The Fate That Awaits Her (COMPLETED)

42 : The End of Us

Zenadia's POV

Napamulat ako dahil sa paggising saakin ni Rose. Nakita ko siyang sumenyas sa wall clock at nakita ko na 5:00pm na pala. Tinanguan ko nalang siya kasabay ny paglalaho niya. Pagkatingin ko kay Ethan ay mahimbing pa siyang natutulog sa tabi ko dahil sa ginawa namin kanina.

But nothing actually happened.

Gusto kong matawa dahil kahit anong gawin ko ay hindi nya pa din ako inaangkin. Yes, we kissed and kissed and more kissing but nothing more than that. Hindi ko talaga alam kung saan nakukuha ng lalaking ito ang lakas na tanggihan ako kahit na ako na mismo ang gumagawa ng paraan para mangyari iyon.

It's not that I'm demanding for that, but I just want to give myself to him. I know he's my end game and I'm his too because I'll make sure of it. Kung ibang lalaki siguro ay kinuha na ang pagkakataon na binigay ko but him, he resisted the urge of owning me.

He just fucking resisted the temptation for the third time.. damn hahaha.

Nagpalit lang ako ng damit para sa paglalakbay namin pabalik ni Rose sa Olympia. Nang matapos ako ay ginising ko siya dahil pinangako ko na hindi ako aalis nang hindi nag papaalam sakaniya.

"Ethan.. Ethan.." paggising ko sakaniya pero ayaw nya pang gumisinh "Hey idiot, wake up"

"Hmm.." inaantok na ungol niya at nag mulat ng isang mata saakin then he automatically smiled

Those smiles should be illegal, it can cause heart attacks for goddamn sake!

"I think I'm in heaven.. I'm already seeing an angel in front of me" aniya kaya natawa ako

"Siraulo, gumising ka na nga" sabi ko at nag ayos

Nakita ko siyang umupo habang nagkukusot ng mata at nang makita nya ang ayos ko ay kaagad na nag iba ang mood niya. He looks like about to cry.

(A/N: KINDLY PLAY ‘PAGSUKO’ BY JIREH LIM)

"Y-You're leaving already?" mahinang tanong niya

Ngumiti ako ng malungkot at tumango "I need to, Ethan"

Madali siyang tumayo at nikayap ako "Can just you leave tomorrow? Wag na muna ngayon, bukas nalang" pagpupumilit niya

Kaagad akong umiling at hinawakan ang mukha niya "I can't Ethan.. kahit na gustong gusto ko, hindi pwede"

Bumagsak balikat nya at kita ko ang pag lungkot ng mukha niya. Bumitaw sya sa yakap at naglakad papunta sa kama at umupo sa dulo nito.

"When can I see you again?" tanong niya

"I-I... I don't know.." mahinang sagot ko

Ayaw kong sabihin sakaniya na sampung buwan nya akong hindi makikita dahil masyado iyong matagal. At hindi ko din alam kung sa sampung buwan na iyon, pwede ko pa syang makita muli.

"So I'm back being alone again.." mahina nyang ani at natawa ng mapakla. Sinubukan kong hawakan sya sa kamay pero nagulat ako ng lumayo siya "Is that why you want to give yourself to me because I won't be able to see you again?"

"No! Of course not.." kaagad na tanggi ko at hahawakan ko sana sya muli pero lumayo nanaman sya "Ethan.."

"Just leave"

Natigilan ako ng tuluyan dahil sa sinabi niya. My heart starts to tightens and my eyes become teary. Todo todo ang pagpipigil ko dahil ayaw kong umiyak sa harapan nya but hearing those words from him just hurts so fucking much.

"E-Ethan.. please naman oh, intindihin---"

"Intindihin" pag uulit nua sa sinabi ko at natawa muli ng mapait bago deretsyo na tumingin sa mata ko. I only see pain in his eyes "Paano naman ako, Zenadia? I'm trying to understand you as possible as I could! I'm trying to hold onto you for as long as I can! But did you even once, understand how hard it is for me to wait for someone I don't even know until when?" tuluyan ng tumulo ang luha nya