Να θυμάσαι...

Πικρή σοκολάτα!

2

Η Ειρήνη τρομαγμένη αντίκρισε τον Αλέξανδρο ο οποίος είχε τραβήξει ήδη μια καρέκλα για να καθίσει κάτω. Δεν δίστασε να βάλει τα πόδια του πάνω στο τραπέζι, καταργώντας στοιχειώδους κανόνες.

Ο Αλέξανδρος Ζαρίφης δεν ήταν άλλωστε κάποιος τυχαίος. Μεγαλωμένος στα πούπουλα, από πολύ πλούσια οικογένεια μοναχοπαίδι, έμαθε να κερδίζει δίχως να παλέψει ή να διεκδικήσει. Πολλές φορές μπέρδευε το σωστό από το λάθος ενώ δεν δίσταζε να καταφεύγει σε ακραίες συμπεριφορές για να πετύχει τον σκοπό του. Δίχως να υπάρχει λόγος να ενεργήσει πάρα πολύ εγωιστικά και ίσως το μοναδικό άτομο που επιδεικνύει σεβασμό ήταν η μητέρα του. Τον πατέρα του τον σπανίως τον έβλεπε και όταν τον έβλεπε εξαργύρωνε τον χαμένο χρόνο με γενναιόδωρες επιταγές. Οι σχέσεις τους μπορούσαν να χαρακτηριστούν και ως τυπικές. Σκόπευε αφού ολοκληρώσει τις σπουδές στο κολέγιο να συνεχίσει στο εξωτερικό μόνο και μόνο για να τον πείσει πως ήταν πάρα πολύ ικανός.

Μέχρι να φτάσει αυτή η στιγμή όμως έκανε οτιδήποτε μπορούσε για να εκνευρίσει τους γονείς της ώστε να αποτελεί το κέντρο του ενδιαφέροντος. Όπως ήταν αναμενόμενο η κίνηση της Ειρήνης τον εκνεύρισε και θα έκανε τα πάντα για να την ξετρυπώσει. Τα κατάφερε και μάλιστα ανακάλυψε και το όνομα της.

«Θα αργήσεις πολύ για την παραγγελία;» τη ρώτησε με τα μάτια να πετάνε σπίθες οργισμένες.

Η Ειρήνη στύλωσε το παράστημα της, άρπαξε το σημειωματάριο των παραγγελιών και αμέσως τον πλησίασε δίχως να δείχνει τον παραμικρό φόβο.

«Παρακαλώ! Εάν θέλετε να σας προτείνω τα καλύτερα γλυκά μας!»

«Σας ακούω δεσποινίς Μαυρίδη; Ειρήνη Μαυρίδη ή κάνω λάθος;» την ρώτησε διατηρώντας την ηρεμία.

«Θα σας παρακαλούσα να κατεβάσετε τα πόδια πριν σας προτείνω κάποια!»

Ο Αλέξανδρος παραδόξως υπάκουσε, σταυρώνοντας τα χέρια σε μια αμυντική στάση.

Πρότεινε κάποια γλυκά και περίμενε να ακούσει την παραγγελία. Έκπληκτη τον άκουσε να ζητά ένα κομμάτι από το καθένα.

Έφυγε για να εκτελέσει την παραγγελία με την καρδιά της να χτυπάει ακατάπαυστα. Δεν ήταν ανόητη ώστε να μην καταλάβει πως η μεγάλη φουρτούνα δεν είχε περάσει. Επέστρεψε κοντά του για να τον ρωτήσει το αυτονόητο. «Να φανταστώ πως θα χρειαστεί ένα μεγάλο κουτί για να τα πάρετε μαζί σας;»