Jeon And Smith

JS 73: Wedding ring

Bigla nalang may palad na sumampal sa muka ko.

"Stacey."

Sigaw ni Jungkook. Hirap na hirap na kami. Siguro dito nalang mag tatapos ito. Hanggang dito nalang.

Hindi na kinakaya ng katawan naming dalawa.

Napakaraming dugo na yung nawala sakanya.

"Fine. Bibigyan kita ng chance. Para makausap yung taong MAHAL mo!"

"Hindi ka tumupad sa usapan margarette. Pag babayaran mo toh."

"Haha! Gantihan? Sinisiguro kong hindi ka na aabot pa sa araw na iyon."

Kinalagan ako nang isa sa mga miyembro nila. Dahan dahan kong hinaplos yung pisngi ni Jeon.

"J-j-jungkook."

Iyak ko.

"Don't give up. Stay."

Ngumiti nalang siya saakin.

"Is that a favor?"

"No. It is a rule."

Dahan dahan akong hinawakan ng mga kamay niyang sugatan.

"Stacey."

May bagay siyang ibinigay saakin. Sabay bulong niya.

"S-s-sorry. I can't save you. C-c-call for help. I can handle them."

"But you're--"

"You should live."

"B-b-but i can't live without y-y-you."

Ngumiti siya saakin. Sabay halik sa labi ko. Ngayon ko nalang ulit naramdaman yung ganong klasing halik.

Mabilisan akong tumakbo palabas. Habang naririnig ko yung mga suntok na tumatama sa sikmura niya.

Tumawag ako sa police. Tinawagan ko si Candice. Alam kong mag aalala si mamita. Kaya sinabi kong si kuya muna yung sabihan.

Buti nalang may malapit na police station. Kung hindi, mapipilitan akong balikan si Jungkook. Agad akong sinamahan ng mga pulis.

Agad kong tinakbo si Jungkook. Hinang hina na siya. Ang dami na din ng mga latay niya sa katawan. Dinatnan ko siyang walang damit.

Wala akong ibang magawa kung hindi ang ngumawa ng ngumawa.

"Jeon. Don't leave."

Itinakbo namin si Jungkook sa hospital. Pinipilit kong mag pakatatag pero sa kalagayan niya, nawawalan ako ng pag asa.

"Stacey. Be strong." Kuya.

"Thank you."

I cried.

Iyak na ako ng iyak. Naramdaman ko na toh dati. Kay dad. At ayokong may mawala pa sa mga taong mahal ko.

Pinasok na siya sa emergency room ng mga nurs. Naiwan ako sa labas. Hindi na ako mapakali. Kailangan niyang mabuhay.

Nahuli ng mga police sila Violet. Pero may nakatakas na isang lalaki. Sabi nila saakin, sila na daw yung bahala. Ang mahalaga ngayon, si Jungkook.

Naalala ko yung binigay niya saakin. Binuksan ko yung palad ko. Nakakita ako ng isang singsing.

Naiyak nalang ako sa sobrang saya. Hindi ko inasahan toh.

"A w-w-wedding ring??"

Napatingin agad ako sa kinalulugaran niya.

"Kasal?"

"Jungkook."

Nag palipas ako doon ng oras. Inabot ako nang umaga. Hanggang sa magising na si Jungkook.

Agad ko siyng niyakap.

"You fool. Don't you know how worried i am??!?"

He smiled.

"A-a-and the wedding ring?"

"It's for you."

Wala na akong ibang magawa kung hindi yakapin nalang siya ng mahigpit.

"Thank you for saving me."

"I'll do everything. For you."

Bumisita din yung anim sa hospital. Andun na din yung manager nila.

Nahihiya ako sa nangyari. Isang week siya hindi makakapasok. Dahil lang niligtas niya ako.

"Jeon. You need to stay here. You need to recover." Manager.

"Yes. Thank you sir."

They both smiled.