Daffodils never lie

" သို့ ရှင်းမ်ဂျယ်ယွန်း

ကျောင်းနောက်ကျတိုင်း ခွေးပေါက်လေးလို လှုပ်တုတ်လှုပ်တုတ်နဲ့ စာသင်ခန်းရဲ့ နောက်ပေါက်ကနေ ပြေးဝင် လာတတ်တဲ့ မင်းရဲ့ ပုံစံလေးကို ကိုယ်သဘောကျတယ်"​

" ဘာလဲကွ နောက်ကျတာ လူမသိစေချင်လို့ တိတ်တိတ်လေး လာပါတယ်ဆို  အဲ့လိုမျိုးကြီး လိုက်ကြည့်နေတော့ နောက်နေ့တွေ ငါ ဘယ်လိုလုပ် ကျောလုံတော့မလဲ ။ ဘယ်လိုကောင်ကများ ဒီလို ကိစ္စမျိုးနဲ့ ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နောက်ပြောင်ရဲတာလဲ " 

ဂျယ်ယွန်းဆိုသည်မှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့ကိုပေးတဲ့ ရည်းစားစာတိုင်းကို ပြုံးဖြီးစွာဖတ်ရင်း ကျေနပ်နေတတ်တဲ့ လူမျိုး ဆိုသော်ငြား ဒီတစ်ခေါက် သူ့ခုံပေါ်မှာလာချထားတဲ့ ရည်းစားစာ နဲ့ မတူသော ရည်းစားစာကိုဖတ်ကာ ကြည်နူးရမဲ့အစား ဒေါသထွက်နေခဲ့သည်။

စာအိတ်နဲ့တောင်ထည့်ထားခြင်းမရှိ၊ နောက်ပြောင်ခြင်း သက်သက်လို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဖြစ်နေတဲ့ ရိုးရိုး ဗြောင်စာရွက် အဖြူလေးဟာ သူ ခါတိုင်းရနေကျ ပုံစံစုံ စာအိတ်တွေ၊ ဖဲကြိုးရောင်စုံလေးတွေနဲ့ အလှဆင်ထားတဲ့ အဖိုးတန်ရည်းစားစာတွေနဲ့ လုံးဝမဆိုင်ပေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင် ပေါ့ပြတ်ပြတ်ရေးပြီး စနောက်လိုက်တဲ့စာပဲ ဖြစ်ရမည်။

သူ့သူငယ်ချင်း အုပ်စုကို တစ်ခါပြန်ကြည့်တော့ အကုန်လုံးက သူ့ကိုနောက်ချင်၊ ပြောင်ချင်တဲ့ လူရမ်းကားတွေချည်းသာ။ အဲ့ဒီ့ထဲမှာမှ တရားခံလို့ သတ်မှတ်နိုင်သည့် သံသယစာရင်းဝင်နေတဲ့ သူက နှစ်ယောက်။

ပထမဆုံး တစ်ယောက် _ ပတ်ဂျုံဆောင်း ။

ဂျုံဆောင်းက စု၊ တု၊ ပြုစရာ ရည်းစားစာတွေနေ့တိုင်းနီးပါး လက်ခံနေရပေမဲ့ တုံးတိပြောတတ်ပြီး ကဗျာ ဆန်အောင်သွယ်ဝိုက်နေတတ်တဲ့ သူမျိုးမဟုတ်ပေ ၊ သို့သော် ဂျယ်ယွန်းက သူ့ကို နေ့တိုင်း တစ်မျိုးမဟုတ် တစ်မျိုး စနောက်နေမိတာမို့ မကျေနပ်တာတွေစုပြီး ပြန်တိုက်ခိုက်တာ ဖြစ်နိုင်သည်။ အဲ့လိုတွေးရအောင်လည်း သူ့သူငယ်ချင်း ဂျုံဆောင်းက စိတ်ထဲမှာ တေးထားတဲ့သူမဟုတ်ဘဲ သူငယ်ချင်းတွေ စနောက်သမျှကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ပဲ လက်ခံတတ်တာမို့ တရားခံက " သူပါ"​လို့ တထစ်ချသတ်မှတ်ဖို့ ခက်နေသည်။