Diep vanbinnen

Mijn meisje II

De avond was nog jong
Ik stond voor je deur
Met een roos in de ene hand
En een rozenkwarts in de andere

Ik klopte aan en telde de secondes
Ze leken eeuwen te duren
Ik begon al te twijfelen
Toen je eindelijk naar buiten kwam

Een glimlach stond op je gezicht
Een blos sierde je wangen
Je nam de roos
Je nam mijn uitgestoken hand

We renden over het pad
We renden door het bos
De zon zou nog niet ondergaan
Het licht begon pas net te schijnen

Je lange bruine haar, gevangen door de wind
Je warme kleine hand in de mijne
Onze lach
Het voelde goed

Even waren we verlost van de schaduwen
Die ons langzaam achtervolgden
Ze haalden ons langzaam in, dat wist ik
En toch wilde ik ze voor me uit blijven duwen

Het rennen was me te veel
Mijn adem klopte in mijn keel
Maar ik stond op het toneel
Dus ik liet niets blijken, nog niet

We kwamen aan bij een beekje
We zaten aan de droge kant
Onze voeten in het water
Luisterend naar de natuur

Een zucht verliet mijn lippen
Voordat ik de woorden sprak
Die steken in mijn borst achterlieten
Die tranen in jouw ogen brachten

Ik bleef voor me uit kijken
Zonder emotie op mijn gezicht
Ik wilde het niet zeggen
Ik wilde dat het goed zou komen

Ik voelde je armen om me heen
Ik voelde de leegte en de pijn
Maar ik wilde me er niet aan toegeven
Ik wilde door, ik wilde dat het over was

Maar je hield me vast zodat ik niet door kon gaan
Je hield me vast en stelde me gerust
Je zei dat je hoe dan ook van mij zou houden
Wie ik ook was, wat er ook gebeurde

Zulke woorden...
Voor mij alleen...
Alleen voor mij...
En tegelijkertijd...

Zo vaak gezegd
Veel te cliché
Maar vol liefde
En vol medeleven

Ik hield je net zo stevig vast
En ik keek naar de sterren
Ik zag mijn dromen voor me
En ik wist dat ze waar waren

Zij was er voor mij
Zoals ik er eerder al voor haar was
Ze was echt mijn meisje
Het was een daalder waard, een woord op de pas

We bleven zo zitten, samen
We genoten van het moment, samen
We lieten onze emoties gaan, samen
En we zouden onze dag weer tegemoet gaan, samen