Aizawa x Reader (Bnha x Reader)

Lakaplar

Beğenin lütfen 🔪

Yorum da atın

Tamam, sakin oluyoruz.

Bir maçı kaçırdım. Önemli değil.

Akiro benim için maçı sonraki güne atabilmiş, bu iyi.

Ayrıca.

Şu an ismini bile bilmediğim bir adamın evinde duruyorum.

"Aç mısın?"

"Ha?"

Daldığım yerden gözümü ayırıp karşımda duran kişiye baktım.

"Yemek yemek ister misin?"

"Ah..."

Karnımdan yüksek sesli bir guruldama gelince karnıma bir saniyeliğine bakıp geri ona döndüm.

İstemsizce güldüm. O da cevabı almış gibi mutfağa yöneldi.

Boş boş oturmak istemedim ve ben de ayağa kalkıp peşinden gittim.

Evi gerçekten güzeldi. 2 katlıydı ve biz alt kattaydık. Evin dış kapısı salona bağlıydı.

Masaya yaslandım ve onu izlemeye başladım. "İsmin ne?"

"Aizawa. Aizawa Shota. Senin?"

"Tsumi Mia. İlk ismimle seslenin."

"Peki, Mia."

Saat gece 12 oluyordu. Evime gitmeye üşeniyordum. Evinde durduğum adam bana yemek yapıyordu ve bu da anca 1 saat olurdu.

Gecenin 1'inde yemek yiyip eve gitmek... Çok üşendiriciydi.

"Zengin misiniz?"

Bana döndü, "Ne?"

"Eviniz güzel yani, maddi durumunuz iyi sanırım."

Gülerek önüne döndü. "UA'de öğretmenim, bir de kahramanım. Maddi durumum iyi oluyor evet."

"UA mi?"

Acaba geçen gün gördüğüm sarı kafayı tanıyor muydu?

"Sen çalışıyor musun? Kaç yaşındasın?"

"29, şey..."

Ona yer altında kafes dövüşü yaptığımı söyleyemezdim.

Ama tam olarak yalan da söylemek istemiyordum.

"Dövüş sanatları ile ilgileniyorum, eğitim verdiğim birkaç kişi var."

Evet... Çok güzel eğitim veriyorum. Kesinlikle.

O kadar iyi veriyorum ki bazıları ölüyor.

"Dövüş sanatları mı? Vayy, güzelmiş."

"Evet, güzeldir."

Doğrulup yanına gittim, makarna yapıyordu. Eh, 1 saatten daha az sürerdi.

"Sen kaç yaşındasın?"

"31"

"Yaşlıymışsın."

Kaşlarını kaldırarak bana baktı, "Aramızda 2 yaş var."

"Daha 30'uma gelmedim canım, gencim."

Dudağı yana kıvrılırken içinde makarna olan tencerenin kapağını kapadı ve bar tabureli masaya ilerleyerek oturdu. Ben de onun karşısına oturdum.

"Geçen günlerde gördüğüm kişi sendin, değil mi?"

Başımı aşağı yukarı salladım.

"Başın dertteydi."

"Yani, biraz."

"Anlatmayacak mısın?"

"Yoo."

Derin bir nefes aldı, "Peki."

Güldüm, "Yanlış anlama, anlatırsam muhtemelen beni hapise atarsın."

Kaşlarını çattı, "Neden? Yasaya aykırı bir şey mi yapıyorsun?"

Elimi yumruk yapıp çenemi dayadım, "Hem de nasıl!"

Dalga geçiyordum, eğlenceliydi.

"Öldürür müsün yoksa? Belki de katilim. Nereden bileceksin?"

Kollarını göğüsünde birleştirdi, "Neden kafamı karıştırmaya çalışıyorsun?"

"Eğlenceli."

"Kafamın karışması mı?"

"Benim hakkımda acaba kötü biri mi diye düşünmen."

"Düşündüğüme neden bu kadar eminsin?"

"Çünkü düşünüyorsun, uykucu."

"Düşünmüyorum, gizemli."

"Gizemli?" kahkaha attım, "Lakabım bu mu?"

"Benimki de uykucu?"

"Uykucu olduğun için öyle dedim. Kim ara sokağın başında uyku tulumu ile yatar ki?"

"Sen de gizemli olduğun için öyle dedim. Sakladığın şeyler olduğunun farkındayım."