Δεν σε αντέχω.

31. Αρραβώνας

Τρία Χρόνια αργότερα.

Περπατούσα ανέμελα στο σούπερ μάρκετ ψάχνοντας να βρω το καλύτερο ποτό για το πάρτυ αρραβώνων του Χρήστου. Πριν μια εβδομάδα είχε ζητήσει την Ζωή σε γάμο και έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας. Μόλις 25 χρονών και αποφάσισαν να ενώσουν τις ζωές τους.

Χωρίς να προσέξω μπροστά μου έπεσα με δύναμη σε κάποιον και έπεσα κάτω.

"Χίλια συγγνώμη" ακούστηκε μια φωνή να λέει και να προσπαθεί να με σηκώσει.

Ήταν ένας νεαρός, ψηλός, ξανθός με μούσια.

"Εγώ συγγνώμη, δεν έβλεπα που πήγαινα"

Κατάφερε να με σηκώσει και τότε τα βλέμματα μας συναντήθηκαν. Τα μάτια του ήταν τόσο γνώριμα.

"Έλενα;" ρώτησε

Τότε μου ήρθε,ο Μάκης.

"Μάκη;"

"Απίστευτο" ψέλλισε

"Τι κάνεις εσύ εδώ;"

"Την προηγούμενη εβδομάδα αγόρασα σπίτι σε μια γειτονιά δίπλα απο την δικιά σου και είπα να αγοράσω μερικά τρόφιμα να γεμίσω το ψυγείο"

Τα μάτια του έλαμπαν όσο μιλούσε, ήταν ακόμη πιο γυμνασμένος απο πριν και το μούσι τον έκανε να φαίνεται ακόμη πιο ώριμος. Για δες τι μπορούν τρία χρόνια να σου κάνουν.

"Εσύ τι κάνεις εδώ;" ρώτησε 

"Έψαχνα ένα καλό ποτό για το πάρτυ των αρραβώνων"

"Αρραβώνων; Παντρεύεσαι;" ρώτησε και το χαμόγελο του έπεσε

"Τι; Όχι. Ο Χρήστος με την Ζωή παντρεύονται"

"Σώπα, δεν το ήξερα, έχω ένα μήνα να μιλήσω μαζί του βλέπεις και δεν ενημερώθηκα" είπε και έτριψε το σβέρκο του νευρικά "Θες μήπως βοήθεια με το ποτό;"

"Ναι λίγη βοήθεια την χρειάζομαι η αλήθεια είναι"

Κάναμε μια γύρα στα ποτά και καταλήξαμε πως ένα ουίσκι Jameson ήταν η καλύτερη επιλογή. Έπειτα πήγαμε παρέα στο ταμείο και μετά από εκεί στο γκαράζ, προσφέρθηκε να με πάει σπίτι και με χαρά δέχτηκα.

"Αμα θες μπορείς να έρθεις και εσύ μαζί μου" είπα

"Δεν ξέρω, πρέπει να φυλάξω τα ψώνια"

"Εντάξει πάμε τότε πρώτα από το σπίτι σου να φυλάξουμε τα ψώνια και μετά σε εμάς "

Αφού το σκέφτηκε λίγο δέχτηκε.

"Εντάξει" είπε και ξεκίνησε να οδηγάει

Μετά από πέντε λεπτά φτάσαμε στη νέα του κατοικία, ήταν μια μονοκατοικία με τζαμαρίες, ανεβάσαμε τα ψώνια και τον βοήθησα να τα φυλάξει, όταν τελειώσαμε κάτσαμε στον καναπέ να ξεκουραστούμε.

"Λοιπόν εσύ τι κάνεις; Βγαίνεις με κανέναν;" ρώτησε και κοκκίνησα

"Οχι, εσύ; "

"Εγώ αν βγαίνω με κανέναν;"

"Όχι εννοώ με καμία " είπα και έσκασε στα γέλια

"Το κατάλαβα, απλά μου αρέσει να σε πειράζω και προς απάντηση σου όχι δεν βγαίνω με καμία"

"Αϊ μωρέ ακόμα δεν ήρθες με πειράζεις"

Ανέβηκα πάνω του και άρχισα να τον βαράω με ένα μαξιλάρι, κάποια στιγμή το έπιασε και το πέταξε στην άλλη άκρη του σαλονιού. Έπιασε τα χέρια μου και με κράτησε ακίνητη. Έμεινα να τον κοιτάω, κανείς απο τους δυό μας δεν κουνήθηκε. Τότε όλες οι αναμνήσεις μας και τα αισθήματα μου ήρθαν στην επιφάνεια. Δίχως να σκέφτομαι τον φίλησα, αυτός ανταπέδωσε αμέσως το φιλί. Μετά από λίγα λεπτά τραβήχτηκα.

"Πες μου πως και εσύ ακόμα με αγαπάς" είπε

"Σε αγαπώ"

Αμέσως το χαμόγελο του φώτισε το πρόσωπο του.

"Και εγώ σε αγαπώ Έλενα μου" είπε και με ξανά φίλησε

Με το φιλί είπε όσα δεν έλεγε με το στόμα. Και αυτό ήταν ότι δεν με είχε ξεπεράσει όπως και εγώ.

"Σε παρακαλώ μην με ξανά αφήσεις" μουρμούρισε ανάμεσα στα φιλιά.

"Ποτέ"

Εκείνη την ημέρα γυρίσαμε μαζί στο σπίτι μου. Και δύο μέρες αργότερα φορούσαμε ξανά τα δαχτυλίδια της σχέσης μας.

Και αυτή την φορά δεν σκόπευα να τον αφήσω να φύγει από την ζωή μου.

Ποτέ ξανά.