Aizawa x Reader (Bnha x Reader)

İyi misiniz?

Beğenin lütfen 🔪

Yorum da atın

"MİA HANIM! KAÇMAYIN!"

Nefes nefese koşarken başımı arkama çevirip metrelerce arkamda peşimden gelen kişilere baktım. "KAÇMAZSAM ÖLÜRÜM LAN!"

"ÖLDÜRMEYECEĞİZ!"

Tekrar önüme döndüm ve daha çok hızlanmaya çalıştım.

Maçtan yeni çıkmıştım, zaten terliydim ve koşarken daha da terlemiştim. Hiç enerjim kalmamıştı.

Özgünlüğümü kullanacak enerjiyi bırak, ayakta duracak enerjim kalmamıştı.

"SİZ DEĞİL PATRONUNUZ SORUN ZATEN APTALLAR!"

Koştuğum caddede karşıma ilk çıkan ara sokağa girdim.

Girdiğim gibi birine çarparak bir saniyeliğine duraksadım.

"Pardon..."

Adım sesleri yaklaşıyordu, başımı sağa çevirdiğimde bahçeli bir evin etrafının tırmanabileceğim uzunlukta duvarlar ile çevrili olduğunu gördüm ve hiç düşünmeden zıplayarak oraya saklandım.

Adamların sokağa girdiğini duydum.

"Beyefendi, burada üstünde siyah askısız büstiyer ve altında dizine kadar gelen bol bir şortla kaçan bir kadın gördünüz mü?"

Sessizlik oldu.

Beyefendi?

Az önce çarptığım adam mıydı acaba?

Eğer doğruyu söylerse onu öldürürdüm. Yemin ederim öldürürdüm.

"Görmedim."

Afferin lan!

Yaklaşık 2 dakika sonra adamların sokaktan gittiğini anladım. Ama benim hareket edecek enerjim yoktu.

Yanıma duvarın üstünden biri atlayınca adamlardan biri sanıp hızlıca geri çekildim, ama sokakta çarpıştığım adam olduğunu anlayınca sakinleşerek tekrar duvara yaslandım.

"İyi misiniz?"

"İyi mi görünüyorum?"

"Polise gitmeye ihtiyaç var mı?"

"Polis?" güldüm, hatta kahkaha attım.

Yer altındaki her şey illegaldi. Polise gidersek hepimiz tutuklanırdık.

"Polislik bir durumum yok."

"Yaralısınız."

Neremden bahsettiğini anlamak için vücuduma baktım.

Karnımın sağ tarafında birkaç çizik vardı ve kanıyordu.

Aynı zamanda morluklar... Onlar dövüşten kalma şeylerdi.

"İyiyim."

Cebimden sigara paketimi çıkardım ve bir sigara alıp dudaklarımın arasına koydum.

Yanımdaki adama döndüm, "İster misin?"

"Hayır."

Omuz silkerek paketi cebime koyup çakmak çıkardım ve sigaramı yaktım.

"Başınız belada, değil mi?"

"Sayılır."

"Yardıma ihtiyacınız var mı?"

"Yardıma ihtiyacı olan birine mi benziyorum."

Ona döndüm, hâlâ beni süzüyordu. Muhtemelen neden kaçtığımı, yaraların nasıl oluştuğunu falan anlamaya çalışıyordu.

"Evet, benziyorsunuz."

Gülerek önüme döndüm. "Yardıma ihtiyacım yok. Sizin var mı?"

"Anlamadım?"

"Yorgun görünüyorsunuz. Uyku probleminiz mi var?"

"Hayır."

Ona döndüm ve gözlerimi kıstım. Kesinlikle bir uyku problemi vardı. Ama bu beni ilgilendirmiyordu.

"Peki."

Ayağa kalktım ve tekrar duvarın üstünden atlayarak sokağa girdim.

Ardımdan o da sokağa girdi.

"Gidiyor musunuz?"

Neden bu kadar ilgiliydi bu adam? Yani tamam, beni kovalayanlara yalan söyleyip beni korumuştu ama... Ben çekip gider sanıyordum.

Sigaramı duvara bastırıp söndürdüm ve yandaki çöp kovasına attım. "Evet."

Arkamı döndüm ve ellerimi cebime atarak yürümeye başladım.

Eve gidip duşa girdikten sonra mükemmel bir uyku çekecektim.

Ah, bir de kahve! Kahve de içmem lazımdı.

Yarınki maçım kaçtaydı ki? Unutmuştum.

Şu sikik adamlar yarın da gelirdi muhtemelen.

Hay sikeyim, keşke o veleti o kadar dövmeseydim.

Kendi kendine atar yapıp yer altına gelen oydu. Kafese gelen de oydu.

Ben mi dedim ona gel seni döveyim diye?