Τρία Χρόνια Αργότερα.
Σεπτέμβριος μήνας, καθόμουν και έριχνα μια ματιά στα μαθήματα. Φέτος θα ήταν η τελευταία μου χρονιά στο πανεπιστήμιο, ο Μάκης ετοίμαζε τα πράγματα του, αποφάσισε να κάνει το μεταπτυχιακό του στην Γαλλια. Θα ερχόταν αργότερα απο το σπίτι να μιλήσουμε και να αποφασίσουμε τι θα γίνει με εμάς.
Κατά τις έξι ώρα ακούστηκε το κουδούνι, σηκώθηκα γρήγορα και άνοιξα την πόρτα. Με το που με είδε ο Μάκης με φίλησε παθιασμένα όπως όταν με είχε πρωτοφιλήσει. Έφτιαξα τους καφέδες μας και κάτσαμε να μιλήσουμε.
"Λοιπόν σκεφτόμουν πολύ τελευταία και αποφάσισα κάτι" είπε
"Τι;"
"Θέλω να είμαστε μαζί, πιστεύω ότι η αγάπη μας μπορεί να κρατήσει και εξ αποστάσεως"
Πήρα μια βαθειά ανάσα προτού φέρω αντίρρηση στην απόφαση του.
"Μάκη νομίζω πως θα ήταν καλύτερο να χωρίσουμε" είπα και το χαμόγελο του έπεσε
"Τι;"
Η φωνή του έτρεμε όσο μιλούσε.
"Τι;" φώναξε ξανά
"Θέλω να χωρίσουμε" είπα αυτή την φορά δυνατά
"Γιατί;" ρώτησε λυπημένα
"Δεν πιστεύω στις σχέσεις από απόσταση, και όσο και αν σε αγαπώ δεν θέλω να περάσω όλο αυτό, δεν θα αντέξω να είμαι μακριά σου και να μου λείπεις"
"Μα θα σε επισκέπτομαι" είπε και γονάτισε από μπροστά μου
"Και πάλι Μάκη μου, δεν είναι αρκετό"
"Ώστε αυτό ήταν; Έτσι απλά τελειώνουμε;" ρώτησε και η φωνή του έσπασε σε ληγμούς
"Ναι"
Τα μάτια του βούρκουσαν και δάκρυα άρχισαν να κυλάνε στο πρόσωπο του. Για λίγη ώρα έμεινε σιωπηλός να κοιτάει το πάτωμα. Έπειτα σηκώθηκε και έφυγε δίχως να ρίξει μια ματιά προς το μέρος μου.
Πέρασα όλο το απόγευμα να κλαίω, κατά τις εννιά ώρα πήρα το αμάξι και οδήγησα στο αεροδρόμιο. Όταν έφτασα έτρεξα προς το μέρος του Μάκη, μόλις με είδε σηκώθηκε και με αγκάλιασε.
"Ήρθες" αναφώνησε ξαφνιασμένος
"Έπρεπε να σε αποχαιρετήσω, δεν μπορούσα να σε αφήσω να φύγεις έτσι απλά. "
"Ακόμα θέλω να είμαστε μαζί " ψιθύρησε
"Λυπάμαι αλλά συνεχίζω να πιστεύω πως καλύτερα είναι έτσι"
Η αναχώρηση της πτήσης του ανακοινώθηκε στο μεγάφωνο. Πήρε την βαλίτσα του και προχώρησε προς την πύλη.
"Αα προτού το ξεχάσω" είπε και γύρισε προς το μέρος μου "Αυτό κράτα το" είπε και έδωσε το δαχτυλίδι του
Και με αυτό γύρισε και έφυγε, τον κοιτούσα μέχρι που δεν είχα άλλο οπτική. Αυτό ήταν το τέλος της σχέσης μας, έτσι απλά μετά απο τρία χρόνια μαζί του τον άφησα να φύγει.
Ίσως να ήταν καλύτερα έτσι
Ίσως πάλι αργότερα το μετάνιωνα.
Ωστόσο είτε λάθος είτε σωστό έζησα μια μεγάλη αγάπη που ποτέ δεν θα την ξεχάσω.
YOU ARE READING
Δεν σε αντέχω.
Romance"Απορώ, πως μπορείς να υπάρχεις έστω ακόμη και σαν μίσος στην καρδιά μου, απορώ." Αυτό πάντα υπήρχε ανάμεσα στην Έλενα και στο κολλητό του αδελφού της τον Μάκη. Δυο άνθρωποι αντισυμβατικοί με πολύ κόντρα και διαμάχη μεταξύ τους. Το αίσθημα του μίσ...
