မနက္ေနမထြက္မီအေစာႀကီးထကာထယ္ေယာင္းလက္တြဲရင္း
ဆိုလ္းၿမိဳ႕လမ္းေတြထက္လမ္းေလ်ွာက္လာခဲ့သည္။ကိုယ္ဝန္
ေဆာင္သည္တစ္ေယာက္အတြက္ကိုယ္လက္လူပ္႐ွားမူ႔လည္း
လိုတယ္မလား။ယိုင္နဲ႔နဲ႔ ေျခေထာက္အတြက္ထယ္ေယာင္းမွာ
ေဂ်ာင္ကုကိုလက္တြဲမျဖဳတ္ရဲ။ေဂ်ာင္ကု၏ေတာင့္တင္းသန္မာ
ေသာလက္ေမာင္းႂကြက္သားေတြကိုသာရီးေလးခိုရင္း ျဖည္း
ျဖည္းခ်င္းစီလမ္းေလ်ွာက္လာခဲ့သည္။ ေဆာင္းနံသင္းသင္း
ေလးေရာေနတဲ့မနက္ခင္း ရနံကပင္လယ္ျပင္၏ဆားနံသင္း
ေနတဲ့ေလ လိုပင္စိတ္ကိုၾကည္လင္လန္းဆန္းေစသည္။
"ဗိုက္ဆာၿပီလား၊တစ္ခုခုသြားစားၾကမလား"
ေဂ်ာင္ကု က ဂ႐ုတစ္စိုက္ေမးလာသည္။
"ဂြၽန္ ေရာဆာၿပီလား"
မ်က္ဝန္းၾကည္ၾကည္ေတာက္ေတာက္ေလးေတြျဖင့္ၾကည့္ကာ
ျပန္းေမးလာတဲ့ထယ္ေယာင္းရယ္။
"ဆာတာေပါ့..ကိုယ္က အျမဲတမ္းဆာေနတာ။ မင္းကို
ကိုက္စားခ်င္တာမ်ားလြန္ေရာ"
ဂြၽန္ဆီက ေပါက္ကရစကားေတြၾကားရဖန္မ်ားလာေသာအခါ
ဘာဆိုတာနားလည္လာၿပီးထယ္ေယာင္းမ်က္ႏွာပူရျပန္သည္။
"ေပါက္တတ္ကရေတြ...အဲ့လိုေတြခဏခဏေျပာတာမ
႐ွက္တတ္ဖူးလား"
ပါးေဖာင္းေဖာင္းလံုးကစ္ကစ္ကေလးကဆူလာေတာ့ေဂ်ာင္ကု
မွာရယ္ခ်င္စိတ္ကိုမ်က္ႏွာပိုးသတ္မရ။သို႔ေသာ္..ခင္ပြန္းေလး
၏စကားကိုလည္းေလွာင္ေျပာင္ရယ္ေမာျခင္းမလုပ္ရဲ။
"ဒါက႐ွက္စရာမွမဟုတ္တာ၊လက္ေတြ႔ေတာင္ဆင္းဖူးေသး
တာပဲ စကားေလာက္ေျပာတာကို႐ွက္စရာလို႔ ကိုထင္မ
ေနဘူး။ဒီအတိုင္း စကားနဲ႔ sexၾကမလား"
"ဂြၽန္ေဂ်ာင္ကု..လူယုတ္မာ"
ထယ္ေယာင္း ဒီအ႐ွက္မ႐ွိလူႏွင့္မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ခ်င္ေတာ့
သည္မို္႔တြဲထားတဲ့လက္ကိုျဖဳတ္ကာအေ႐ွ႕ကေနသာခပ္
ျမန္ျမန္ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။ေျပာလို႔မရဘူး..ဒီလူက
လက္ကိုင္တာေလးေတာင္ေပါက္ကရေတြးၿပီးညစ္ညမ္းေန
မွာ။
"ေယာင္း..ေစာင့္ဦးေလ အခ်စ္၊အေ႐ွ႕မွာကားလမ္း႐ွိတယ္လို႔"
ေဂ်ာင္ကုမွာျပာယီးျပာယာအေနာက္ကေနေျပးလိုက္ရသည္။
္ထယ္ေယာင္း၏
ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးေျခဖဝါးေလးေတြကသံုးႏွစ္သားကေလး
ေတြလိုပင္လမ္းပင္ေကာင္းေကာင္းမေလ်ွာက္တတ္ေသးသည္
မို႔ေခ်ာ္လဲမွာစိတ္ပူရသည္။ထို႔ေၾကာင့္ထယ္ေယာင္းေနာက္
သာျပန္ေျပးလိုက္ရင္းမနည္းေခ်ာ့ကာ မနက္စာစားဖို႔ေကာ္
ဖီဆိုင္ထဲဆြဲေခၚလာခဲ့သည္။
