Σηκώθηκε απότομα και άρχισε να γδύνεται μέχρι που έμεινε μόνο με το εσώρουχο, ο ήλιος έπεφτε τέλεια επάνω του και αναδείκνυε το υπέροχο γυμνασμένο του σώμα. Χαμογέλασε πονηρά και με σήκωσε επάνω.
"Τι θα έλεγες για μια βουτιά;" είπε
Τα μάτια μου γούρλωσαν απο τον φόβο.
"Με τίποτα"
"Ωωω φοβάται η δεσποινίς Χριστίδου;"
"Ο-οχι φυσικά" τραύλισα
"Τότε θα πηδήξεις και εσύ μαζί μου "
Όσο και αν έτρεμα με την ιδέα προσπάθησα να το κρύψω, δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω πίσω, αν το έκανα θα μου το χτυπούσε για πολύ καιρό. Έβγαλα τα ρούχα μου και τον πλησίασα σαγηνευτικά.
"Είσαι έτοιμος; "
"Πάντα"
Μου έπιασε το χέρι και πηδήξαμε μαζί, το νερό αγκάλιασε το σώμα μου δροσίζοντας με όσο τίποτα άλλο. Ο καταρράκτης έπεφτε απο επάνω μας, και είμασταν τόσο κοντά όσο ποτέ, τα χέρια του με κρατούσαν τρυφερά, με έσφιξε στην αγκαλιά του και έχασα την αναπνοή μου.
Τον κοίταξα στα μάτια και ορκίζομαι πως είδα ολόκληρο τον ουρανό να καθρεπτίζεται, ήθελα τόσο πολύ να τον φιλήσω αλλά δεν ήταν καλή ιδέα. Δεν θα μπορούσα να φιλήσω το άτομο που μέχρι πρίν λίγο δεν το άντεχα, ούτε καν μου αρέσει, τουλάχιστον ετσι νομίζω.
"Καλύτερα να βγούμε" είπα και έγνεψε καταφατικά
Βγήκα πρώτη και ξάπλωσα στο τραπεζομάντιλο, μετά από λίγο ήρθε και αυτός και έπεσε επάνω μου.
"Εε σήκω είσαι βαρύς " είπα.
Ωστόσο δεν σηκώθηκε, στηρίχθηκε στους αγκώνες του και έμεινε να με κοιτάει, οι σταγόνες του νερού απο τα μαλλιά του και από το σώμα του έσταζαν επάνω μου, το βρεγμένο του κορμί άγγιζε ελαφρά το δικό μου, κανείς απο τούς δυο μας δεν μίλησε ούτε κουνήθηκε, σιγά σιγά άρχισε να σκύβει, σύντομα τα χείλη του ήταν μόνο λίγα εκατοστά μακριά από τα δικά μου, θα γινόταν, αυτό που είχα σκεφτεί θα γινόταν. Η ανάσα του αργή και οι παλμοί του γρήγοροι, έκλεισα τα μάτια μου περιμένοντας τα χείλη του, τότε το τηλέφωνο μου χτύπησε, κάνοντας τον να πεταχτεί απο την τρομάρα του.
Ουφ παρά λίγο, τι πήγα να κάνω;
Σήκωσα το τηλέφωνο δίχως να ελέγξω ποιος καλεί.
"Παρακαλώ;"
" Έλενα μου; ωω θεε μου είσαι καλά " ακούστηκε η φωνή του Δημήτρη να λέει
"Αα γεια σου Δημήτρη"
"Ανησύχησα για σένα, τι κάνεις; που είσαι;"
"Θεσσαλονίκη" είπα κοφτά
"Αα ωραία και γω. Θέλω να σε δω, πρέπει να μιλήσουμε"
"Δεν νομίζω οτι είναι καλή ιδέα "
"Σε παρακαλώ, είναι ανάγκη " η φωνή του έσπασε στο τέλος
"Καλά δεν θα χεις όμως πολύ ώρα "
"Δεν πειράζει αρκεί να σε δω. Τα λέμε σήμερα στίς έξι; "
"Ναι, έξω από την local"
"Μάλιστα θα είμαι εκεί " είπε και το έκλεισε
Ο Μάκης με κοιτούσε σοβαρά όση ώρα μιλούσα.
"Ώστε θα τον δεις" είπε.
"Ναι"
"Γιατί όμως βρε Έλενα μου, γιατί θες να τον ακούσεις μετά από όλα αυτά; " ρώτησε και έσμιξε τα φρύδια του απογοητευμένος
"Γιατί όλοι πρέπει να έχουν την ευκαιρία να εξηγήσουν" είπα
"Εντάξει "
Μάζεψε γρήγορα τα πράγματα του και αφού ντύθηκε άρχισε να περπατάει από μπροστά μου, εγω τον ακολούθησα σιωπηλή. Σε όλη την διαδρομή μέχρι το σπίτι δεν μου μίλησε, όταν φτάσαμε αμέσως κλείστηκε στο δωμάτιο του.
Σύντομα ήρθε η ώρα να φύγω, χτύπησα την πόρτα του αλλά δεν άνοιξε.
"Φεύγω" φώναξα
Απάντηση δεν πήρα, αναστέναξα βαριά και έφυγα, δεν μου άρεσε που γίναμε έτσι, τα πηγαίναμε τόσο καλά.
Έπειτα από λίγα λεπτά έφτασα στην καφετέρια, ο Δημήτρης ήταν ήδη εκεί.
Άντε να δούμε τι θα δούμε
YOU ARE READING
Δεν σε αντέχω.
Romance"Απορώ, πως μπορείς να υπάρχεις έστω ακόμη και σαν μίσος στην καρδιά μου, απορώ." Αυτό πάντα υπήρχε ανάμεσα στην Έλενα και στο κολλητό του αδελφού της τον Μάκη. Δυο άνθρωποι αντισυμβατικοί με πολύ κόντρα και διαμάχη μεταξύ τους. Το αίσθημα του μίσ...
