Sen Normalsin

Karşılaşma

Merhaba Zuzu'nun hepinize selamı var bu ara biraz fazla sakarmış 😂😂

Zuzu şaşırmıştı açıkçası buna. Birinin onun hikayesini dinlemek isteyeceğini hiç düşünmemişti. Acaba çok mu sert vurmuştu adama. Tamam iç ses saçmalamayı kes diye düşündü ve nerden geldiğini bilmediği bir özgüvenle

-O zaman kendimi tanıtarak başlayayım. Ben Zuzu diyip elini uzattı. Adam elini uzatıp
-Hakan dedi.
-Tanışmamız biraz garip olsada tanıştığımıza memnun oldum dedi gülümseyerek Zuzu
-Bende öyle dedi Hakan. Bir kahve içer misin diye sordu Zuzu'ya .Zuzu başını sallayarak duble damla sakızlı türk kahvesi lütfen dedi. Hakan garsonu çağırarak kahveleri sipariş etti ve ardından Zuzu'ya dönüp

-Evet anlatmak ister misin şimdi dedi Zuzu kendi haline şaşırıyordu. Bir yabancıyla oturmuş hikayesini anlatıyordu resmen. Allah sonumu hayır etsin diye düşündü Ne halt yediğini bilmiyordu ama garip bir şekilde iyi hissesiyordu.

-Birkaç gün önce geldim o kadar kafam atmıştı ki her şeyi arkada bırakmayı göze aldım, ne yaptığımı bilmiyordum ama buraya gelmem gerektiğini hissettim ve geldim. Son günlerim hep kendimi sorgulamakla ve kendimle ilgili keşiflerle doldu.

O kadar kendimi unutmuşum ki o dışarıdaki kalabalığın ortasında, şimdi bu yalnız köşede onu bulmaya çalışıyorum. Hayatımı hep mış gibi yaşadım şimdi ise gerçekten nefes alıyorum gibi hissediyorum anlıyor musunuz bilmiyorum ama bu koca İstanbul beni boğuyordu. Nefes alamıyordum mükemmel bir hayatım varmış gibi davranıp gülücükler saçıyordum ama içten içe mutsuzdum ve en acısıda bu mutsuzluğun içinde ben çırpınırken elimden tutup yyardım etmek isteyen kimsemde yoktu.

Kimse neden mutsuz olduğumu anlamıyordu aslında bende ama mutsuzdum işte.
Adam sempati ile kızın gözlerine baktı. O kadar iyi anlıyordu ki anlattıklarını anlamaktan daha fazlası yaşıyordu ki. Sanki iç sesi beden bulmuş kendi yaşadıklarını dile getiriyordu. Kızın gözlerine baktı genç bir bedendeki ruh gibiydi. Az önce mutsuz olduğuna inanmamıştı ama şimdi gözlerinin derinliklerine bakarken o mutluluk maskesinin arkasına gizlenmiş hüznü gördü.

Cidden birinin gözüne bakıp gizlediği mutsuzluğu görmek mümkün müydü? Mantığı hayır diyordu ama görmüştü az önce işte. Gerçekten gördüğüne yemin edebilirdi. Bu bir tesadüfmüydü? Birkaç gün önce oda bunaldığı için kaçmaya gelmişti. Zuzu'yu bugün öyle güle oynaya görünce içinden kıskanmıştı ne kadar mutlu biri diye.
Ben ise bir karanlığın içerisinde kayboldum diye. Şimdi ise o kıskandığı insanın kendisiyle aynı şeyleri yaşadığını görüyordu. Hayat gerçekten garipti.