NYM-8

25.6K 2.4K 100
                                        

Zawgyi

"ရွန္ယိကို အားနာစရာေတြျဖစ္ကုန္ၿပီ"

"ကိုကိုကလည္း ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး၊ ရတယ္"

အားနာေနတဲ့ ရိေပၚပုံစံကိုၾကည့္ရတာ ေရွာင္းက်န႔္ဆိုးသမွ်ကို အၿမဲ သည္းခံေပးေလ့ရွိတဲ့ပုံ။ ရွန္ယိ စိတ္ထဲ ေရွာင္းက်န႔္အေပၚ မနာလိုမႈေတြသာ ႀကီးစိုးလာတယ္။

"က်န႔္က်န႔္က အေျပာအဆိုမတတ္ေပမယ့္ သိပ္စိတ္ေကာင္းရွိတာ"

အေအးလာခ်ေပးတဲ့ ေဒၚႀကီးကပါ ေရွာင္းက်န႔္ဘက္က ကူေျပာေပးလာေတာ့ သူမ မ်က္ႏွာမဲ့လာရၿပီ။

ေရွာင္းက်န့္က ဘာေတြမ်ား ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနလို႔ ရိေပၚေရာ အိမ္အကူအေဒၚႀကီးပါ အဲ့ေလာက္ထိ သည္းသည္းလႈပ္ျပေနရတာလဲ။

"ရွန္ယိ ခဏထိုင္ေစာင့္ေနပါလား၊ ကိုယ္ေရွာင္းက်န႔္ဆီ ခဏသြားမလို႔"

ရွန္ယိ မ်က္ႏွာပ်က္သည္ထက္ပ်က္လာေပမယ့္ ဟန္ေဆာင္ၿပီးၿပဳံးျပလိုက္တယ္။
ပ်ာယာခတ္ေနတဲ့ ရိေပၚကို သူမ ဘယ္လိုမွနားမလည္နိုင္ေတာ့ဘူး။
ေရွာင္းက်န႔္က ဘာမလို႔လဲ။

_

"ေရွာင္းက်န႔္ တံခါးဖြင့္ဦး"

"မင္းဧည့္သည္ကို မင္းဘာသာ ဧည့္ဝတ္ေက်ေအာင္ ဧည့္ခံ ဝမ္ရိေပၚ၊ ငါကေတာ့ ဧည့္မခံနိုင္ဘူး"

"က်စ္ အဲ့တာေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး၊ မင္းထမင္းမစားရေသးဘူးဆို"

"အဲ့ေတာ့ဘာျဖစ္လဲ၊ ငါ့ဘာသာစားခ်င္မွစားမွာေပါ့"

ထမင္းစားဝိုင္းမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းကိုေတာ့ ေရွာင္းက်န့္ ေျပာမျပျဖစ္။ ရိေပၚကိုပဲ ေမွ်ာ္ေနမိတာလား၊ တမင္မဆာေသးလို႔ မစားဘဲ ထိုင္ေနမိတာလားဆိုတာကိုေတာ့ ေရွာင္းက်န့္ သူ႕ကိုယ္သူလည္း ေကာင္းေကာင္းမသိတာအမွန္။

"မင္းဗိုက္ဆာရင္ ေဒၚႀကီးကိုေျပာၿပီး ယူလာခိုင္းလိုက္မယ္"

"ငါ ဗိုက္မဆာဘူး"

အခ်ိန္ကိုက္ပဲ အလိုက္ကမ္းဆိုးမသိ ဂြီခနဲ အသံျမည္လာတဲ့ ဗိုက္ကို ရွက္ရွက္နဲ႕ လွမ္းအုပ္လိုက္ရတယ္။
တံခါးခ်ပ္ျခားထားေပမယ့္ ဝမ္ရိေပၚကို သူရွက္လြန္းလို႔ ေသမတတ္ပဲ။

ɴᴏᴛɪᴄᴇ ʏᴏᴜʀ ᴍɪɴᴅ ᶜᵒᵐᵖˡᵉᵗᵉᵈWhere stories live. Discover now