A week passed by, we continue what we are doing and just like what we've talked about. We had this no-label relationship. Nong' una pakiramdam ko may mali, I was seeking for something I was uncertain but as we continue talking and have this intimate connection between us. I became contented and I just go with the flow.
Sa mga araw na nagdaan, madalas dito sa condo ko umuuwi si Hector pagkagaling niya sa trabaho. Kahit anong oras, hindi siya nababahala na gamdalain ako at dito tumuloy at matulog.
I heard that knocking sound while I'm lying on the bed scrolling on phone. Agad akong tumayo at lumabas ng kwarto upang daluhan ang pinto.
"Sandaleee!!!" tumakbo ako papalapit sa pinto at binuksan ito. Pagkabukas na pagkabukas ko nito, agad hinagkad ni Hector ang aking labi, at tila propesyonal na isinara ang pinto gamit ang kaliwang paa.
Binutawan ang dalang suit case na may lamang ng mga cases na kanyang pinag-aaralan at tila binuhat ako na parang bata. Sinuklian ko ang bawat halik na kanyang iginagawad sa akin at ipinalupot ang aking braso sa kanyang leeg.
Para kaming uhaw na uhaw sa isat'isa sa uri ng kanyang paghalik, pilit ko itong sinasabayan hanggang sa siya na mismo ang pumutol nito, upang makahinga kaming dalawa. I lean my forhead against his while we are both gasping for air.
He looks at me in the eyes and urge that charming smile, "How's your day?" he ask and put me down on the dining table. Umupo ako dito at inayos ang aking nagulong buhok bago siya sinagot.
"Ok naman, naghahanap pa 'rin ako ng isa pang trabaho." tugon ko. Hinawi niya ang buhok ko at itinago ito sa likuran ng aking kaliwang tenga bago ako dahan-dahan binaba sa dining table gamit ang isang kamay.
Tumayo ako at naglakad papunta sa kusina upang hainan niya ng hapunan kahit na madaling araw na. 2 am na siya nakauwi, at parang na sanay na din ako dahil isang linggo na kaming ganito.
"Nagluto ako ng buttered shrimp kanina, iinit ko lang." sambit ko habang nakita siyang pinulot ang binitawang suitcase sa tapat ng pinto at dinala ito sa dining table, bago umupo at magsalita.
"I'll wait for it," he said, tumango ako at inilagay sa oven yong niluto ko at nagsandok ng kanin para sa kanya. Inilagay ko ito sa harapan niya habang nagsisimula siyang ilabas ang mga papales na nasa loob ng suitcase na dala niya.
Sumandal ako sa lamesa at tiningnan ang mga ito, "Panibaong kaso?" Tanong ko at nagsimulang basahin ang isang pahina. He nodded and say, "Yup, a crazy case of a daughter killing her father, we still didn't find any clue about the poison she used and she's not admiting it." tila pagod na sambit niya.
Pinagmasdan ko siyang magbasa at hawiin ang kanyang bumabagsak na buhok paitaas, hindi ko maiwasang pagmasdan ang maganda nitong nunal. Hahawakan ko sana ito ng biglang tumunog ang oven.
Mabilis akong tumayo at dinaluhan ito.
"Ginusto mo ba talaga ang trabaho mo simula bata ka pa?" curiuos kong tanong at inilagay sa harapan niya ang ulam na ininit ko. Tumabi ako sa kanya at nilagyan ng tubig ang baso niya.
He loosens his necktie before he does the sign of the cross and he prayed before eating. I just watch him and waited for his answer, but instead of answering sumubo muna siya ng ilang beses bago ako tiningnan.
"You never fail to amaze me with your cooking skills." he said, I rolled my eyes with a smile on my face and said, "Yung tanong ko sagutin mo, wag mo akong binobola." he chuckled.
"I don't want this job when I was young, not until I was in the 5th grade, people do really change their minds in most unexpected ways," he said. Huh? Anong ibig n'yang sabihin.
