"Sir, please, please...I'm begging you I need this job... No, please" halos lumuhod at yakapin ko na ang hita ni Manager habang nandito kami sa loob ng opisina niya.
Nanatili siyang matigas at pilit akong itinutulak papalayo sa kanyang mga hita, pero hindi ako nagpatinag at nagmakaawa. "Please Sir, you know that my money was stolen. If I lose this job, I don't know what will happen to me...please I'm begging you." hindi ko na kinakaya ang aking sarili at nagsimula nang tumulo ang mga luha ko.
"Please, give me one more chance promise I will never be late again. I will do a lot of things here, just please let me stay! I badly need this jo---" he cut me out, as he burst out and pushed me away.
Dahil malaking tao si Manager madali niya lang akong itinulak papalayo sa kanya gamit ang pwersa at napaupo ako sa sahig. "I said, I had enough Pola! you are fired! take it of leave it, I don't care anymore, get out before I call the security!" sigaw niya habang tinitingnan ako ng masama.
I wipe my tears using the back of my palm and look at him, "Please, you don't know what I've been through, every day feels like suffering for me. If I lose this job, I will lose everything, the hope and the chances please don't do this." nanghihina kong sambit.
Nahihirapan na rin ako huminga ng maayos dahil sa pagbara ng sipon sa aking ilong at ang malalakas kong paghikbi.
"You can't trick me with those lines again Pola, security!!!! call the security!!!" he shouted.
Nagpanic ako at mabilis na gumapang papalapit sa kanya, niyakap ko muli ang paa niya at nagmakaawa. "Manager, please don't do this!!!" sigaw ko.
At kasabay 'non ay ang pagpasok ng mga security sa kanyang opisina. "Take her out of the facility, and don't ever let her in," he said and in just a snap, I was myself being dragged out of the hotel, while a lot of people is watching me.
"Don't ever come back here." sambit ng isang secuurity nang itulak nila ako palabas ng hotel. Napaupo ako sa kalsada at nagtamo ng gasgas sa magkabilang palad.
"Ahhh..p-please I-I n-need this job" I whisper but they just ignored me and go back to their work.
Naiwan akong nakaupo dito sa tapat ng hotel, puno ng luha at gulo-gulong buhok. "Wahhhhhhhhh" I cried out loud, screaming the frustration and depression that is hitting me right now.
Dahan-dahan kong pinagmasdan ang aking palad na may malaking gasgas. Makirot ito at tila pumipintig pa ang hapdi pero ang tanging nagawa ko lang ay ngumiti habang pinagmamadan ito.
I cry and laugh because I was filled with bursting pain and emotions.
After crying, I slowly stood up and start walking. Nilalayuan ako ng mga taong nakakasalubong ko at nang napatingin ako sa glass wall ng isang shop dito nakita ko ang repleksyon ko mula doon.
I can't help not to smirked bitterly, because I look like a big mess. Kumalat na ang eyeliner ko sa mukha dahil sa pagiyak ko, at sobrang gulo ng wig ko.
Lumapit ako dito at tiningnan ang aking sarili, I tried to smile and fix my hair. Maingat kong inayos ang aking wig at pinunasan ang aking mukha. "Kaya mo ito Olivia," I whisper to myself and kept on smiling, forcing myself to smile because this is my only hope right now.
"Wala ito Olivia, kaya mo ito" I whisper and start hitting my chest. Pinapatigas ko muli ang aking loob dahil ito na lang ang meron ako ngayon.
"Kaya mo ito Olivia, cheer up, cheer up" nang makita kong unti-unting bumabalik ang Oliviang kilala ko. Masigla akong gumuga ng hangin at ngumiti.
