Να θυμάσαι...

Οι δυο αδερφές

39 - Οι δυο αδερφές

Για την Κάτια δεν ήταν δύσκολο να μάθει τη διεύθυνση της Ειρήνης στο Λονδίνο. Δεν την τρόμαξε ούτε η πολύ πληθυσμικοτητα, ούτε η διαφορετικότητα αυτής της μεγαλούπολης της οποίας το χρώμα πάντα φαίνεται να είναι το γκρίζο. Γκρίζος ουρανός, γκρίζα διάθεση, τα πάντα γύρω της γκρίζα ταίριαζαν με το γκρίζο ουδέτερο της ψυχής της. Τι ένιωθε εκείνη τη στιγμή που βρίσκεται πολύ κοντά στο σπίτι της; Τίποτα απολύτως πέρα από οργή, μια αρρωστημένη οργή, απροσδιόριστη γιατί πέρα από υποψίες δεν διέθετε καμία απολύτως απόδειξη. Γι' αυτό αναγκάστηκε να πραγματοποιήσει αυτό το ταξίδι εξπρες ώστε να πειστεί ή πιο σωστά να προσπαθήσει να αλλάξει το ίδιο το ριζικό, αυτό που έχει ήδη γραφτεί.

Ο ταξιτζής της έδειξε το δρόμο ώστε να συνεχίσει με τα πόδια γιατί ο δρόμος οδηγούσε σε αδιέξοδο αρα η αναστροφή ήταν πολύ δύσκολη. Η Κάτια χάζεψε γύρω της μαγεμένη γιατί ήταν σαν μεταφέρθηκε σε μια άλλη εποχή, πολλά χρόνια πίσω, με τα σπίτια να διατηρούν παρά την παλαιότητα τις ιδιαιτερότητες. Δεν υπήρχε τίποτα μοντέρνο γύρω αλλά ήταν τόσο όμορφα όλα σχεδόν αρμονικά.

Χτύπησε με δύναμη το ρόπτρο της εξώπορτας με δύναμη μην ξεχνώντας την αποστολή της. Η πόρτα άνοιξε και η Ειρήνη εμφανίστηκε μπροστά της. Η μέρα και η ώρα δεν επιλέχτηκαν τυχαία μιας που σε παλιοτερες συζητήσεις της είχε αποκαλύψει πως κάθε Τρίτη αργεί να πάει στη σχολή. Το πρόσωπο της αδερφής της δεν φανέρωσε καμιά απολύτως έκπληξη σαν να περίμενε τούτη την επίσκεψη. Βιαστικά έδεσε σφιχτά την ρόμπα της και το χαμόγελο φανέρωνε περισσότερο ενοχή παρά οτιδήποτε άλλο.

«Δεν με περίμενες φαντάζομαι...» μίλησε πρώτη η Κάτια.

«Και εάν σου πω πως σε περίμενα θα με πιστέψεις;» την ρώτησε αναπάντεχα η Ειρήνη.

«Θα με κρατήσεις στην πόρτα;»

«Τι θέλεις;» το βλέμμα της έγινε επικριτικό και η ματιά της σκοτείνιασε σαν να μην ήθελε καθόλου να της μιλήσει και πολύ περισσότερο να λογοφέρει μαζί της.

«Να σε δω... είσαι η οικογένεια μου αδερφούλα μου...»

«Άσε τα κροκοδείλια δάκρυα Κάτια. Δεν σου φταίει κανείς! Δεν αγαπήσες ποτέ κανέναν γύρω σου, όλοι μας υποχείρια σου!»

«Δεν θα με αφήσεις εδώ έξω... Δεν είναι σωστό!» συνέχισε απτόητη η Κάτια.

«Πέρασε αλλά έχεις ένα τέταρτο να μου εξηγήσεις τι ζητάς από μένα αυτή τη φορά;»