CHAPTER 39

18.6K 542 117
                                        



"Olivia, wake up," I opened my eyes and my heart instantly pounded so fast when our eyes met.

"H-Hector," nanghihina kong sambit at dahan-dahang umupo sa hospital bed, "Y-you're here," I reach for his face, so, he seated beside me here in the bed with tears all over his face.

"You're here," hindi makapaniwala kong sambit at agad siyang niyakap, my body feels a bit numb but I don't care, I want to touch him.

Mas lalo siyang umiyak ng yakapin ko siya at isiniksik ang kanyang mukha sa aking balikat. "W-why are you c-crying?" I ask.

Mas humigpit ang pagkakayakap niya sa akin at tila naramdaman ko ang sakit na kanyang nararamdaman. "H-Hector," sinubukan ko siyang iharap sa akin. I slowly pushed his shoulder and cupped his face.

Namumula ang kanyang mga mata habang patuloy na tumutulo ang luha mula dito. Tiningnan niya ako ng diretso sa aking mga mata at hinawakan ang aking kamay na nasa kanyang pisngi.

He closed his eyes, shook his head down and, "I'm s-so sorry," he whispered.

"Shh, why are you saying that?" I ask him, lift his face up and wipe his tears.

"I'm sorry," pain is very visible on his face, that makes me feel confused. "Hector, look at me, everything is fine now, you're here," I whisper.

Umiling siya at mas hinigpitan ang pagkakahawak sa aking kamay, "No, no," he uttered.

"What do you mean no?" naguguluhan kong tanong sa kanya.

"The baby," umiiyak niyang sambit, kaya agad akong napahawak sa aking tiyan. Pinakiramdaman ko ito, my lips parted when I felt that my baby wasn't inside of me.

I know it, I can feel it. "No, no! Hector, No!!!" nagsimulang sumikip ang aking dibdib at bigla akong nahirapang huminga. Bumuhos ang luha ko at yumuko lamang si Hector sa harapan ko, nagpatuloy sa pag-iyak.

"No! Nagsisinungaling ka! Not my baby! No!!! Hector, tell me my baby is still here!" I started hitting him and pushing him as I panicked, but he just remained stiff, drowning in pain.

I could feel the rushing pain around my whole system, "Hector come on! Tell me my baby is still here!! My baby is still here!!" tinanggal ko ang dextrose na nakalagay sa aking kamay at agad itong kumirot at nagdugo pero wala na akong pakialam.

"My baby!!!" I cried out loud.

"Olivia, Olivia anak, wake up!" suddenly everything black out, Hector disappeared and I heard my mother's voice.

"Olivia anak, wake up! Olivia!!" iminulat ko ang aking mga mata at agad kong niyakap si Mom habang punong-puno ng luha ang aking mukha. "Shh, nanaginip ka anak." she whispered and rubbed my back.

I sobbed so loud and instantly touched my tummy, then I felt that heartbeat. "My Baby," nanghihina kong bulong.

"The baby is fine, don't worry," sambit ni Dad habang nakatayo sa likuran ni Mom. itinaas ko ang aking kamay upang abutin si Dad, pero siya na mismo ang lumapit sa akin at niyakap kaming dalawa ni Mom.

"Everything is gonna be alright, my princess," Dad whispered and I just closed my eyes and let my tears fall. It was just a dream; Hector won't be here.

He can't be here.

Natigilan ako ng biglang bumukas ang pinto at pumasok si Naivy at Bunny, may dala-dalang bouquet ng bulaklak at basket ng prutas. "Olivia," Bunny said while taking off her shade and mask. Pinunasan ni Mom ang luha ko at umupo ng maayos sa tabi ko.

Untouchable  Handcuffs  (LOA 2 #1)Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon