Να θυμάσαι...

Υπομονή!

20

Ο Μιχαήλ παρατηρούσε την Κάτια που προσπαθούσε να του μαγειρέψει κάτι. Κολακευμένος με την αφοσίωση, δίχως να του δώσει κάποιο δικαίωμα τους τελευταίους μήνες αναγνώρισε πέρα από την ευφυΐα, τους λεπτούς τρόπους, την διακριτικότητα και το γεγονός πως δεν απαίτησε ποτέ τίποτα. Ίσως και ο ίδιος δεν της χαλούσε χατήρι αλλά και πάλι δεν είχε και λόγο να πράξει το αντίθετο. Ακόμη και τις φορές που ακύρωνε τις συναντήσεις τους εκείνη δεν του ζητούσε το λόγο ούτε δυσανασχετούσε. Παρόλο που πολλές φορές είχε αναρωτηθεί εάν εκείνη πράγματι έτρεφε δυνατά αισθήματα πάντα κατέληγε στο συμπέρασμα πως με τον καιρό όλα έρχονται δίχως εκβιασμούς. Όφειλε να παραδεχτεί πως αν την υποτιμούσε θα το πλήρωνε βαριά γιατί στον δικό του κόσμο η εξυπνάδα αποτελούσε ευχή και κατάρα μαζί.

Ανέβηκε στα μάτια του όταν του πρότεινε δύο συγκεκριμένες επιχειρηματικές λύσεις όταν βρέθηκε μπροστά σε αδιέξοδο και κινδύνεψε να χάσει δυο πελάτες. Ήταν η Κάτια που του πρότεινε να ικανοποιήσει να τους δυο προσφέροντας τα μισά από αυτά που ζητούσαν ουσιαστικά βγαίνοντας χαμένος στο τώρα αλλά μακροπρόθεσμα κερδισμένος. Εκτίμησε την διορατικότητα αλλά περισσότερο το πάθος, το ίδιο πάθος που οδήγησε στην κορυφή.

«Σταματά να με κοιτάζεις έτσι!» τον μάλωσε εκείνη με νάζι. «Τα μακαρόνια δεν είναι και κάτι δύσκολο...»

«Μπορώ να ζητήσω από κάποιον να σε βοηθήσει....»

«Θα θυμώσω!» τον μάλωσε γιατί πραγματικά επιθυμούσε προσπαθήσει. Η πανέξυπνη Κάτια ενεργούσε με έναν μη αναμενόμενο τρόπο ώστε να τον παγιδεύσει εντελώς στα δίχτυα της. Δεν ήθελε να παραμείνει η γκόμενα αλλά η γυναίκα του, μια γυναίκα που θα ανέβαινε στα μάτια της κοινωνίας και στο τέλος θα κατακτούσε αυτό που επιθυμούσε. Πρώτος στόχος παρέμεινε να καταστρέψει την σχέση του Αλέξανδρου και της Ειρήνης με τον έναν ή άλλον τρόπο.

«Πες το ναι Κάτια... στάσου δίπλα μου! Μια γυναίκα σαν και σένα πάντα θα είναι πολύτιμη» την παρότρυνε να αποδεχθεί την πρόταση γάμου που της είχε κάνει τουλάχιστον άλλες δυο φορές αλλά εκείνη αρνήθηκε.

Παρόλο που το όχι ειπώθηκε εύκολα τις προηγούμενες φορές τώρα τα περιθώρια στενεύανε. Η μητέρα της χειροτέρευε και με την Ειρήνη δεν αντάλλαζε ούτε μια κουβέντα. Όσο την έβλεπε να χαμογελά να λάμπει σαν αστέρι στα ουράνια τόσο πείσμωνε και την μισούσε. Αυτό το χαμόγελο ήθελε να της το κλέψει και ο τρόπος για να τους χωρίσει είναι να σπείρει τη διχόνοια, να δει επιτέλους η αδερφή της το πραγματικό πρόσωπο του Αλέξανδρου.