Να θυμάσαι...

Εκδίκηση;

24

«Χορεύουμε;» ξαναρώτησε ο Αλέξανδρος απόλυτα ήρεμος, μελετώντας όμως τις κινήσεις γύρω του. Τον Οδυσσέα τον γνώριζε από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντα στην εταιρία του πατέρα του. Δεν τον είχε και σε κάποια ιδιαίτερη υπόληψη, του έβγαλε κάτι γλοιώδες και αποκρουστικό στην συμπεριφορά του και είχε ουκ και ολίγες φορές είχε εκφράσει τις ανησυχίες ως προς το ήθος του. Παρόλα αυτά αναγνώριζε την εργατικότητα του.

Η Ειρήνη παρέμεινε ασάλευτη στο ίδιο σημείο, με τη σειρά της να χαρίζει κοφτές ματιές στον Οδυσσέα που όπως φαίνεται παρατηρούσε επίσης συμπεριφορές.

«Προφανώς δεν με περίμενες...» αποκρίθηκε ο Αλέξανδρος, ο οποίος ήταν έτοιμος και προετοιμασμένος να κερδίσει κάθε μάχη από εδώ και πέρα.

«Δεν έχει καμιά σημασία...» αποκρίθηκε με δυσκολία.

«Έχει... δεν σου ζητώ κάτι επικίνδυνο νομίζω. Για χάρη της παλιάς μας γνωριμίας...»

«Γνωριμίας;» αναρωτήθηκε το μέσα της. Για εκείνην ήταν κάτι παραπάνω από γνωριμία αλλά από την άλλη έπρεπε να περιμένει αυτήν την εγωιστική συμπεριφορά. «Ας χορέψουμε λοιπόν...» ανταπάντησε με περήφανο ύφος, ίσιωσε το κορμί της έτοιμη να τον αντιμετωπίσει.

Οι παλάμες του ενώθηκαν και μόλις το βλέμματα της στυλώθηκε στο δικό της θυμήθηκε τους ελάχιστους λόγους γιατί δεν κατάφερε να τον βγάλει από το μυαλό και πάντα επέστρεφε πίσω στις προσωπικές σχέσεις. Όταν της έσφιξε το χέρι, ρίγος διαπέρασε την ραχοκοκαλιά του ενώ το άρωμα της τον εγκλώβισε σε νέες ψευδαισθήσεις.

Συνέχισαν να χορεύουν δίχως να μιλάνε γιατί αυτή ήταν η στιγμή τους, η στιγμή της αναμέτρησης και περισσότερο η στιγμή που ο αιφνιδιασμός από όπλο επίθεσης μεταμορφώνεται σε όπλο άμυνας.

Όσο τα λεπτά κυλούσαν η Ειρήνη αισθάνθηκε αρκετά άβολα σαν αυτό να ήταν τόσο παράλογο και ψεύτικο μαζί.

«Ας σταματήσουμε...» τον παρακάλεσε.

«Όπως επιθυμείς... θα μείνεις καιρό την ρώτησε αμέσως...»

«Δεν υπάρχει λόγος...» αποκρίθηκε εκείνη γιατί είχε κάθε λόγο να παραμείνει κοντά του. Στο διάστημα που μεσολάβησε ωρίμασαν και οι δυο αρκετά αλλά δεν ξέχασαν ήταν φανερό.

«Και εάν σου χαρίσω εγώ έναν λόγο;» την ρώτησε.

Αλλά η Ειρήνη δεν πρόλαβε να απαντήσει. Επενέβει ο Μιχαήλ ο οποίος υποδέχτηκε τον γιο με μια ζεστή αγκαλιά. Έκπληκτος μεν αλλά ευτυχισμένος δε τον κάλεσε στο γραφείο του λίγο για να συζητήσουν.