Ev Arkadaşı

Susuyorum

Havalimanın dışında bekleyen babamı görünce hızla yanına gittim ve ona sarıldım.

"Hoş geldin minik kuşum." derken Metehan'ı fark etti.

"Bunun burada ne işi var?" diye sordu.

"Baba sana bir şey söylememiz lazım." dedim.

Babam parmağımıza baktı ve "Hiçbir şey söylemeyin. Sakın. Eve gidiyoruz." dedi.

Babamı dinleyip peşinden gidiyorduk ki "Sadece sen geliyorsun, Alina." dedi.

"Baba Metehan ne yapsın? Bilmediği bir şehirde böyle ortada mı bırakacağız?" diye sordum.

Babam sinirle "Önce kız dediğiniz ev arkadaşınız erkek çıkar! Sonra onunla uygunsuz yakalarız. Şimdi de ellerinizde yüzükler ile gelmişsiniz! Biz size ne diyelim? Siz zaten bizi umurdamadan hayatınızı kurmuşsunuz." dedi.

Metehan "Efendim sizinle yalnız olarak konuşabilir miyim?" diye sordu.

"Konuşacak ne kalmış? Bizi çiğneyip evlenmişsiniz!" diye bağırdı.

Gözlerim dolarken "Baba sizi umursadığımız için buraya geldik." dedim.

"Benim artık bir kızım yok!" diye bağırdı. Gözümden yaş akarken elimin tersiyle sildim.

Bağırarak "Ulan ne zamandır büyüğümsünüz, sevdiğim kadının ailesisiniz susuyorum ama yeter! Bana istediğinizi deyin. Dövün, sövün fakat bir kez daha benim karıma bağırırsanız sizin evlatlıktan men etmenizi bile beklemeden karımı alıp giderim! Eve döndüğünüzde eşiniz kızının nerede olduğunu soracak. İşte o zaman da deyin ki artık bir kızımız yok! Yanlış yollardan da olsa biz bir yuva kurduk. İlerisi için planlarımız var. Birbirimize çok aşığız! Şimdi bağırmanız ne işe yarayacak! Resmi nikâhımız da dini nikâhımız da oldu. Bizi boşayamazsınız. Olan oldu. Şimdi kabullenerek misiniz yoksa ileride torunlarınıza sizlerin öldüğünüzü mü söyleyelim?" diye sordu.

Babam ne diyeceğini başta bilemedi. Metehan'ın böyle bir konuşma yapacağını da düşünmemiştim.

Metehan kafasını dik tutarak bana yaklaştı ve elimi tuttu.

"İkinizde arabaya binin."