Anime | One Shot's

Kunikida Doppo (BSD)

– Oj, Dazai! – Okularnik walnął leżącego na kanapie bruneta w głowę zwiniętym w ruron ideałem. – Weź się do roboty!
– Atsushi już to robi – usprawiedliwił się.
– Dazai. – Usłyszeli za sobą spokojny głos, a jednocześnie donośny. – Musisz się w końcu przełamać i zabrać się normalnie do pracy.
– Ale... – nie dokończył, ponieważ mu przerwała mówiąc:
– Nie ma żadnego 'ale'. Na co jeszcze czekasz. Nikt tego za ciebie nie zrobi, nawet Atsushi.
– Już, już.
Leniwie wstał z kanapy. Powłóczył nogami do swojego stanowiska pracy ciężko opadając na krzesło. Westchnęła ciężko. Czasami to miała już kompletnie dosyć humorków Dazaia. Cóż, była jedyną osobą, która umiała skłonić niedoszłego samobójcę do jakiejkolwiek pracy, bez potrzeby wykłócania się zbyt długo. Jest też pierwszą kobietą, którą nie prosił o popełnienie podwójnego samobójstwa.
– Ranpo, mam coś dla ciebie – powiedziała podnosząc do góry siatkę wypełnioną słodyczami. Położyła ją na biurku mistrza dedukcji. Zielonooki ściągnął nogi z mebla prostując się.
– Dziękuję, [T.N]. Proszę, weź. – Podał ci jeden ze swoich ulubionych napojów.
– Nie ma takiej potrzeby. No, ale dobrze, już dobrze, wezmę.

Za ścianą rozległ się hałas. [K.w]włosa wiedziała już co się stało. Udała się do tego pomieszczenia. Gdy tylko otworzyła drzwi zobaczyła Atsushiego siedzącego na podłodze pośród rozrzuconych wokół kartonów. Wstał otrzepując się z kurzu.
Bez zbędnych pytań i odpowiedzi razem ułożyli kartony tuż przy ścianie.

– Kunikida-kun. – Szturchnął łokciem brązowooki okularnika. – Czy ty przypadkiem nie jesteś zakochany w naszej kochanej, przeuroczej [T.N]? – Pytał podejrzliwie brunet.
– Dazai, co ci strzeliło do głowy, że zadajesz mi takie pytanie. – Spojrzał na swojego rozmówcę z pod byka. Miał co do niego podejrzenia. – Wybij to sobie z głowy – dodał.

*~*~*~*~

Dazai biegał po całej agencji ze swoją zdobyczą, czyli okularami [T.I]. Bez nich nie jest w stanie nic widzieć przez mocno rozmazujący się obraz. Stała więc w jednym miejscu bojąc się, że jeśli się ruszy choćby na krok to może zrobić sobie krzywdę lub w przeciwnym razie kogoś w pobliżu.
– Dazai, proszę cię. Oddasz mi te okulary po dobroci czy wolisz w mniej przyjemnych dla ciebie okolicznościach.
Mówiąc to skrzywiła się nieznacznie. Nie wiedziała czy mówi do niego czy do ściany.
– Nie dostaniesz ich tak szybko. Chyba, że...
– "Chyba, że..." co?
– Chyba, że mnie złapiesz.
"Czy on do reszty zdurniał. On chyba chce by komuś stała się krzywda". Myślała.
Ostrożnie kierowała się w miejsce, z którego dobiegał wcześniej głos mężczyzny. Szło to nieudolnie oraz wolno. Ziewnął teatralne pokazując przez to, że jest znudzony. Przyśpieszyła kroku.

Kunikida stał za brunetem ze skrzyrzowanymi rękami. Gdy był na tyle blisko zabrania własności [k.o]okiej bez zastanowienia to zrobił. Niespodziewający się takiego 'ataku' od blondyna okulary wypadły mu z ręki, a on sam cofnął się kilka kroków. Spodziewając się, że zaraz dostanie ochrzan od ciebie to dodatkowo jeszcze od Doppo, wolał się ulotnić niż być skazanym na wasze krzyki.

Długowłosy podniósł lekko pęknięte okulary. Dziewczyna została lekko popchnięta w stronę długowłosego. Złapał ją za ramiana chroniąc przed upadkiem. Policzki jej oblał lekki rumieniec. Doppo zgarnął jej niesforne [k.w] kosmyki włosów za ucho. Założył jej okulary, niestety z pęknięciami. Policzki okrył mocny kolor bordo.
– Muszę ci coś wyznać. – Tym razem to mężczyzna oblał się czerwienią.
Spojrzała w jego piękne żółte oczy, na co odwrócił wzrok. Położyła mu swoją drobną dłoń na jego policzku odwracając delikatnie głowę, tak by patrzyli sobie w oczy.
– Ja też muszę ci coś powiedzieć.
– Kocham cię – powiedzieli do siebie szeptem niemal w tym samym czasie.
"Muszę podziękować Dazaiowi". Pomyśleli oboje.
"Ale musi mi zapłacić za zniszczenie okularów". Dodała w myślach uśmiechając się wrednie.

• • • • • • • • • • • • • • •

24.04.2022