Diep vanbinnen

#FinishTheStoryst: Challenge 2 - Gedicht

The Dark Night

Wanneer de avond valt, klim ik uit mijn raam naar het balkon.
Ik kijk naar de sterren en ik luister naar de krekels die hun lied zingen.
Vogels zingen hun laatste lied en nemen daarna afscheid terwijl de zon zijn dagelijkse reis maakt naar het andere deel van de wereld.
Het kleine beetje licht dat deze plek kan bereiken schijnt in mijn gezicht.
Een zacht briesje gaat door mijn haar.
Ergens in de verte klinkt een vrolijke lach, een hond die blaft, mensen die een praatje maken.

Ik sluit mijn ogen en denk heel even aan niets, ik sluit het allemaal buiten.
Ik denk niet aan al het schoolwerk dat ik nog moet doen.
Ik denk niet aan al de toetsen en drukte.
Niet aan alle verantwoordelijkheden en beloftes die nog waargemaakt moeten worden.
Ik denk niet aan alle gebeurtenissen van de afgelopen week.
Maar ik focus me op mijn omgeving, op mijn ademhaling.
In en uit. In en uit. In en uit.
Om even te genieten van het moment.

Mijn ademhaling wordt regelmatiger, ik voel de rust die nadert.
Rust in mijn hoofd.
Rust in mijn hart.
Rust in mijn hele lichaam.

Als ik mijn ogen weer opendoe zal de drukte weer komen.
Dan zal het allemaal weer verder gaan.
Dus ik denk helemaal nergens aan, ik probeer het in ieder geval.
Soms komen enkele gedachten om me gezelschap te houden, maar ik laat ze voorbij gaan.
Zeg ze dat ik ze heb gezien en gehoord, maar laat ze de rust niet verstoren.

Het wordt alsmaar kouder buiten op het balkon.
Steeds minder geluiden bereiken mijn oren.
Langzaam krijg ik spijt dat ik niets anders aanheb dan een t-shirt en een korte broek.
Dat ik hier sta met koud wordende voeten.
Maar ik blijf staan.
Ook al voelt de kou als eeuwig aan.
Ik voel me zeker en kalm.
Alsof de wereld even is gestopt met draaien en ik in het middelpunt ervan sta.
Het voelt goed om even op mezelf te focussen, ook al heb ik er moeite mee.
Het voelt goed om hier te zijn.
Goed om hier te zijn zoals ik ben.
Het hoeft niet allemaal perfect, iedereen maakt vergissingen.
Ik ben er en ik maak er het beste van.
Werkelijk voel ik dat dat alles nu binnen handbereik is.
Kracht heeft zich van mij meester gemaakt.
Zekerheid laat niet los.
Angst heeft zijn koffers gepakt.

Ik zou willen dat het moment eeuwig voortduurt, maar helaas.
Aan alles komt een eind, uiteindelijk.
Hoe vaak je het ook probeert uit te stellen.
Ooit komt het terug.
En zal het je zo hard terugpakken dat je eigenlijk niets meer kunt doen.
Er klinken allemaal geluiden van beneden.
Pannen die uit de kast worden gehaald, evenals een paar borden en bestek.
Klinkende geluiden van glazen.
Schuivende geluiden.
Mijn moeder zal wel begonnen zijn met het voorbereiden van het avondeten.

Langzaam open ik mijn ogen en zie dat de zon achter de huizen is verdwenen.
Schaduwen die eerst niets leken, zijn er nu in overvloed.
Nog langzaam ademend laat ik alle gedachten die aandacht nodig hebben terugkomen.
Ik ga ze allemaal langs. Ik bedenk oplossingen, maar ik stel ook vragen waar niemand een antwoord op zou kunnen hebben.

Dan kom ik bij hem.
Een gedachte die ik drie jaar heb gelaten zoals hij was.
Ik zie het bos waar we altijd wandelden 's avonds.
Het lijkt net een film die weer opnieuw wordt afgespeeld.
Een glimlach in het schemerlicht.
Langzame, lieflijke muziek op de achtergrond.
Armen die me vasthouden.
Beloftes die werden gedaan en werden bezegeld.
Een eenzame traan vindt zijn weg naar mijn wang.
Ik veeg hem niet weg.
Gevoelens die ik zo lang heb moeten meedragen komen vrij.
Ik geef ze de ruimte om zich te uiten.
Voor even.
Dat de tijd zo snel kan gaan.
Tijd waarin alles kan veranderen.
Waarin beloftes kunnen worden gebroken.
Waarin tijd zijn werk doet.

Voor de laatste keer deze avond kijk ik naar de hemel.
Nadat mijn benen moe worden en ik met tegenzin toch plaatsneem op de grond, zie ik geen enkele ster meer aan de hemel.
Allemaal zijn ze verstopt achter een wolkendek.
Angst overvalt me, stress komt in een flits weer bij me terug, onzekerheid neemt het over.

"I sat there, alone.
Alone in the dark night...
The light seemed so far away...
It feels like the dark had won the fight.

But... I saw one twinkling star!
She radiated a light.
While I watched the sky for a long time,
the stars gradually won the fight."
©2019, SylvieThoughts

Langzaam maar zeker krijg ik weer de controle.
Langzaam mindert de druk in mijn borst.
Ik probeer te denken aan al het goeds.
Houd me vast aan de kleine dingen, die je juist zou moeten koesteren.
Want ik weet diep van binnen dat niet elke dag alleen maar onaangenaam kan zijn.
Het beseffen, dat is wat moeilijk is.

Plotseling hoor ik een stem van beneden die roept: "Het eten is klaar, kom maar naar beneden!"
Ik pak mezelf bij elkaar, kom terug in het hier en nu.
Ik zet mijn voeten stevig op de grond, beeld me in dat ik met wortels verbonden ben met de aarde zodat ik niet weg kan zweven.
Zweven is eigenlijk wat ik wil.
Wil weggedragen worden van dit alles.
Alles gaat echter door.

Na een paar minuten loop ik toch maar naar beneden.
Laat alles even achter me.
Denk alleen maar aan het eten dat op tafel staat.
Toch komt er een gedachte in me op.
Dat ik blij ben dat ik, ook al was het maar voor even, rust heb genomen.
En dat even bij jezelf stilstaan zo slecht nog niet is.

_-_-☆-_-_