Diep vanbinnen

Easy/Have we met before

Geïnspireerd door de liedjes Easy van Lillian Hepler en Have we met before van Sarah Barrios en Eric Nam

Ze heeft waarschijnlijk niet gegeten. 
Ze heeft waarschijnlijk ook niet geslapen. 
Misschien maakte het niets uit. 
Misschien was het alleen maar gapen. 
Misschien is ze het al vergeten. 

"Waarom was het zo makkelijk?" vraag je je af? 
Het lijkt alsof het niets doet. 
Maar dat doet het wel. 
Dagenlang stroomt er al bloed. 

Er zijn tranen geweest. 
Een afscheid. 
Een laatste knuffel. 
Een laatste groet. 

Je weet dat ze de grens zal overgaan. 
Je weet dat het haar beter af zal gaan. 
En toch ben je bang. 
En wil je je armen om haar heen slaan. 

Ze zal echt weg zijn. 
De kans is klein dat ze je weer zal vinden. 
Ook al verbetert de technologie...
Ze zal zich weer aan je moeten binden. 
Mocht het ooit weer tot een ontmoeting komen. 

Het leven gaat door. 
Het werk op het platteland. 
Het werk in de stad. 
En toch blijf je aan haar denken. 
Aan hoe zij in je armen lag. 
Hoe zij nu al op je lijkt. 
Het zou makkelijk moeten zijn...

De dagen gaan voorbij.
De pijn wordt langzaam minder. 
Het bonst nog steeds.
Maar het bloed niet meer. 
Er is hoop in je hart. 
Je hoopt...
Dat het goed met haar gaat. 
Dat ze nu gelukkig is.
Dat ze vrienden heeft die haar begrijpen. 
Dat haar... ouders, heel goed voor haar zorgen. 
Je balt je vuist. 
En toch ben je boos. 
Toch heb je verdriet. 
Je hebt het jezelf aangedaan
Jíj hebt er voor gekozen om door te gaan
Terwijl je wist dat je moest stoppen
Je wíst dat het niet mogelijk was
En toch liet je het gebeuren.
Want stel: ze kwamen erachter?
Stel: ze zou van je afgenomen worden. 
Dat zou sowieso gebeuren. 
Dat wíst je. 

....

Je hebt me zo makkelijk achtergelaten
Als ik naast je aan een tafel zat,
Zou ik je niet herkennen. 
Misschien zou ik een déjà vue hebben. 
Misschien zou ik denken dat ik je in een droom had gezien. 
Misschien zou ik denken dat ik je zou moeten kennen,
Omdat ik weet dat je in mijn herinneringen zit, 
Maar er niet bij kan. 
Het is allemaal een waas. 

We moeten elkaar ooit ontmoet hebben. 
Ik kan het bijna zweren. 
Maar mijn herinneringen zijn als spinnenwebben.
Geordend, maar met gaten. 

Misschien... Ooit, wanneer de tijd komt, 
Zal ik weer van je houden. 
Zoals je altijd had gedacht dat ik zou doen. 
Misschien... Zal ik me ooit weer laten zien. 
Maar het zal tijd nodig hebben, 
Die we niet hebben. 
Elke dag voelt als een verlies. 
Elke week voelt als teleurstelling. 
Ieder jaar, worden we allemaal ouder.
Wordt de kans nog kleiner dan die al was. 
Want hoe groot is de kans nu werkelijk?
Er zijn losse eindjes, 
Die nergens naar hebben geleid. 
Wíl je wel gevonden worden. 
Wíl je überhaupt dat ik je vind? 
Ik weet dat er schaamte is. 
Ik weet dat er pijn is. 
Maar dat geldt ook voor mij. 
Telkens denk ik dat ik je ken. 
Maar dat is niet zo. 
Je bent ver weg. 
Ergens. 

Zal ik je ooit vinden?
Zal jij míj ooit vinden?
Zullen we elkaar ooit eens tegenkomen? 
Zullen we elkaar ooit eens leren kennen?
We hebben geschiedenis die we delen
Maar horen we ook in elkaars heden en toekomst?
Zullen we elkaar ooit troosten? 
Om het verdriet dat wij hebben gedeeld?
Verdriet dat hetzelfde was, 
En tegelijkertijd een eigen kant had. 
Zullen we elkaar ooit begrijpen?
Lijken we überhaupt op elkaar?
Nature vs nurture...
Zal ik je verhaal ooit willen horen?
Zal ik het ooit aan kunnen? 

Het is makkelijk om te denken
Over hoe's en over waaroms. 
Jezelf geen haar krenken...
Dat is niet makkelijk soms.
Ik wil het verleden wenken
Ik wil hulp van mijn tomtoms
Ik wil antwoorden hebben...
En daarop zal ik moeten wachten.