OH MY GOD ! I'M IN NOVEL [ Completed ]

part. 49

ဝမ္ရီေပၚက ဒီကမၻာမွာၿပီးဆံုးေအာင္လုပ္ရမဲ့ အရာေတြ႐ွိေနေသးတာမို႔ အခ်ိန္ခဏဆြဲထားလိုက္တယ္ ။ သူေတာင္းပန္ရမဲ့လူေတြ႐ွိေသးတယ္ေလ ။ ျပီးေတာ့မွာစရာေတြေရာပဲ ။

" ေက်ာက္ေဖးရန္ အရင္ကျဖစ္ခဲ့တဲ့ကိစၥေတြအတြက္ ငါ မင္းကိုေတာင္းပန္ပါတယ္ ။ တကယ္ေတာ့မင္းညီမကို ေ႐ွာင္က်န္႔သတ္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး ။ တရာခံကငါပါ ။''

ေက်ာက္ေဖးရန္က ေခ်ာက္ထဲကျပန္တက္လာတဲ့ ဝမ္ရီေပၚရဲ႕စကားကိုၾကားေတာ့ စြန္႔အသြားသည္ ။ ဒီလူငယ္က တကယ္ပဲဝမ္လ်ိဳအန္းမ်ားလား ? ။ အမူအရာေတြ စကားေျပာဟန္ေတြကအစ ဝမ္လ်ိဳအန္းနဲ့တူညီလို့ေနတယ္ ။

" ဝမ္လ်ိဳအန္း ? ''

" အင္း ။ ''

မ်က္ႏွာ​ေသနဲ့ဝန္ခံလိုက္တဲ့ ဝမ္လ်ိဳအန္းေၾကာင့္ ဘာေျပာရမလဲပင္မသိေတာ့ ။ ​ေအာ္ဟစ္ၿပီးထိုးျကိတ္လိုက္ခ်င္ေပမဲ့ ေက်ာက္႐ုပ္လိုျဖစ္ေနခဲ့တယ္ ။

" မိစၦာႀကီးလူ.. ''

" ဟုတ္ကဲ့ အ႐ွင္ ။ ''

" ကြၽန္ေတာ္ထြက္သြားေတာ့မယ္ ။ လုဖုန္းကို သူ႔​ေနရာျပန္ေပးလိုက္ပါ ။ ျပီးေတာ့ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္အသက္႐ွင္လို႔ ''

" ဒါဆိုရင္ အ႐ွင္က !! ''

" ကြၽန္​ေတာ္ ဟိုအေဝးႀကီးကိုထြက္သြားေတာ့မွာ ။ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာေတာ့ဘူး ။ တိုက္ပြဲေတြမျဖစ္ပဲ ေအးေအးေဆးေဆးေန ။ အရင္ကကၽြန္ေတာ္ရဲ႔လုပ္ရပ္ေတြက အရမ္းကိုဆိုးဝါးခဲ့တယ္ ။ လုဖုန္းကေတာ့ ဒီကိစၥေတြကိုေသခ်ာကိုင္တြယ္ႏိုင္မွာပါ ''

ေျပာစရာ႐ွိတာေျပာၿပီးတာနဲ့ ဝမ္ရီေပၚက ​ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္ ။

တစ္ျခားကမၻာမွာေတာ့ ကားအက္စီးဒင့္ေၾကာင့္ တစ္ႏွစ္ေလာက္သတိေမ့ေနၿပီး ဆရာဝန္ေတြေတာင္လက္ေလ်ာ့ထားတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္က ျပန္သတိရလာခဲ့တယ္ ။

" သခင္ေလး !! သခင္ေလးသတိရလာၿပီ ။ သခင္ႀကီးနဲ႔ သခင္မႀကီးတို႔ကို ခ်က္ျခင္းသြားအေျကာင္းၾကား ''

ဆူညံေနတဲ့အသံေတြေၾကာင့္ ဝမ္ရီေပၚက ျဖည္းျဖည္းခ်င္းမ်က္လံုးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္ ။ ထူးဆန္းတဲ့အဝတ္အစားေတြကို ဝတ္ဆင္ထားတဲ့လူေတြက သူ႔ကိုမ်က္ရည္ေတြနဲ့ၾကည့္ၿပီး ျပံဳးျပလို႔ေနတယ္ ။