Δεν σε αντέχω.

22. Λυπάμαι

Μπήκα μέσα στην καφετέρια και αμέσως έκατσα απέναντι του, παρήγγειλα ένα διπλό καπουτσίνο και τον κοίταξα σοβαρά έτοιμη για συζήτηση. Με κοίταξε νευρικά, άνοιξε το στόμα του να πει κάτι αλλά γρήγορα το ξανά έκλεισε δίχως να βγάλει λέξη.  Τελικά αποφάσισα να ανοίξω εγώ την συζήτηση. 

"Λοιπόν Δημήτρη είπες οτι θες να μιλήσουμε, οπότε σε ακούω"

"Άκου Έλενα σχετικά με αυτό που έγινε"

"Ναι;"

"Λυπάμαι, στα αλήθεια λυπάμαι"

"Αυτό έχεις μόνο να πεις;"

"Όχι έχω κι άλλα"

Πήρε την καρέκλα του και την έφερε δίπλα απο την δικιά μου, έπειτα πήρε το χέρι μου στο δικό του και ανακάτεψε τα δάχτυλα μεταξύ τους.

"Έλενα μου δεν ήθελα να σε πληγώσω, ούτε να την φιλήσω, σου το ορκίζομαι αυτή με φίλησε, με ακολούθησε στο μπάνιο και μου όρμηξε, εκείνη την στιγμή μπήκες και εσύ και το είδες, ξέρω φάνηκε άσχημο λες και είμασταν τρελοί ο ένας για τον άλλον αλλά σου το ορκίζομαι πως δεν ισχύει,  δεν τη θέλω,  για εμένα είσαι μόνο εσύ,  σε παρακαλώ συγχώρεσε με" είπε λυπημένα

Το βλέμμα του ήταν ειλικρινές, τα μάτια του ήταν κόκκινα και κουρασμένα, δεν ήταν εκείνο το λαμπερό πράσινο που τόσο είχα λατρέψει ήταν θολά και μουντά.

"Δεν ξέρω Δημήτρη" είπα

"Το καταλαβαίνω, είναι δύσκολο για εσένα. Όμως αν μου δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία μπορώ να σου αποδείξω αυτά που λέω,  το μόνο που ζητάω είναι μια ακόμη ευκαιρία " είπε γλυκά

"Εντάξει,  θα το σκεφτώ"

Τελείωσα τον καφέ μου και γύρισα σπίτι,  η πόρτα του σπιτιού του Μάκη ήταν μισό ανοιχτή, μπήκα μέσα και τότε είδα την Αμαλία να περιφέρεται στο σπίτι φορώντας μονάχα μια ρόμπα, τότε κατέβηκε και ο Μάκης τυλιγμένος με μια πετσέτα. Την αγκάλιασε και την φίλησε παθιασμένα, αυτή γελούσε λίγο στο φιλί.

Μέσα μου κάτι έσπασε,  κάτι ράγισε και φθάρθηκε, ξέρω δεν θα έπρεπε να με επηρεάζει αλλά δεν μπορούσα να μην στεναχωρηθώ αφού μέχρι κάποιες ώρες πριν πήγε να με φιλήσει. Ξερόβηξα ώστε να τραβήξω την προσοχή τους, μόλις με είδαν γρήγορα απομακρύνθηκαν ο ένας από τον άλλον.

"Νωρίς γύρισες" είπε ο Μάκης ψυχρά

"Ε ναι ήταν σύντομη συζήτηση "

"Μάλιστα. Πήγε καλά; "

"Ναι, μια χαρά "

"Ωραία "

Μου έριξε μια τελευταία αδιάφορη ματιά και ανέβηκαν με την Αμαλία επάνω, δεν το μπορούσα να το πιστέψω οτι στα αλήθεια πίστεψα ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για εμένα , αισθάνθηκα τόσο ηλίθια που για λίγο νόμιζα ότι ίσως να ήμουν εγώ αυτή με την οποία είναι ξετρελαμένος, αλλά τελικά είχα άδικο. Για αυτόν ποτέ δεν έπαψα να είμαι η μικρή αδελφή του κολλητού του.

Πήγα στον ξενώνα και προσπάθησα να κοιμηθώ, είχα ανάγκη από λίγη ξεκούραση, μετά από πολλά στριφογυρίσματα κοιμήθηκα. Ξύπνησα λίγες ώρες αργότερα απο ένα θόρυβο,  κατέβηκα κάτω στην κουζίνα και την είδα να συμμαζεύει ένα ραγισμένο ποτήρι.

"Συγγνώμη δεν το ήθελα" είπε απολογητικά

"Μην σκας, δεν πειράζει,  ασε με να σε βοηθήσω "

Έσκυψα και εγώ και μαζέψαμε και τα τελευταία γυαλιά.

"Σε ευχαριστώ για την βοήθεια " είπε

"Δεν κάνει τίποτα "

"Θα του φύγει ξες"

"Ποιό; " ρώτησα μπερδεμένη

"Αυτό που κάνει τώρα,  όλη αυτή η συμπεριφορά του, δεν είναι ο εαυτός του"

"Δεν με νοιάζει, δεν θα ασχοληθώ άλλο μαζί του"

"Δεν σου αρέσει; "

"Όχι " είπα ψυχρά και ανέβηκα πάνω

Το τελευταίο πράγμα που ήθελα είναι να εκφράσω την έλξη μου για αυτόν σε μια ελεύθερη του σχέση.

Όχι δεν θα το παραδεκτώ, για εμένα ο Μάκης δεν υπάρχει.

Τέλος.