THE DARE TO THE CEO

TSC 26 - REALITY & TRUTH

CHAPTER 26

--

Chae's POV

What if? Or at least?

Minsan, naiisip ko. Paano kung naniwala na lang ako kay Jisoo, una pa lang? Paano kung yung araw na sinabi niya sa akin na niloloko ako ni Jimin, ay pinaniwalaan ko na lang siya kaysa pinagtabuyan siya? O nagalit sa kanya?

Paano kung yung araw na nakita ko siyang hinahayaang niyang dumampi ang kamao niya sa mukha ni Jimin, ay yun din ang araw na tinanong ko siya, kung ano ba talaga ang nangyayari, o kung ano ba talaga ang nangyari?

Paano kung nalaman ko ng mas maaga? Paano kung naniwala na lang ako? Nakahiga ka kaya diyan ngayon? Natutulog? Nakikipaglaban sa kamatayan?

Paano kaya kung sa unang araw pa lang, naniwala na ko na ikaw pa din ang mas mahal ko kaysa sa lalaking niloko at minasama lang ang pagmamahal ko?

Paano kung hinintay na lang siguro talaga kita? Totoo kaya ang sabi sabi na, walang maling tao, nasa maling panahon lang kayo.

Everyday, i'm thinking about my decisions in life. Like? What if, i believed in him? What if, i make the right decisions? Or at least, i believe in him? Or at least i appreciate his sacrifices towards me?

Sana pala, mas pinairal ko ang isip ko kaysa sa puso ko, edi sana, masaya tayo ngayon. Edi sana, hindi ka natutulog diyan ngayon. Edi sana, nasabi ko na sayo kung gaano kita kamahal, una pa lang.

I used to visit Jisoo here at the hospital at araw araw ako nandito para alagaan siya. I used to be with his unnie, sometimes his mom, or kuya niya. Kadalasan kasi ang daddy niya ang namamahala sa sarili nilang airline company, and every day, they always missed their number one pilot, no other than, Mr. Kim Jisoo.

Kada araw na dumadaan, unti unti ng bumabagsak ang katawan niya dahil araw araw siyang hindi kumakain. Walang laman ang sikmura, and few days had passed, we already seeing the bad effect of the accident he experienced.

Last day, tinanggal na ni Dr. Mino ang bandage na natira sa ulo nito, we barely saw his lot's of stitches dahil sa laki at haba ng tinamo niyang sugat sa ulo. We also noticed that his bruises and other wounds are slowly getting healed.

And now, i'm here at his room, together with his parents and we are patiently waiting for my unnie to come here. The first trial of Jimin's case has done earlier, and we are praying for Jisoo's justice to be served.

I know unnie will bring the good news for us, because i trust her so much. Minsan, kapag mag-isa lang ako dito sa kwarto ni Jisoo, i always talked to him just like he will answer to me anytime.

Baliw na kung baliw isipin, but i loved talking to him so much, kahit na alam kong hindi siya sasagot anytime. When i break down or telling him some of my experiences every single day, i also noticed the tears has fallen to his eyes. He is also hurt when i'm blaming myself for what happened to him.

"Chae? It's better to eat your breakfast, malamig na 'tong ramen na binili ko sayo." Saad ng mommy ni Jisoo sa akin and i just gave her a smile.

"Maybe later Tita, kapag dumating si unnie at bibili din kasi ko ng iced coffee sa labas." Sagot ko naman rito and she gave me a deep sigh.

"Napapabayaan mo na ang sarili mo dahil sa pag-aalala sa anak ko. Ija, sa tingin mo gusto ni Jisoo ang nangyayari sayo?"

"No, tita. But i know, he understands me for what i'm doing today. Hehe! Kalma lang po kayo, i'm very okay ha?" Saad ko sa kanya while tapping her right shoulder.