Δεν σε αντέχω.

14. Αμαλία

Καθόμασταν στις πετσέτες μας και παίζαμε  uno όταν μια κοπέλα άρχισε να τρέχει προς το μέρος μας.

"Γλυκούλη μου" φώναξε και έπεσε με φόρα πάνω στο Μάκη

Είχαμε μείνει όλοι σε κατάσταση σοκ, και περισσότερο από όλους εγω, ποια είναι αυτή που τον φωνάζει γλυκούλη της και από που τον ξέρει. Ο Μάκης χαμογέλασε και την έσφιξε στην αγκαλιά του, φαινόταν πολύ χαρούμενος που την έβλεπε, όταν απομακρύνθηκε από την αγκαλιά του μας την σύστησε.

"Παιδιά από εδώ η Αμαλία"

"Η ελεύθερη του σχέση" συμπλήρωσε αυτή

Έμεινα παγωτό, η ποια; Δεν πίστευα στα αυτιά μου, η Αμαλία έχει κάποιο είδος σχέσης μαζί του, από την άλλη λογικό μου φαίνεται είναι μια κούκλα. Εκείνη μας χαμογέλασε διάπλατα και έπειτα συστήθηκε στο καθένα ξεχωριστά , όταν ήρθε η σειρά μου με αγκάλιασε.

"Χαίρομαι επιτέλους που σε γνωρίζω, έχω ακούσει πολλά για εσένα" ψιθύρισε τόσο σιγανά ώστε να ακούσω μόνο εγώ

Τώρα ήταν που μπερδεύτηκα τελείως, από που κι ως που έχει ακούσει για εμένα,  τις σκέψεις μου τις διέκοψε ένας ξερόβηχας.

"Λοιπόν παιδιά μήπως να γυρίζαμε;" είπε ο Μάκης

Σηκωθήκαμε πάνω και μαζέψαμε τις πετσέτες μας, έπειτα πήραμε το δρόμο του γυρισμού, την Αμαλία θα την βλέπαμε αργότερα την καλέσαμε στο σπίτι το βράδυ για ποτό. Μόλις φτάσαμε μπήκαμε με την σειρά για μπάνιο, αφού τελειώσαμε, συγκεντρωθήκαμε και πάλι στην βεράντα, ο Μάρκος που έχει δουλέψει σαν μπάρμαν μας έφτιαξε από ένα κοκτέιλ, λίγη ώρα αργότερα ήρθε και η Αμαλία με ένα μπουκάλι βότκα.

"Λοιπόν τι θα λέγατε για ένα παιχνίδι θάρρους ή αλήθειας;" ρώτησε , κουνώντας το μπουκάλι.

Οι κανόνες είχαν ως εξής, όποιος δεν δεχόταν να πεί μια αλήθεια έπινε ένα σφηνάκι βότκα και όποιος δεν δεχόταν να κάνει κάποιο θάρρος έπινε δύο σφηνάκια. Το παιχνίδι ξεκίνησε και αρχικά σχεδόν όλοι είχαν πιεί από ένα σφηνάκι.

"Μάρκο θάρρος ή αλήθεια' ρώτησε ο Δημήτρης

"Θάρρος"

"Έχεις το θάρρος να κάνεις στριπτίζ μπροστά σε όλους;"

"Έχω"

Άρχισε να γδύνεται μέχρι που έμεινε μονάχα με το εσώρουχο του, εκεί τον σταματήσαμε διότι δεν θέλαμε να δούμε τίποτα παραπάνω. Το παιχνίδι συνεχίστηκε και σιγά σιγά άρχισε να παίρνει άλλες τροπές, τα άτομα μεταξύ τους χουφτώνονταν και αντάλλαζαν φιλιά, μέχρι και η Ζωή φιλήθηκε στα πεταχτά με την Μαρία, είχε πολύ πλάκα και δεν είχαμε σταματήσει να γελάμε.

"Μάκη θάρρος ή αλήθεια;" ρώτησε ο αδελφός μου

"Θάρρος"

"Έχεις το θάρρος να φιλήσεις την αδελφή μου;"

Η παρέα έσκασε στα γέλια, όλοι εκτός από μένα και τον Δημήτρη, ο Δημήτρης πάλευε με τον εαυτό του για να μην θυμώσει, ο Μάκης με κοιτούσε ψυχρά και αδιάφορα.

"Όχι δεν έχω" απάντησε τελικά και κατέβασε δύο σφηνάκια

Αυτό μας εξέπληξε όλους  καθώς μέχρι τώρα δεν είχε αρνηθεί κανένα θάρρος.

"Μην με κοιτάτε έτσι, σέβομαι ότι έχει σχέση" είπε ο Μάκης

Αυτό δεν το περίμενα, κυρίως επειδή μέχρι μια εβδομάδα πριν με είχε φιλήσει δίχως να τον νοιάζει αν έχω σχέση ή όχι, βέβαια τότε δεν θα μπορούσε να το ξέρει και για αυτό τον δικαιολογώ. Συνεχίσαμε να παίζουμε για λίγο ακόμα μέχρι που κουραστήκαμε, όταν πλέον κουραστήκαμε να παίζουμε, μπήκαμε μέσα για ύπνο, φυσικά κανείς δεν κοιμήθηκε στο δωμάτιο του, η Μαρία κοιμήθηκε με τον δικό της όπως το ίδιο και η Ζωή και ο Μάκης κατέβηκε να κοιμηθεί με την Αμαλία στο σαλόνι. Εγώ αν και ζεσταινόμουν, χουχούλιασα στην ζεστή αγκαλιά του Δημήτρη.

"Καληνύχτα μικρή μου" ψιθύρισε και μου έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο.

"Καληνύχτα"

Και έτσι ήρεμα κύλησε το βράδυ.

Όλοι ήταν στην αγκαλιά του ατόμου που έπρεπε.

Ή μήπως όχι;