Hiring: UGLY Secretary (PUBLISHED under IMMAC)

Forty Nine

LUIGI's POV

A week after she promise to marry me, she got her discharge paper on the hospital.

Nagsisimula ko nang ihanda ang mga detalye ng kasal namin. Bawal siyang mapagod kaya hinayaan na niya akong gumalaw. Her family was happy, so I am. Lolo Lye, Luis and Ra'essah flew back here just to attend my wedding.

Dumalo rin sina Javier, Jayvee at Tiffany. Hindi naman nakarating si Hanzel. Nilinaw niya sa amin na wala siyang sama ng loob at masaya siya para sa aming dalawa.

Alam kong sobrang bilis pero ayoko nang mag-aksaya ng oras.

Patuloy pa rin sa pagpapagamot si Luna. She was losing her weight but still she's the most gorgeous woman in my eyes.

She is gracefully walking in the aisle. She was crying, I am teary. Luis chuckle and tap my shoulder, he is my best man, of course. "Don't cry. Lolo will surely laugh on you."

"Oh come on, this is me being overwhelm!"

Nang makarating sina Luna sa harap ko ay matamis siyang ngumiti. The ceremony consume us. This is happiness.

"I, Luigi Xavier Frey vows to love, care and cherish Luna. Hindi mo man maalala lahat-lahat ay ayos lang, bubuo na lamang tayo ng mga bago at masasayang ala-ala. I can't promise to be a perfect husband but I will try my very best to fulfill your expectation. I am not perfect, Luna. I have so many flaws, but one thing is for sure. Whatever happens, whatever problems that will come, I will never ever leave your side. I love you, baby. And in front of God and of the important persons in our life, I promise not to surrender my love on you for what may come in the future. Hindi ako susuko, hindi kita susukuan. Mahal na mahal kita, Al!"

Bahagya kong pinisil ang kamay niya at hinayaang tumulo ang butil ng luha sa aking pisngi.

"I... I, Althea Luna Knight vow to love my man for the rest of my life. I'm not promising an entire joy but I'll try my best to make you happy. I promise to be a good wife, not to be a perfect one. Nangangako rin ako na hangga't kaya ko, hangga't nasa tabi kita, lalaban ako. Ang importante lang sa akin ay ang maging masaya ka. Mabilis man ang mga pangyayari simula ng maging tayo ay wala na akong paki. Ang mahalaga, mahal kita at ipapangako rin na anomang mangyari, I will never forget you. In my condition, I may forget you in my mind but please always remember that your name was the only thing that my heart yells and know. Hindi... Hindi ko maipapangako na puro saya ang maibibigay ko but please, baby, bare with me and don't ever leave. I love you Boss, Ier, baby, Luigi. I love you so much!"

Nangingiting napapailing ako. Our relationship is not perfect, it will never be. But promises that is sealed by God will surely done.

Alam na namin ang mga posibleng mangyari pero nakakapanghina at nakakapanlumo pa rin kapag nasa mismong pangyayari ka na.

Luna was pregnant. We are so happy with that news, nakalimutan namin na may kondisyon pa ang asawa ko. Nakalimutan namin na hindi pa siya lubusang magaling. Three months of being married with Luna is a roller coaster one. Sometimes, we are so high happy but everytime that her illness strikes, we are so down and sad.

Ilang araw din siyang tulog pagkatapos mapagod ang utak niya sa sobrang saya. But all in all, she and our baby was okay.

Seven months na ang tiyan niya at habang tumatagal, palala ng palala ang kondisyon niya. Lalo pa nang dahil sa pagbubuntis niya ay itinigil niya ang pagpapagamot. Ayaw niyang magkaroon ng komplikasyon.

"Luigi... ang sakit!" Pabaling-baling siya sa kama namin. Umaatake na naman ang sakit niya. Umiiyak na naman siya kahit pilit niyang hindi hinahayaan ang sarili niya na kainin ng emosyon.

Even in her state, she's still thinking about me and our baby. She is a very good wife, I have no doubts about it.

