sil baştan | namjin

13| hasret

Önceki bölümü okuduğunuzdan emin olun^^
________

Dağınık saçları, bileklerini süsleyen zincirleri, belini sarmalayan pantolonuyla Namjoon Seokjin'in sınırlarını zorluyordu. Seokjin Namjoon'un ağzının oynadığını görebiliyordu ama ne dediğine odaklanamıyordu güzelliği yüzünden. Oturup aylarca onu izlemek istiyordu. İçindeki özlemin büyüklüğüne şaşırıyordu.

"Seokjin, beni dinlediğine emin misin?" Sizli bizli konuşmayı bırakmışlardı Seokjin'in yoğun ısrarı üzerine. Namjoon karşısındaki adamın onu dinlemek yerine seyre daldığını fark etmiş ve biraz utanmıştı. Yanaklarının kızarmamasını umuyordu Seokjin o manzara için canını verebilecek durumdayken.

"Hım?" Seokjin nihayet gözlerinin içine bakabildiğinde Namjoon yine o tuhaf hissi yaşamaya başlamıştı. Ne olduğunu bir türlü anlayamıyordu ama kendisine itiraf edemese de bundan rahatsızlık duymuyordu.

"Beni dinlemiyordun öyle değil mi?" Namjoon masanın üzerine yerleştirdiği ellerini birleştirmiş ve farkında olmadan parmaklarıyla oynuyordu. Ojeli parmakları kesinlikle çok öpülesi duruyordu. Seokjin onun bu hareketine her zaman bayılırdı. Hatta Namjoon bunu bildiği için bazen bilerek yapardı. En azından bir zamanlar yapıyordu.

"Üzgünüm, dalmışım da. Tekrar edebilir misin?" Seokjin onun kalbini kırmamış olmayı diliyordu. Ellerini birleştirdi, sırtını dikleştirdi ve Namjoon'a odaklandı. Tek bir kelimesini kaçırmak istemiyordu artık. "Her neyse önemli bir şey değildi zaten."

Seokjin Namjoon'un alınmış sesini işitince kendi diline hâkim olamadı. "Ne demek önemli bir şey değildi? Senin söylediğin tek bir söz bile çok önemli benim için." Namjoon duyduğu itirafla çok şaşırmıştı. Bunu beklemediği barizdi. Seokjin bunu fark edince hemen açıklamaya çalışmıştı.

"Yani demek istediğim bana o kadar yardımcı oldun sonuçta söylediğin şeyler benim için önemli artık. Hem arkadaşız, değil mi?" Şimdilik diye içinden geçirmişti Seokjin. Namjoon hafifçe tebessüm etti ve başını salladı. "Elbette. Nasılsın peki daha iyi misin?" Seokjin Namjoon'un onu düşünmesini, onun kendi üstüne düşmesini ne kadar özlediğini fark etti.

"İyiyim, gayet iyiyim. Tekrardan teşekkür ederim kahve teklifimi de kabul ettiğin için. Peki bana kendinden bahsetmek ister misin biraz?" Namjoon içinin kıpır kıpır olduğunu hissetti. Mor saçlı yakışıklıyla konuşmak hoşuna gitmişti. "Pekâlâ. Bir tur şirketinde rehberim ve işimi çok seviyorum çünkü gezmeye bayılıyorum. Seul'da doğup büyüdüğüm için bu şehri seviyorum. Özellikle de müzeleri. Kitap okumayı da severim ama hüzünlü kitapları pek okuyamam."

Seokjin bildiği şeyleri tekrar onun ağzından duymanın kötü hissettirdiğini fark etti. Onu zaten yeterince tanıyordu. Sevdiği şeyleri, yaptığı aktiviteleri, teninin her bir noktasını. Hepsi zaten ezberindeydi. Anlaşılan o ki ezberi sağlam değildi Seokjin'in. Yoksa şu an bu durumda olmazdı değil mi?

"İki tane ev arkadaşım var. İkisi de veteriner ve onları çok seviyorum. Hım... Duyduğun gibi pek de ilgi çekici birisi değilim." Namjoon omuz silkerek konuşmasını bitirirken Seokjin onun ilgi çekici olmadığını söylediği noktaya takılmıştı. Kendisinin tüm ilgisi Namjoon'un etrafında toplanmıştı ve ona karşı böyle söylemesi ne kadar da ironikti ama.

"Bence yeterince ilgi çekicisin. Hatta bunun için ağzını açmana bile gerek yok." Namjoon gözlerini mor saçlıdan çekmiş ve etrafta gezdirmişti. Böylesine yakışıklı ve yüreğini hareketlendiren birisinden böyle iltifatlar almak onu utandırmıştı. "Peki, sen kendinden bahsetmeyecek misin?" Seokjin Namjoon'un meraklı gözlerini görünce boğazını temizlemişti. "Ben Kim Seokjin. Gwacheon'da doğmuş olsam da Seul'u ben de fazlasıyla seviyorum. Onkoloğum ve ben de işimi severek yapıyorum. Ev arkadaşım yok, yalnız yaşıyorum. Sevgilim de yok." Seokjin özellikle bu noktanın üzerinde durmak istiyordu. Hafifçe gülümsemiş ve devam etmişti. "Aslında aradığımı bulamadığımı düşünürdüm ama artık aramama gerek yok. Görünen o ki siyah saç, ojeli parmaklar, ejderha gözler ve kocaman gamzelermiş kriterlerim."