PURPLE EYES TRILOGY BOOK 3
During the mission of the royalties with their friends in mortal word, they saw once again the girl with purple eyes whom they thought that already died.
But they can't be together, not that easily. Zenadia lost her...
A/N: THIS CHAPTER IS DEDICATED TO @GAYSSUMING. THANK YOU FOR READING MY STORY PO!
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
Zenadia's POV
"Good morning ma'am Sameera!" bati saakin ng mga nakakasalubong kong grade 4 students
Ngiti nalang ang sinagot ko sakanila at dumeretsyo sa faculty ng elementary teachers. Dahil maaga aga pa naman ay aanim palang kaming naandoon at hindi ko sila lahat ka-close. I'm not a snob, I just don't feel like being friends with too many people. I don't trust easily lalo na kung kakakilala ko palang sa tao na iyon.
"Good morning" bati saakin ng isa sa mga guro
"Morning" simpleng sambit ko at umupo na sa desk ko.
I was in the middle of arranging the test papers when someone interrupted. It's a grade 1 student based on he color of his ID lace and he's also one of my students.
"G-Good molning po teachel" and he still can't pronounce a word with 'r' correctly. In short, nabubulol pa siya.
"What is it hmm?" malumanay kong tanong
"Tapos ko na po yung pinagawa nyo kahapon, teachel" nakangiting aniya.
"Really? That's a well done job for you. Hintayin nyo nalang ako sa classroom okay? Wag pasaway, sabihin mo sa mga kaklase mo" nakangiting sabi ko.
Sunod sunod naman ang pagtango nya at tumakbo na papalabas ng faculty. Ilang minuto pa ay malapit ng magsimula ang klase kaya kinuha ko na lahat ng gamit ko at dumeretsyo sa may grade 1-B classroom. Naabutan ko yung ilang estudyante na nag lalaro, nag kwekwentuhan at meron pang may mga nasa lapag habang nakahiga.
Napailing iling nalang ako habang natatawa ng kaunti dahil sa sobrang cute nilang lahat. Pinatong ko na yung gamit ko sa table ko at tumayo sa unahan.
"Kids, go back to your seats now and behave" nakangiti ngunit may pagka seryoso kong sabi
Umabot ng apat na oras bago kaming mga teachers mag lunch break. Sunod sunod ang klase ko ngayong araw kaya walang pahingahan but it's all worth it kasi lahat naman ng estudyante ko ay malalambing.
Nasa cafeteria ako ng school at medyo malayo layo sa may ibang table ng teachers. I prefer to be alone than socializing with some human evolution of plastics. I'm just glad that until now, wala pa naman akong nakakaaway kahit isang guro o magulang.
"Alone again?" napatingala ako sandali nang may nagsalita pero agad din akong bumalik sa pag kain "Taray ha" I heard him murmured