"Baby, dadalhin na kita sa hospital ha. 'Wag nang matigas ang ulo." Five months noon ang tiyan niya nang magsimula siyang tumanggi sa pagpapadala sa hospital.

Takot na takot siya para sa baby, tiniis kong makita siyang ganoon dahil iyon ang gusto niya, pero ngayon ay hindi ko na kaya.

May lumalabas nang dugo sa ilong niya at paminsan-minsan ay tumitirik na ang mata niya kaya kahit ayaw niya, dadalhin ko pa rin siya sa hospital.

"We need to perform a Cesarean Procedure, immediately. Your wife and the babies are in danger."

"W-Wait! What... What did you just say? B-Babies?"

"Yes, Mr. Frey! You have a twin. Hindi niyo ba ito alam?"

"I-I don't know..."

Takot sa kahit anong doktor si Luna simula nang magbuntis siya. Kahit sa mga pinsan niyang in line sa Medicine ay ayaw niyang lapitan.

"We need your permission, Mr. Frey. Your wife and your babies will be in a critical condition if did not do the procedure immediately."

Napabuga ako ng hangin at napayuko bago unti-unting tumango. I can't jeopardize my wife and... and my babies. I can't...

"Do whatever you can just... just to save them."

Tumango ang doktor at tinapik ako sa balikat. Nanghihinang napaupo ako sa hilera ng upuan sa gilid. I can't no longer stay tough, pretending that everything is okay, because it is not.

Anytime there's a possibility that I will lose Luna, my baby. Iniisip ko pa lamang iyon ay para nang nahahati ako. She and our babies is my life. Kapag may mangyaring masama sa kanila--- 'wag naman sana, hindi ko mapapatawad ang sarili ko.

Dalawa... Tatlo... Tatlong oras akong nag-intay bago bumukas ang OR. Three stretchers are rolled. One of it was carrying Luna's unconcious body, agad iyong idineretso sa ICU. Hindi muna ako pinasunod kay Luna kaya minabuti kong silipin ang mga anak namin.

And there are was. Sleepy swaying their hands and feet inside the incubator. Hindi sila gaanong kalusog dahil sa kulang sila sa buwan pero maayos naman ang lagay nila.

My babies...

Inilapat ko ang mga kamay ko sa salaming humaharang sa pagitan ko at ng mga anak ko. Kusang tumulo ang mga butil ng luha ko habang pinagmamasdan sila.

'Thank, God. Hindi niyo pinabayaan ang mag-iina ko. Salamat dahil malusog pa rin sila kahit kulang sila buwan. Iisa na lang po ang mahihiling ko, sana ay mapag-bigyan niyo.

Please help my wife. She is half of me, of us. Tulungan mo po siyang gumaling. Iyon lang po.'

Taimtim kong dasal habang nakatitig sa mga anak ko. Masaya ako dahil nabiyayaan kami ng mga anghel,pero ang asawa ko...

"She's now okay, Mr. Frey." It was the doctor of Luna. Hindi ko namalayang nasa tabi ko na siya at nakamasid din sa mga anghel namin. "She made it, still unconscious but she's stable now. Magiging maayos siya sa mga susunod na araw, depende pa rin sa paligid.

Pero hindi pa tayo dapat magpakampante. There's still a possibility that her illness will strike again and again. Please let her stay here so we could observe her condition."

"Thank you, Doc!"

At least, may pag-asa pa. Pero kahit wala na, gagawa pa rin ako ng paraan. Asawa ko iyon e, kabiyak ng puso at buhay ko.

At ang hayaang mawala sa akin ang kalahating iyon ang hinding-hindi ko gagawin.

Dahil mahal ko si Luna, at kapag mahal mo kahit lahat ng nakapaligid sa inyo ay hindi mo papakinggan. Dahil ang importante lamang naman ay iyong kayong dalawa. Sumuko man ang isa, kung totoong mahal mo siya, hindi ka titigil na mahal siya.

At iyong bagay na iyon ang gagawin ko para sa amin ni Luna at sa mga anak namin.