Ev Arkadaşı

İğrenç

Metehan sinirle hastaneden çıkarken "Metehan beklesene!" diye bağırdım.

"Ne var Alina!" diye bağırdı.

"Bana ne atarlanıyorsun! Ben mi sorumluyum?" diye bağırdım.

"Alina sadece sinirliyim. Herkesin önünde küçük çocukmuşum gibi azarladı, vakayı nefret ettiğim herife verdi!" diye bağırdı.

"Hala bağırıyorsun! Ne yapsaydım? Bıraksaydım da ölse miydi?" diye bağırdım.

"Alina lütfen kapa çeneni. Hoca orada senin benden daha iyi olduğunu kast etti!" diye bağırdı.

"Sende hastanın başında kalsaydın da bahçeye çıkmasaydı! Kendi yaptığın hatayı ben düzelttim diye gururun mu kırıldı? Kırılmadıysa da kırılmalı çünkü burada senden daha iyi bir sonuç çıkardım!" diye bağırdım.

"Benden daha iyi olduğun için zaten hemşirelik kazandın. Ben ise tıp." dedi.

Sinirle "Sen benim mesleğimi küçümseyemezsin. Ben bu mesleği kendi isteğim ile seçtim!" dedim.

"Puanın yetmedi birde." dedi.

"Sen ne iğrenç bir herifsin!" diye bağırdım.

"Kusura bakma. Beğenemedin mi? Üzgünüm güzelim ama bu iğrenç herif ile aynı evde yaşayacaksın!" diye bağırdı.

"Seninle aynı eve çıkan beynime tüküreyim! Yaklaşana kadar adam gibi gözüküyordun!" diye bağırdım.

"İstiyorsan evden ayrılabilirsin ama bir sözleşme var!" diye bağırdı.

"Ben eve gidiyorum! Ne halin varsa gör!" diye bağırdım.

Elimdeki ceketini sertçe ona verdim ve hızlıca oradan uzaklaştım. Geri zekalıya bak!

Ben orada hastasını kurtarmışım, gelmiş bağırıyor. Sinirini benden çıkarıyor.

Sinirle arkamı döndüm ve "Ben senin sinirini çıkartman için ev arkadaşın olmadım! Hayvan herif!" diye bağırdım.

Etraftaki herkes bize bakıyordu. Tabii kavga gördüler ilgilerini çekti.

"Olmasaydın! Ben mi ev arkadaşım ol zorladım! Kendin kabul ettin!" diye bağırdı.

"Hayvan herif! Sen iğrenç bir herifsin!" diye bağırdım.

"Sağ ol be!" diye bağırınca sinirle geri önüme döndüm ve yürümeye başladım.