Δεν σε αντέχω.

12. Λάθος

Μόλις ξύπνησα κατέβηκα κατευθείαν κάτω με σκοπό να μιλήσουμε για τα χθεσινά, είχε κουρνιάσει στον καναπέ και κοιμόταν ήρεμα και γαλήνια, έτσι όπως τον είδα δεν μου πήγε η καρδιά να τον ξυπνήσω. Έφτιαξα ένα καφέ και έκατσα στην πολυθρόνα από δίπλα, καθώς τον παρατηρούσα, κατάλαβα γιατί όλες οι γυναίκες είναι τρελές για αυτόν, έχει τα χαρακτηριστικά αγγέλου, ένα όμως δεν μπορούσα να καταλάβω, πως ένα τόσο όμορφο πλάσμα με αγγελικά χαρακτηριστικά έχει τόσο διαβολική συμπεριφορά.

Ξαφνικά ξύπνησε και με κοίταξε κατάματα.

"Ξες είναι περίεργο να κοιτάς τον άλλον όταν κοιμάται" είπε με ένα χασμουρητό

"Δεν σε κοιτούσα, περίμενα να ξυπνήσεις"

"Μμμ καλά, ότι πείς"

"Μάκη, πρέπει να μιλήσουμε" είπα σοβαρά

"Για ποιό πράγμα;"

"Για χθες"

"Τι να πούμε, σου ζήτησα συγγνώμη, δεν της έδωσες σημασία, τέλος δεν έχουμε κάτι άλλο να πούμε" είπε

"Ωραία άσε την συγγνώμη, εγώ λέω για το άλλο"

"Ποιό άλλο ρε Έλενα;"

"Το φιλί, γιατί με φίλησες;"

Δεν απάντησε, έστρεψε το βλέμμα του αλλού και χτυπούσε νευρικά το πόδι, μα τι έπαθε εγώ μια ερώτηση του έκανα, δεν με κοίταξε ξανά κοιτούσε οπουδήποτε αλλού εκτός από εμένα, μετά από πολλά λεπτά σιγής απάντησε.

"Ξέχασε το Έλενα, προσποιήσου ότι δεν έγινε ποτέ, ήταν ένα λάθος, ήμουν μεθυσμένος δεν το ήθελα και δεν σήμαινε τίποτα, εντάξει;" είπε ψυχρά

"Εντάξει"

Δεν ξέρω γιατί αλλά απογοητεύτηκα από την απάντηση του, περίμενα κάτι περισσότερο από αυτό, νόμιζα ότι δεν ήταν κάτι τυχαίο και πως κάτι σήμαινε, αλλά μάλλον ήταν όλα στο μυαλό μου.

"Εγώ καλύτερα να πηγαίνω" είπε και σηκώθηκε

Μάζεψε τα πράγματα του και έφυγε, ενώ εγώ συμμάζευα το σπίτι, μόλις τελείωσα έκατσα στον καναπέ και έβλεπα τηλεόραση, μετά από κάποια ώρα ήρθε και ο Χρήστος.

"Καλημέρα αδελφούλα μου"

"Καλώς τον, που ήσουν εσύ;"

"Στο σπίτι μιας κοπέλας" είπε με ένα χαμόγελο μέχρι τα χείλη

"Αχα ώστε πέρασες καλά"

"Ναι, εσύ μικρή τι νέα;"

"Δεσμεύτηκα" είπα με χαρά

"Με ποιόν;"

"Τον Δημήτρη"

"Ποιος είναι αυτός;" ρώτησε με ένα μπερδεμένο ύφος στο πρόσωπο του

Κάτσαμε παρέα και του είπα όλα για τον Δημήτρη από το πώς γνωριστήκαμε μέχρι το πως τα φτιάξαμε, όσο του μιλούσα με άκουγε προσεκτικά δίχως να με διακόψει, όταν τελείωσα την εξιστόρηση των γεγονότων με αγκάλιασε σφικτά.

"Χαίρομαι αδερφούλα μου για σένα, καιρός ήταν να βρεις ένα καλό παιδί"

"Το ξέρω"

"Να σου πώ κάτι να γελάσεις;"

"Τι;"

"Παλιά νόμιζα ότι θα μπλέξεις με τον Μάκη" είπε και γέλασε

Με τον Μάκη; Μα πως του ήρθε αυτό τώρα, εγώ και αυτός έχουμε ορκιστεί να μισιόμαστε για πάντα. Δεν θα μπορούσαμε ποτέ να είμαστε μαζί, είναι σκέτη τρέλα.

"Μα πως σου ήρθε αυτό;" είπα

"Να μωρέ είναι που λένε ότι κάτω από το μίσος και την απέχθεια κρύβεται πάθος και έρωτας"

"Αηδία, με τίποτα" είπα

"Ναι όντως, τέλος πάντων, εγώ πάω να κοιμηθώ γιατί είμαι πτώμα" είπε και έφυγε επάνω

Για αρκετή ώρα δεν μετακινήθηκα, σκεφτόμουν αυτό που είπε ο Χρήστος και αυτό που έγινε χθές,  κάτι δεν μου κολλούσε γιατί όταν μέθυσε ήρθε σε μένα και με φίλησε κιόλας και δεν πήγε σε καμία άλλη; Αν δεν το ήθελε γιατί το έκανε; Συνήθως όταν μεθάμε κάνουμε πράγματα που νηφάλιοι δεν τολμάμε. Υπάρχει κάτι εκεί που δεν το λέει, είχε κάποιο λόγο που το έκανε αλλά δεν θέλει να το παραδεχτεί.

Και αυτό τον λόγο θα το μάθω.

Το ορκίζομαι.