Beki's Love Story

KABANATA 10

A/N: ☺

KABANATA 10

Jannarah

TAMAD NA NAGLAKAD si Jan sa may hallway ng kanilang paaralan. Wala na siyang balak pumasok pero kailangan. Nagpakawala siya ng buntong hininga saka nakayuko na naglalakad.

"Jan," natigil siya sa paglalakad. Alam na niya agad kung kanino ang pamilyar na boses na 'yon. At ito lang ang tumatawag sakaniya ng ganoon.

Bumilis ang tibok ng puso niya. Umayos siya sa pagkakatayo saka tumingin sa may likuran niya. Walang ekpresyon na mababasa sa mukha niya.

"Anong kailangan mo?" walang ganang tanong ni Jan kay Trad.

Halata sa mukha nito na hindi ito okay. Sinabi din ng mama niya na parati daw tumatawag si Trad sa kaniyang ina, kinakamusta o kaya'y tinatanong kung nasaan siya.

"P-Please talk to me. I'm sorry, Jan. M-Mababaliw ako kakaisip kung bakit naputol ang pagkakaibigan natin ng gan'on-gan'on lang. Tell me may mali ba akong nagawa? J-Jan, please." pagmamakaawa nito.

Tumingin siya sa paligid dahil wala namang dumadaan ay tumingin siya pabalik kay Trad. Huminga siya ng malalim.

"Trad, wala na tayong dapat pag-uusapan pa. There's nothing wrong with you. Ako lang ang may problema, Trad. So please, tapos naman na tayo 'di ba? Nagkausap--" nilipad sa hangin ang iba pa niyang sasabihin dahil bigla na lang siya nitong niyakap.

Rinig na rinig niya ang lakas ng pagtibok ng puso niya.

Anong nangyayari sa 'kin?

"P-Please, a-ayusin natin 't-to. We can't end things like this. P-Please," garalgal ang boses nito.

Oh God, 'wag niyo po akong pahirapan ng ganito please.

Kahit masakit ay tinulak niya papalayo sa kaniya si Trad. Tinatagan ang sarili na tumingin dito.

"Hindi na pwedeng mabalik ang dati, Trad. Tapos na 'yon. We should move on, you should move on, Trad." umiwas siya ng tingin dito saka naglakad na papalayo kay Trad.

Bakit parang unti-unting nadudurog ang puso niya sa nangyayari? Dapat niya lang itong gawin upang wala siyang masaktan pa. Hindi niya kaya.

Pumasok na siya sa classroom nila saka naupo at walang gana. Para siyang naupos na kandila sa sobrang pagod sa hindi malamang dahilan.

"You okay?" tanong ng baritonong boses sa kaniya gilid.

Tinignan niya ito saka tumango.

"Okay lang ako."

Umupo ito sa tabi niya. Agad siyang tumingin sa harapan. Ayaw niyang makita nito ang mukha niya. Tiyak na magtatanong ito.

"You look pale, Jannarah. What happened?"

Huminga siya ng malalim bago tumingin kay Zild. Ngumiti siya ng pilit saka umiling.

"Let's just say that I'm having a bad time these past few days. Pero wala 'to."

Saglit silang nagkatitigan bago ito tumango.

"Okay then." mabuti nalamang at hindi na siya nito kinulit pa. Baka kung ano pa ang masabi niya kay Zild kapag kinulit pa siya nito.

Ilang saglit pa ay nag-umpisa na ang klase nila pero sa bawat oras na dumaan laman pa rin ng kaniyang isip si Trad. Kating-kati siyang magkatanong kung kumusta na eto pero pinipigilan niya lang ang sarili. Hindi na pwede.

Hindi niya namalayan na naglalakad na pala siya palabas ng paaralan. Pumara siya ng taxi at nagpahatid sa Niksxzy. Doon na muna siya matutulog.

Pinindot niya ang doorbell pagkarating niya. Agad naman iyong binuksan ni Win.