PROLOGUE

756 70 19
                                        

"I already miss them." napabuntong-hininga ako dahil sa pagod. I look at the clock and it strike around 3:00 PM and I'm expecting a new patient.

While waiting I closed my eyes and I felt the pain coming from my back. Pumikit ako nang panandalian at hinilot ng bahagya ang ilong. Ilang araw ko na rin dinadama ang sipon na 'to. Tumingin lang ako sa glass sliding door ng aking shelter nang may kumatok at nakita ko sa door and isang bodyguard nila Saige. I arched my eyebrows.

Tumayo ako para salubungin siya. Wala pa naman dito 'yong assistant ko, maaga siyang umuwi dahil may emergency.

Bago pa ako makalapit, naisip ko nanaman na isa ito sa mga ayaw kong ginagawa niya. I know she's up on something... again.

"Good afternoon po, Doc. Pinapadeliver po ni Ma'am Rov." Umarko ang kilay ko sa pinadala ni Saige. Umiling ako habang pinapasok ang bodyguard at inilapag sa mesa ko ang bouquet at ilang box.

"Salamat po." Ngumiti muli ako sa pinagkakatiwalaan nilang Bodyguard matapos niyang lumabas.

Seeing this flower, a paper tulips flower, makes me reminiscing of my past. She also put some of our polariod pictures and an invitation.

Tulips.. he used to gave me. I get used to with our picture that's memorable.

Mga imahing hindi ko na ulit makita na maiipinta pa. Masakit, ngunit kailangan tanggapin.

It's been a lots of years since then, but he's hunting me. He's fuckin' happy with his new life and his wife!

Thinking about it is not healthy.

Mas lalo lang akong nairita!

Tumawag ako agad kay Saige dahil sa pagkaramdam na inis.. at sakit. I know, she knows too well how I hate reminding things of him, she's off limits!

"Hi, Cousin!" She happily greeted. I can now imagine her face full of pleasantry.

"Don't call me Cousin! You bitch!" I spatted. I'm annoyed alright.

"Ganyan kana ba ngayon? Parang ilang buwan lang tayong hindi nag sama! Bakit, natanggap mo na ba?" and now she's acting like it's my fault! She's guilt tripping me.

I did not say anything. I heard her sighed.

"Do you like it, Couz? Hehe." She laugh without humor. Hindi ako natutuwa. Kung pwede lang talaga masampal siya agad dito sa cellphone, gagawin ko.

"Remembering him, eh?" She added. I heard her annoying laugh again! Siguro'y hindi na maipinta pa ang mukha ko sa inis. Pero mas lamang ang pait at sakit.

"Happy? And to answer your question I don't. Hindi ko nagustuhan!"

Tumawa siya nang malakas kaya pinatayan ko siya. Sa inis ay itinapon ko ang phone ko sa tabing sofa. She's always annoying. Ever since we're in Elementary to College.

Napa-upo ako sa upuan ko at napahapo ng noo. Another stress. Tinignan ko 'yong pinadala niya bago kinuha 'yong Invitation. Meron doong picture namin ni Saige noong kabataan at kinuha ko 'yon before ko itapon 'yong paper flowers. That's gross.

It's her weeding invitation. Finally she's getting what she deserved. But me? Kasal na ako sa trabaho ko. I love animals, and I will always love it. Specially sa mga Pusa.

Natapos ang hapon sa huling pasyente ko na vaccine lamang ang pina schedule. Nilinisan ko muna ang clinic at binigyan pagkain ang ibang hayop bago ko isinarado ang sarili kong shop. Isa ito sa pinagmamalaki ko. Sumakay ako nang kotse ko at pumunta na rin ng Sementeryo para bisitahin sila.

After I saw their names I sighed heavily. Pangalawang dalaw ko na ito ngayong buong week at hindi ako mag sasawa dalawin sila.

I miss you both. I know you might not be here, existing and living with us but i know in our hearts you never died. You always have been in our minds. Your wisdom words tattooed. A tightly hugs. Nice advises. Everything you did we're still remaining. The memory, is still here.

Chasing my HappinessWhere stories live. Discover now