Atilla arkasını dönüp resimdeki küçüklüğümü göstererek "B-bu sen misin?" dedi.
Anlamayarak suratında baktım "Evet benim" dediğimde dudakları şaşkınlıkla aralandı.
Ardından dudaklarında küçük bir tebessüm belirirken fotoğrafı işaret edip "Bu fotoğra...
Giyindikten sonra aynada kendime baktım, gayet iyiydi. Her zamanki tarzımdı işte, bir fark yoktu.
Telefonun kamerasını açıp fotoğrafımı çektim.
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Çalan telefonumu elime alıp kulağıma götürdüm duyduğum Ati'nin sesiyle sırıttım, elimi cebime sokup "Efendim" dedim normal bir ses tonuyla.
"Şey ben sizin kapının önündeyim" dedi. "Bekle bir saniye" diyip telefonu cebime koydum ve bana sırıtarak bakan İrem'e "Nee, çekil gelmiş çocukk" diyince sırıttı "Tanıştır ama beni tamam mı. Ben zaten salonda takılırım" diyen İrem'e kafa sallayıp kapıya doğru ilerledim.
Anneme dönüp bir şey diyecekken vazgeçtim ve direkt kapıyı açtım, kapıdaki eli cebinde bekleyen Ati'yle istemsizce sırıttım sonra sırıtmamı önlemek için dudağımı dişledim. O da kapının açılmasıyla gözlerini direk bana çevirdi.
Gayet karizma gözüküyordu, her zaman ki gibi...O da siyah bir sweat ve altına da kot pantolon giymişti.
Dudaklarına yayılan tebessümle konuştu "Çok güzel olmuşsun" ettiği iltifatla gülümsedim, "Teşekkür ederim, sen de" gülümsemesi büyürken dediğim şeyin saçmalığıyla duraksadım.
"Yani güzel olmamışsın, şey hayır. Yani olmuşsun da güzel değil, yakışıklı. Ay yani.." batırdıkça batırdığımı fark edince elimi yüzüme götürüp dudaklarımı birbirine bastırdım, sonra hiçbir şey yokmuş gibi "Gelsene" diyip kapıdan çekildim.
Sonra annemin her an onu görüp soru yağmuruna tutabileceği aklıma gelince ellerimi omuzlarına koyup "Hadi odama gidelim" diyerek hızlı hızlı ilerletmeye başladım.
Küçük sempatik bir kıkırdama eşliğinde "Beni odana mı atıyorsun dikizci" dediği şeyle göz devirdim "hıı ati odama atıyorum" içimden lütfen annemle karşılaşmasınlar diye geçirirken annemin sesiyle sağımıza döndük.
"Hoşgeldin canım" diyerek yanımıza gelmişti, tabi Atilla'da bunun üzerine duraksadı. "Hoşbulduk teyzecim" tatlı bir biçimde gülümsedi.
"Adın neydi? Heh Atilla değil mi?" dediğinde Atilla'nın bana yan bakışıyla yerin dibine girmek istemiştim.
Yaptığın hoş mu şimdi anne, sürekli ondan bahsettiğimi falan sanacak ay hayır ya. "Evet teyzecim ben Atilla" dediğinde annem kocaman gülümseyip "Memnun oldum oğlum, ilk zamanlar Ceylan evi bulamadığında yardım eden senidin sanırım. Ordan hatırlıyorum seni" içimden lütfen daha fazla konuşmasın diye geçirirken Kahramanım olaya el atı.
"Teyzoş hadi bırakalım da onlar çalışsınlar. Gel bak sana bahsettiğim dizi başlayacak birazdan" diyerek annemin kolundana çekiştiren İrem'e minnet dolu bakışlar yollayıp Atilla'ya döndüm sırıtıyordu.
