Daffodils never lie

Never Not

" သို့ ရှင်းဂျယ်ယွန်း 

     ဒီနေ့လည်း ကိုယ်မင်းကို သိပ်ချစ်တယ် ။ မင်းက ကိုယ် မနက်ခင်းနိုးလာတဲ့အချိန်ကနေ ညဘက် အိပ်ရာဝင်တဲ့အချိန်အထိ အတူတူရှိချင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လိုအင်ဆန္ဒလေးပါ ။ ကိုယ် နောက်ကျနေမလား မသိပေမဲ့ ကိုယ်မင်းကို အရင်ကတည်းက ချစ်ခဲ့တာ ဂျယ်ယွန်း " 

ဘုရား သခင် ! 

ဂျယ်ယွန်း စာသင်ချိန်မှာ ခုံပေါ်က ရည်းစားစာကို ခိုးဖတ်ရင်း မျက်နှာတွေရဲတက်လာကာ နောက်ခုံမှာထိုင်နေတဲ့ ဆောင်းဟွန်းကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်သည် ။ သူ့ကို မြင်တော့ " ဘာလဲ " ဆိုပြီး မျက်ခုံးတွန့်ပြတဲ့ ဆောင်းဟွန်းက ဘာဆိုဘာမှ မသိတဲ့သူလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ကောင်းလှသည် ။ 

ပရော်ဖက်ဆာရဲ့ စာရှင်းပြသံမှ တစ်ပါး တစ်ခန်းလုံးငြိမ်သက်နေတဲ့လေထုအခြေအနေဟာ စာရွက်လှန်သံလေးကိုတောင် ကျယ်လောင်စွာကြားနေရသည် ။ ဂျယ်ယွန်း မျက်နှာကို ပြုံးစိစိမဖြစ်အောင်ထိန်းနေရင်း လက်ထဲမှာ ခေါက်ရာကျိုးနေတဲ့ စက္ကူအပိုင်းအစလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည် ။ 

ပရော်ဖက်ဆာ့အသံက တိုးသထက်တိုးလာပြီး ဂျယ်ယွန်းရဲ့ ရင်ခုန်သံကပင်ပိုမိုကျယ်လောင်လာကာ ဟောခန်းထဲက လှိုဏ်သံကဲ့သို့ အလိုလိုပြန်ကြားယောင်နေသည် ။ ဒီနေ့ သင်နေတဲ့ သင်ခန်းစာထက် စာရွက်ထဲက စာပိုဒ်လေးက ဂျယ်ယွန်းရဲ့ အာရုံကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်သွားခဲ့ပြီ ။ 

------ 

စာသင်ချိန်ပြီးဖို့ ၅ မိနစ်လောက်အလိုတွင် တစ်ခန်းလုံး ငြိမ်သက်နေရာမှ အခန်းရဲ့ ထွက်ပေါက်နေရာသို့ မိန်းကလေးတချို့ စူးစမ်းစွာ ငေးကြည့်နေကြသည် ။ 

ပရော်ဖက်ဆာကိုယ်တိုင်တောင် သတိထားမိလာသည်ဆိုတော့ ဆောင်းဟွန်းလည်း နောက်ဆုံးတန်းမှ ခေါင်းပြူပြီး လိုက်ကြည့်သောအခါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်း အစ်ကိုဟီဆွန်းက ဇွဲကောင်းကောင်းနှင့် သူတို့ အတန်းရှေ့မှာ လာစောင့်နေခြင်းဖြစ်သည် ။ 

ချောင်းကြည့်နေတဲ့ ဆောင်းဟွန်းကိုတွေ့တော့ စာကို သေချာကြည့်ဖို့ အစ်ကို ဟီဆွန်းက သတိပေးတာမို့ ဆောင်းဟွန်းခေါင်းညိမ့်ကာ ရယ်ပြလိုက်သည် ။