Δεν σε αντέχω.

15. Ειρήνη

Το επόμενο πρωί ξύπνησα νωρίτερα από τον Δημήτρη, ξετυλίχτηκα προσεκτικά από την αγκαλιά του και κατέβηκα κάτω, η Αμαλία με τον Μάκη ήταν ήδη ξύπνιοι και πειραζόντουσαν, αυτός είχε τα χέρια του τυλιγμένα γύρω από την μέση της και αυτή γελούσε ασταμάτητα. Δεν ξέρω γιατί αλλά αισθάνθηκα κάτι σαν τσίμπημα στην καρδιά μου όταν τους είδα.

"Καλημέρα" είπα καθώς ετοίμαζα το πρωινό μου

"Καλημέρα" είπαν ομόφωνα

Η Αμαλία κοιτούσε μια εμένα και μια τον Μάκη και γελούσε, έτσι χωρίς λόγο, μετά από λίγο φόρεσε τα παπούτσια της και μας αποχαιρέτησε.

"Παιδιά εγώ φεύγω θα τα πούμε, Έλενα μου χάρηκα πολύ για την γνωριμία" είπε και έφυγε

Έτσι έμεινα μόνη με το Μάκη μιας και δεν είχε ξυπνήσει κανείς ακόμα, τρώγαμε σιωπηλοί το πρωινό μας δίχως να ανταλλάξουμε κάποια ματιά η κουβέντα.

"Σε ευχαριστώ" είπα τελικά

" Για ποιο πράγμα" ρώτησε εμφανώς μπερδεμένος

"Για χθες, που δεν με φίλησες"

Ανασήκωσε τους ώμους του αδιάφορα προτού απαντήσει.

"Σιγά, έτσι και αλλιώς δεν ήθελα να το κάνω"

Αυτό με πείραξε, εντάξει το ξέρω ότι δεν είμαι ο τύπος του αλλά δεν είμαι και τόσο χάλια ώστε να μην θέλει να με φιλήσει.

"Γιατί δεν ήθελες;" ρώτησα πληγωμένη

Τότε μόνο γύρισε και με κοίταξε στα μάτια, το βλέμμα του ήταν συμπονετικό και είχε ένα χαμόγελο αμυδρό στα χείλη.

"Κοίτα δεν θέλω να το παρεξηγήσεις, απλά δεν ήθελα όχι ότι δεν είσαι αρκετά όμορφη ώστε να μην θέλει κάποιος να σε φιλήσει, είσαι πολύ όμορφη, απλά θα ήταν περίεργο μεταξύ μας μιας και με μισείς όπως και εγώ" είπε και μου έπιασε το χέρι

Μόλις κατάλαβε τι έκανε το μάζεψε κατευθείαν.

"Ωπα συγγνώμη" είπε καθώς άφησε το χέρι μου και σηκώθηκε από το τραπέζι.

"Δεν πειράζει"

Κοιταχτήκαμε για λίγο αλλά γρήγορα διακόπηκε η στιγμή μας από τους υπόλοιπους που ξύπνησαν και κατέβηκαν να φάνε, μέχρι να φύγουμε για την παραλία δεν τόλμησα να τον ξανακοιτάξω, ούτε καν για να δω αν με κοίταζε αυτός. Όταν φτάσαμε στην παραλία έκατσα να παίζω ρακέτες με τον Δημήτρη, συνέχεια μου έφευγε του μπαλάκι και μετά το κυνηγούσα, το αγόρι μου δεν είχε σταματήσει να γελάει. Ωστόσο το γέλιο του κόπηκε απότομα όταν ακούστηκε μια γυναικεία φωνή να τον καλεί.

"Δημήτρη;"

"Ειρήνη;" αναφώνησε αυτός έντρομος στην παρουσία της εκρηκτικής κοκκινομάλλας

"Τι κάνεις; πάνε χρόνια από την τελευταία φορά που σε είδα" είπε η Ειρήνη με ένα χαμόγελο

" Ε καλά" είπε, τραυλίζοντας κάθε του λέξη

Πρώτη φορά τον έβλεπα τόσο νευρικό, είχε πελαγώσει τελείως, τον πλησίασα και εγώ και τον αγκάλιασα, μόλις με είδε η Ειρήνη κατσούφιασε.

"Η κοπέλα;" ρώτησε

"Είναι η κοπέλα μου" απάντησε, κοιτώντας την άμμο

"Α ώστε είσαι η νυν, χάρηκα είμαι η Ειρήνη , η πρώην" είπε

Μόλις ξεστόμισε αυτή την λέξη πάγωσα, ώστε για αυτό ήταν τόσο νευρικός, μόλις απομακρύνθηκε η Ειρήνη, ο Δημήτρης μου διηγήθηκε όλη την ιστορία τους, ήταν μαζί μέχρι που έφυγε για Αγγλία, χώρισαν στο πρώτο χρόνο των σπουδών του καθώς πίστευαν ότι μια σχέση από απόσταση δεν μπορούσε να κρατήσει.

Μου διαβεβαίωσε ότι δεν έχει αισθήματα για αυτή αλλά δυσκολευόμουν να τον πιστέψω, κατάλαβα και μόνο από τον τρόπο που την κοιτούσε ότι την αγαπούσε, και ίσως ακόμα την αγαπάει. Μέχρι να επιστρέψουμε σπίτι έκατσα παρέα με τα κορίτσια, όταν γυρίσαμε σπίτι έκανα μια περιποίηση το πρόσωπο μου και το σώμα μου, είχα βάλει στόχο το βραδάκι που θα πηγαίναμε σε ένα μπαράκι να είμαι μία κούκλα.

Θα τον έκανα να ξεχάσει την Ειρήνη μια και καλή.

Αλλιώς να μην με λένε Έλενα.