Μέχρι το απόγευμα δεν κάναμε σχεδόν τίποτα, περάσαμε ώρες ολόκληρες βλέποντας ταινίες και τρώγοντας ότι υπήρχε στο ψυγείο. Δεν ήμουν ποτέ τόσο χαλαρός όσο είμαι μαζί της, ένιωθα ότι δίπλα της δεν με άγγιζε τίποτα, ότι μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου χωρίς να ανησυχώ μήπως με πουν μαλθακό. Δεν μπορούσα να σταματήσω να την κοιτάζω, ήταν προσηλωμένη στην τηλεόραση, τα μαλλιά της έπεφταν ατιμέλητα και το βλέμμα της ήταν αθώο και παιδικό θα έλεγα. Γύρισε και με κοίταξε και βρήκα τον εαυτό μου να χάνεται στο βλέμμα της.
"Γιατί με κοιτάς;" ρώτησε
"Έτσι απλά, απολαμβάνω το πόσο χαλαρή φαίνεσαι"
"Η αλήθεια είναι ότι είμαι αλλά δεν θέλω να δω άλλη τηλεόραση, ας κάνουμε κάτι "
"Εντάξει, ας κάνουμε μπισκότα"
Μόλις το άκουσε αυτό πετάχτηκε από την χαρά της, άρχισε να αναπηδάει απο ενθουσιασμό της σαν μικρό παιδί.
"Ναι, μου αρέσουν πολύ τα μπισκότα" είπε
Φυσικά αυτό το ήξερα ήδη, δεν υπάρχει κάτι που να μην ξέρω για την Έλενα, ξέρω τα πάντα για αυτή όπως ότι δεν της αρέσει να την ξυπνάνε το πρωί και πως λατρεύει την ζαχαροπλαστική. Πως η βροχή είναι η αδυναμία της γιατί την θεωρεί ρομαντική και λατρεύει να χορεύει σε αυτή ακόμα και αν μετά αρρωσταίνει. Ξέρω κάθετι μικρό για αυτήν, μικρά πράγματα που την κάνουν να ξεχωρίζει απο οποιαδήποτε άλλη γυναίκα, μικρές χαριτωμένες λεπτομέρειες που την κάνουν αξιαγάπητη. Είναι αστείο το γεγονός οτι για πολλούς μήνες βρισκόμουν σε άρνηση, έλεγα οτι την μισώ ενώ στην πραγματικότητα ήμουν ξετρελαμένος μαζί της.
"Χαίρομαι που σου αρέσουν, έλα παμε" είπα και την τράβηξα απο το χέρι
Έτρεξε γρήγορα στην κουζίνα και μαζί τραβούσε και εμένα, δεν έχασε καθόλου χρόνο, αμέσως άρχισε να βγάζει τα υλικά και να χτυπάει το βούτυρο με την ζάχαρη. Μόλις φτιάξαμε την ζύμη πλάσαμε τα μπισκότα και τα βάλαμε να ψήνονται.
"Έχεις ζύμη κολλημένη στα χείλη σου" είπε, γελώντας
"Βγάλε την τότε "
Έκανε μύτες και με πλησίασε, με την άκρη του δακτύλου της έβγαλε την ζύμη απο το πρόσωπο μου και την έφαγε. Όταν το χέρι της άγγιξε το πρόσωπο μου αισθάνθηκα μια ζεστασιά μέσα μου, ήταν πολύ διαφορετικό απο οτιδήποτε έχω αισθανθεί. Με έκανε τόσο νευρικό και γύρω της δεν ήξερα πως να φερθώ και τώρα πια ξέρω το γιατί. Την είχα ερωτευτεί, για πρώτη φορά στην ζωή μου είχα ερωτευτεί κάποια κοπέλα και ήμουν χαρούμενος γιατί ερωτεύτηκα την καλύτερη.
"Ειλικρινά σήμερα όλο κάπου χάνεσαι, τόσο καλή είναι που με ξεχνάς;" είπε με ενα κατσούφιασμα
"Όχι φυσικά "
Πως θα μπορούσα να την ξεχάσω; Ενώ την είχα μπροστά μου οι σκέψεις μου γυρνούσαν γύρω από αυτή. Δεν θα μπορούσα ποτέ να την ξεχάσω, για εμένα είναι τα πάντα.
"Καλά ας σε πιστέψω" είπε και πήδηξε στον καναπέ
Έκατσα δίπλα της και τότε παρατήρησα πως και αυτή κάπου χάνεται.
"Εσυ που χάνεσαι;" ρώτησα
"Πουθενά απλά σκεφτόμουν το Δημήτρη" είπε λυπημένα
Δυστυχώς όσο και αν προσπάθησα να κάνω οτι δεν με νοιάζει δεν τα κατάφερα, με ένοιαζε πολύ και με πείραζε, με πείραζε το γεγονός ότι η μόνη κοπέλα που θέλω έχει τον μυαλό της σε άλλον και δεν μπορούσα παρά να στεναχωρηθώ.
"Είσαι ερωτευμένη μαζί του;" την ρώτησα και ξαφνιάστηκε
"Δεν ξέρω, μπορεί, ήμουν τόσο ξετρελαμένη μαζί του στα αλήθεια πίστευα ότι βρήκα τον έναν και μοναδικό. Αλλά τώρα όλα κατέρευσαν και δεν ξέρω αν υπάρχει ο ένας για εμένα, αφού δεν λειτούργησε με αυτόν τότε δεν νομίζω να λειτουργήσει με κανέναν" είπε
"Μην το λες αυτό για όλους υπάρχει ο ένας "
"Καλά μιλάς και εσυ που δεν έχεις ερωτευτεί ποτέ " είπε πικρά
Είχε δίκιο μέχρι τώρα δεν είχα αλλά αυτό δεν χρειαζόταν να το μάθει.
" Έχεις δίκιο, πάω να βγάλω τα μπισκότα" είπα και έφυγα στην κουζίνα
Μετά από λίγο ήρθε και αυτή και με αγκάλιασε απο πίσω.
"Συγγνώμη δεν ήθελα να σε θίξω" είπε απαλά
Το πρόσωπο της ακουμπούσε την πλάτη μου και τα χέρια της με κρατούσαν σφικτά, θα μπορούσα να κάθομαι έτσι με τις ώρες, αισθανόμουν τελείως γαλήνιος.
"Δεν πειράζει μικρή " είπα και με χτύπησε ελαφρά στον ώμο
"Αντε απο εκεί"
Φάγαμε ήσυχα τα μπισκότα μας και μετά συνεχίσαμε να βλέπουμε ταινίες, ήταν μακράν η καλύτερη μέρα της ζωής μου.
Γιατί πολύ απλά είχα την Έλενα.
Τον έρωτα μου.
Την πνοή μου.
Την μικρή μου.
VOCÊ ESTÁ LENDO
Δεν σε αντέχω.
Romance"Απορώ, πως μπορείς να υπάρχεις έστω ακόμη και σαν μίσος στην καρδιά μου, απορώ." Αυτό πάντα υπήρχε ανάμεσα στην Έλενα και στο κολλητό του αδελφού της τον Μάκη. Δυο άνθρωποι αντισυμβατικοί με πολύ κόντρα και διαμάχη μεταξύ τους. Το αίσθημα του μίσ...
