Beki's Love Story

KABANATA 11

A/N: >.^

KABANATA 11

Jannarah

PATAKBO NIYANG TINUNGO ang restaurant sa loob ng hotel saka lumingon sa paligid. Well, actually hindi niya naman kilala kung sino ang lalaking iyon. Basta lang siya naghahanap.

Tumunog ang message tone sa cellphone niya. She read the message.

Unknown Number:

I'm on the right side. Nakabullcap.

Agad siyang tumingin sa kanan niya at nakita ang lalaking nakabullcap na nakayuko. Pinuntahan niya ito saka umupo sa harapan nito.

"Anong kailangan mo?" tanong niya agad.

Nag-angat ito ng tingin. Hindi naman gano'n kasama ang itsura ng lalaki. Pero nando'n ang kaba niya ng ngumisi ito na parang aso. Pinilit niya ang sariling 'wag magkaroon ng ekpresyon ang mukha.

May ibinigay itong attache case. Maliit lamang iyon.

"Iyan ang gagamitin mong pagpatay sa target. Make sure that you won't make a mistake, Jannarah."

Tumingin siya sa bagay na binigay nito saka tumingin sa lalaking kaharap.

"I'll try. Hindi ako eksperto sa paggamit ng baril." sabi niya sa malamig na tono.

"Who told you that you will use a gun? Isang kutsilyo iyan. Ang pinagkaiba lang sa ginamit mong pagbali sa cctv ng Huwes Village ay..." tumitig ito sa mga mata niya. "May lason ang isang 'yan. It can kill a person in a blink of an eye. Dead on the spot ba." ngumisi ito.

Nilukob siya nang takot sa sinabi nito. Oh god, she will definitely kill that person in just a second or two. Pero hindi niya pinahalata rito ang takot. Taas noo siyang nakipagtitigan sa mga mata nito at walang kahit anong emosyon sa mukha.

"Pagkatapos anong mangyayari? Am I going to be free?" lakas loob niyang tanong.

"Well let's just say yes. But make--"

"Deal." kinuha niya ang attache case sa mesa saka umalis na ng lugar. Hindi niya na kayang makipag-usap pa ng matagal sa lalaki.

Para siyang naupos na kandila ng makapara ng taxi saka umupo sa back seat. Tinitigan niya ang hawak na attache case. Napakaliit lang nito pero napakabigat na responsibilidad.

Hindi ko kayang pumatay pero he'to ako ngayon gagawa ng hindi ko kayang gawain.

Nagpakawala siya ng buntong hininga saka pumikit ng mariin.

"Nandito na po tayo, Ma'am." sabi ng driver sakaniya. Nagmulat siya ng mata saka tumingin sa paligid. Hindi niya namalayang nakarating na pala sila sa Niksxzy.

Nagbayad na siya saka lumabas ng taxi. Pumasok agad siya ng Niksxzy.

Nakita niyang nasa sala si Gin nanonood. Sa kanilang magkakaibigan si Gin ang hindi na nag-aaral. Sabi pa nito ay sayang lang sa pera ang pagpasok araw-araw. Lalampasan na sana niya ito ng bigla itong nagsalita.

"Hindi ka pumasok?" tanong nito.

Nilingon niya ito. Komportable pa rin itong naka-upo sa mahabang sofa habang nakatitig sa telebisyon.

"Wala akong balak. May gagawin pa ako ngayong araw." akmang hahakbang na siya ng hagdan nang magsalita ulit ito.

"I'm sorry." mahina nitong wika.

Nanigas siya sa kaniyang kinatatayuan. Si Gin 'yong tipo ng tao na hindi mag-sosorry kahit kasalanan niya. Hindi siya ng nagpakita ng reaksyon sa mukha saka tumingin dito.