Diep vanbinnen

#FinishTheStoryst: Challenges 3 & 4 - Tegenstellingen en Covers

Ik vond het jammer dat ik niet kon deelnemen aan de derde challenge, dus heb ik een verhaal gemaakt dat de elementen van beide challenges bevat. Ook al ben ik niet honderd procent tevreden met dit verhaal en heb ik nog veel te leren,  ik ben in ieder geval blij dat ik  erachter ben gekomen dat ik niet dol ben op het schrijven van cliché verhalen.

Hopelijk kan het je toch enigszins vermaken.

Een troon zo stralend als de zon stond in een ruimte zo groot als een balzaal. Hoewel de troon je een warm gevoel gaf, was de ruimte kaal en donker. Er zal een tijd geweest zijn dat de muren waren behangen met de mooiste schilderijen, dat het plafond vol hing met kroonluchters, maar dat is verleden tijd. De enkele ramen en deuren die wijd openstonden, maakten plaats voor wind en regen om naar binnen te gaan, waardoor er niets meer over was van alle schoonheid en luxe.

Vandaag maakten ze ook plaats voor een figuur gehuld in een donkerpaarse mantel die met zweverige pas naar de troon liep. Toen deze persoon recht voor de troon stond, bleef hij staan. Er verschenen handen met tatoeages bestaande uit sierlijke lijnen, afgewisseld met enkele symbolen. Deze handen deden de kap af waardoor het gezicht van een jongeman zichtbaar werd.

De meest eigenaardige tatoeage was wel de kleine afbeelding van een zwarte vogel die op een van de lijnen zat.

"Eindelijk ben ik hier om mijn taak af te ronden. Waar eens onrust was, is nu rust en stilte." Een kleine grijns kon hij niet onderdrukken. "Ooit was er een tijd van paniek en angst, maar daar heb ik een stokje voor gestoken. Nu grijp ik mijn kans om de troon te bestijgen en mijn welverdiende macht op te eisen."

Met enkele passen bereikte hij de troon. Met handen vol eeltplekken en schrammen streek hij over de armleuningen van de zitting, vol vertrouwen en zeker wel met wat arrogantie. Alsof hij alle tijd had, liet hij zich op de troon zakken, genietend van de energie die in hem overging van de heerser die hem voor was gegaan. Hij sloot kort zijn ogen en toen hij ze opende, glinsterden ze als diamanten in de duisternis.

De bliksem die ergens in de buurt insloeg, verlichtte een gedaante die in de deuropening stond. Deze persoon droeg een hemelsblauwe jurk vol parels, met een bijpassend stuk pyriet om haar hals dat leek te schitteren als goud. In vergelijking met hem zag deze jonge vrouw er verzorgder en bovenal welvarender uit. Maar ook diep van binnen kende ze meer welvaart dan hij.

Ze straalde in de verduisterde zaal. Als zij het licht was, stralend als de zon, dan was hij de duisternis. Als zij het water was dat kalm door de rivier stroomde, zorgend voor leven, dan was hij het woeste vuur dat alles platbrandde wat maar op zijn pad kwam. Vol vuur schitterden zijn ogen zodra hij het meisje in de gaten kreeg.

"Ach, mijn liefste, hoe heb je me gevonden? Ik had je gezegd dat je weg moest blijven van het slagveld, dat je thuis moest blijven," sprak hij met zogenaamde triestheid. Ze negeerde de klank in zijn stem en antwoordde: "Ik kon niet thuisblijven en niets doen, dus ik heb het... spoor gevolgd dat je achterliet. Hoe kon ik thuisblijven zonder iets te kunnen betekenen voor jou, zonder me zorgen te maken over jou. En de gedachte dat mijn baby wellicht haar vader zou verliezen in deze strijd kon ik niet verdragen."

Ze zag dat hij was geschrokken van deze laatste woorden. Zijn handen waren nu stevig om de armleuningen geklemd, zijn knokkels waren wit geworden.

"Ach zo, laat me je beter bekijken, lieveling. Kom naderbij en vertel me eens over ons nog ongeboren kind." Toen ze dichterbij kwam zag hij al waarvoor hij had gevreesd. De buik van zijn geliefde vrouw was boller dan hij zich herinnerde, maar heel goed was het nog niet te zien. Onzekerheid overspoelde hem. Hoe kon hij voor vrouw en kind zorgen nadat zijn allereerste plan als heerser in gereedheid was gebracht? Zijn vrouw wilde hij beschermen met alles wat hij in zich had, maar het kind besefte hij, zou zijn dood worden.