Να θυμάσαι...

Σκίτσο

27

«Αρκετά!» φώναξε η Ειρήνη η οποία είχε βαρεθεί την επιμονή του Αλέξανδρου.

«Θα σταματήσω εάν μου υποσχεθείς πως θα αλλάξεις γνώμη για το εισιτήριο!» επέμεινε εκείνος, ο οποίος ήταν αποφασισμένος να την διεκδικήσει.

Κάποιος θα αναρωτιόταν και εύλογα γιατί τόσα χρόνια δεν κατάφερε να την ξεπεράσει; Γιατί δεν προχώρησαν και οι δυο τις ζωές τους παρακάτω; Για τον Αλέξανδρο η απάντηση ήταν εύκολη. Από την στιγμή που έλαβε το πιο όμορφο δώρο γενεθλίων μέσα του γνώριζε πως αυτή την γυναίκα οφείλει να την κρατήσει κοντά του γιατί έδιωχνε το σκοτάδι μακριά. Δεν γνώριζε όμως πως να την πείσει πως να της δείξει πως πρώτον και ο ίδιος είχε αλλάξει, μαζί με τις προτεραιότητες και δεύτερον πως είχε αφήσει πίσω και όλο το παρελθόν. Όσο και αποκρουστική και να έβρισκε την παρουσία της Κάτια έμαθε να καταλαγιάζει τον θυμό του και να μην της δίνει σημασία καθόλου. Σκέφτηκε πως έπρεπε να συμπεριφερθεί πιο έξυπνα για να μην χάσει εντελώς την εμπιστοσύνη του πατέρα του.

«Ζητώ μόνο να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί!» επανέλαβε εκείνος.

«Δεν θέλω! Σταμάτα να με πιέζεις σε παρακαλώ. Ακόμη και εάν προσπαθήσουμε αυτό δεν θα καταλήξει πουθενά! Σε λίγες μέρες ο καθένας θα τραβήξει το δρόμο του!»

«Μπορεί ο δρόμος μας να γίνει κοινός Ειρήνη, μαζί να προχωρήσουμε!»

«Δεν υπάρχει το μαζί. Ακόμη και εάν θέλουμε να προσπαθήσουμε κάτι πάντα...»

«Θα μας εμποδίζει;» συνέχισε εκείνος την πρόταση την δική της. «Τα εμπόδια ενώνουν όσους έχουν την θέληση να παλέψουν. Η Ειρήνη που κάποτε γνώρισα...» προσπάθησε να την τραβήξει κοντά του για να νιώσει την ανάσα της να του καίει τα σωθικά.

«Η Ειρήνη που κάποτε γνώρισες... άλλαξε Αλέξανδρε. Ας μην πληγώσουμε άλλο τους εαυτούς μας σε παρακαλώ...»

«Δεν γίνεται!» αντέδρασε εκείνος γεμάτο πείσμα. «Μου ζητάς να χάσω το φως μου, να επιτρέψω στο σκοτάδι να με ρουφήξει!»

Ακούγοντας τα λόγια του Αλέξανδρου η Ειρήνη πάγωσε. Την άγγιξαν τα λόγια του γιατί ήταν να μιλούσε από καρδιάς και κατευθείαν στην καρδιά της. Ανοιγόκλεισε τα μάτια για λίγο ώστε να φανταστεί τη ζωή της κοντά του, πιασμένους χέρι χέρι να πορεύονται μαζί και πείστηκε με ευκολία πως αυτή θα μπορούσε να είναι η πραγματικότητα. Το μυαλό της δημιουργούσε νέες εικόνες, όμορφες για να την παρασύρουν. Ψευδαισθήσεις, πόθοι, όνειρα, προσδοκίες περιπλέκονται σε ένα τεράστιο κουβάρι μπερδεμένο γιατί καλούνταν να παραβλέψει την φωνή της καρδιάς και να ακούσει την φωνή της λογικής.