahveden bendim.
"Ben onun annesiyim Jimin. Bırak da hayatına ben karar vereyim."
Duyduğum şeyin saçmalığını düşünürken buldum kendimi. Saçmalıyordu. O Taehyung'un annesiydi.
Jungkook'un annesi Jeon Chae Bom'un ölen eşiydi. Ah! Pardon!
Kim Hyun Ra kevaşesinin öldürttüğü kadındı onun annesi.
****
"Başım dönüyor."
"İyi değilsin işte. Üsteleme, gidelim Jungkook. Onu görmen gerekiyor. Bebeğin onu hissetmesi gerekiyor. Her türli bileşeni taşıyan bir canlıyı bedeninde bulunduruyorsun sen. Jimin'i görmesi lazım."
"O... O bebeğe zarar veriyor. "
Elini omzuma koyarak bana yaklaştı.
"O, sen her ne kadar istemesen de bebeğin babası Jungkook. Onun her duygusunu hissediyor ve yokluğunuda hissetmek buna dahil. Çünkü acı içinde kıvranıyor."
Sanırım haklıydı.
"Ah!"
Karnıma saplanan ağrı ile olduğum yerde dikleştim. Karnımı sanki birisi dev avuçlarına sığdırmış da sıkıyormuş gibi hissediyordum.
"Jungkook! Jungkook aç gözlerini! Yalvarırım aç gözlerini!"
Deniyordum.
Denemekle kaldım...
****
"O öldü Jimin. Üzgünüz."
Yalan söylemeyin sevdiğime. Bebeğim ve Jimin, sizi seviyorum.
****
Kitabıma desteğinizden teşekkür ederim. Bir daha ki kurgular da buluşmak dileğiyle.
Sizi seviyorum...
ŞİMDİ OKUDUĞUN
ALONE |JİKOOK|
Fiksyen Peminat"Safkanlığın ilk gecesiydi. Acıdan kıvransamda, yeni bir varlığın gerçekliğinden habersizdim.O, adeta imkansızdı." Sanırım yalan söyledim! Yakında...
