Hiring: UGLY Secretary (PUBLISHED under IMMAC)

Forty Five

HANZEL's POV

~This hurts like hell
But I keep telling myself
It's gonna get better
But it's taking forever
I tried to go out
But every time I leave the house
Something reminds me
Of what's now behind me~

I wipe the tears that fell on my cheeks. I shouldn't be crying, I am a man and Althea is on my side.

I should be happy, but fvck! Why am I crying?

~Everyday I let go
Just a little bit more~

Should I give her up? She is the only thing that I want and keeps me alive. Paano ko siya papakawalan?

I spent my eight years with her and that was the most happiest years of life despite of having an illness. Should I let her go since she can't be happy with me right now?

Should I let go of our memories, let her go even though I am not sure if Althea's feeling for me had change and let her be with Luigi then forget our relationship?

No! I love her and I know that my babe Althea is still there. Nakalimutan niya lang ako, hindi niya ako iiwan. We promised! She promised me a forever!

~In the end I'm gonna be alright
But it might take a hundred sleepless nights
To make the memories of you disappear
But right now I can't see nothing through these tears~

But it seems that she's not happy with me. She is sad and pretending that she is happy with me.

I should be happy that we are together again, but how can I be if I see longing in her eyes? And I know she misses someone. She misses Luigi and it fvcking hurts.

Muli kong pinunasan ang luha ko ng makita kong lilingon siya sa gawi ko. Ngumiti ako ng malapad sa kaniya na sinuklian naman niya ng isang matipid na ngiti.

"Ahm, Hanzel, g-gaano nga ba tayo ka... katagal uli... dati?"

Ilang araw na kaming magkasama at nga-ngayon lang siya nag-tanong tungkol sa amin.

Dalawang linggon rin iyon pero ramdam ko na ang pader na nakaharang sa aming dalawa na pinipilit ko pa ring pasukin. Maaalala niya rin ako, maaalala niya rin kung anong meron kami.

Hinawakan ko ang mga kamay niya na nasa ibabaw ng lamesang nakapa-gitna sa amin. Kanina pa kami sa garden nila at pinagma-masdan ko lang siya habang nagi-i-sketch.

"Eight years tayo, babe! Simula first year highschool hanggang mag-college!" Nakangiti kong sabi.

"A-Ang tagal pala natin noh, k-kaya lang hindi ko naman maalala!"

Napangiti ako ng mapait. Two weeks ang hinintay ko para makapag-usap kami ng ganito, inaasahan ko na, na masasaktan ako dahil hindi niya nga ako maalala pero, bakit kahit inaasahan ko na masakit pa rin?

"W-Wala ka na bang nararamdaman para sa akin?" Umaasa kong tanong.

Tinitigan niya ako sa mata bago bumaba sa kamay kong nakahawak sa kamay niya. Ipinatong niya ang isa pa niyang kamay doon.

"M-Meron!" Nabuhayan ako ng loob dahil doon. Nginitian ko siya ng malapad at muling tumulo ang luha ko dahil sa saya.

Ngunit ang luhang dahil sa kasiyahan ay agad na naging sunod-sunod dahil sa mga salitang idunugtong niya.

"I'm so sorry, Hanzel. Pero... iisang bagay lang ang n-nararamdaman ko sayo... B-Believe me, I tried everything that I can just... just make me feel something special for you b-but... I'm sorry!"

Umiiyak din siya. Iniangat niya ang kamay nami at hinalikan ang likod ng palad ko. Nanginginig kami pareho.

"S-Sorry, Hanzel. Sorry! Sorry!" Paulit-ulit niyang bulong habang paulit-ulit din niyang hinahalikan ang kamay ko.