Ev Arkadaşı

Vazgeçmek

Annemler iyi bir azar çektikten sonra geri Mersin'e dönmüşlerdi. Benim için zoraki bir şekilde İstanbul'a gelmiş ve geri dönmüşlerdi.

"Çay rahatlatır. İç hadi." dedi abim.

"Abi ama çok kızdılar." dedim ağlarken.

"Gel buraya bücür." dedi abim ve kollarını açtı. Sıkıca ona sarıldım ve daha şiddetli ağlamaya başladım.

"Prensesim ağlama ama böyle. Bazenleri fedakarlık yapıp sevdiğin kişileri bırakman gerekebilir." dedi.

Bunu çok içten söylemişti. Merakla yüzüne baktım. Bir şey düşünüyor gibiydi.

"Sen neyden vazgeçtin abi?" diye sordum.

"Hiçbir şeyden prenses. Abin harika olduğundan bazı şeyleri bırakması gerekmedi." dedi.

Pek inanmamıştım ama zorlamadım. Her türlü ortaya çıkardı.

"Kimler gelmiş!" diyerek içeri giren Ufuk Abi ile "Hoş geldin Ufuk Abi." dedim.

"Hoş buldum fıstık. Nasılsın?" diye sordu Ufuk Abi.

"Karışık. Sen nasılsın?" diye sordum.

"Harikayım. Senin şu arkadaşının ablası bizim okuldaydı." deyince "Belgin Abla mı?" diye sordum.

"Evet. Ondan bir süredir hoşlanıyorum. Yemeğe çıkmayı teklif ettim ve kabul etti." dedi Ufuk Abi.

O sırada abim ayağa kalktı ve "Ben odamdayım, uyuyacağım. Abicim sende geç kalma. Benim yanımda kalırsın." dedi.

Abim içeri giderken Ufuk Abi'ye "Senin adına çok sevindim. Hayırlısı olur inşallah." dedim.

Sanırım Belgin Abla da tek gönlü olan Ufuk Abi değildi ve abimin yaptığı fedakarlık buydu.

"Fıstık bende uyuyorum. Sen kafana göre takıl." dedi Ufuk Abi ve içeri gitti.

Oflayarak ayağa kalktım. O sırada camdan ses geldi. Korkuyla sıçradım.

Cama gittim ve merakla açıp dışarı baktım. Camın altında Metehan'ı görünce dayanamayıp gülümsedim.

"Yanıma gel!" diye seslendi.

"Abimler uyanır, olmaz." dedim.

"Lütfen sana çok ihtiyacım var." deyince "Ama Metehan." dedim.

Kaldırıma oturdu ve "Gelene kadar buradayım." dedi.

Camı kapatıp mutfağa gittim. Buzdolabının üstündeki not kağıdına hızlıca abime mesaj bıraktım.

"Abi ben biraz yalnız kalmak istiyorum. Belki bu gece Beyzanur'da kalırım. Lütfen bana kızma ama buna ihtiyacım var."

Eşyalarımı alıp hızlı ve sessiz bir şekilde apartmandan indim.

Metehan beni görünce ayağa kalktı. Dolan gözlerim ile ona baktım.

Bana gülümseyince dayanamayıp ona doğru koştum ve hızlıca sarıldım.