ထယ္ေယာင္းႏိုးထခ်ိန္မွာေတာင္ေက်ာက္ေဆာင္ထက္က
ေအးစက္စက္ ခံစားခ်က္နဲ႔မတူဘဲေႏြးေထြးလြန္းေနသည္။
ေလးလံေသာသူ႔မ်က္ခြံေတြဖြင့္လိုက္ခ်င္းမွာပဲ အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့
ဂြၽန္ရဲ႕ခ်စ္စဖြယ္ပံုစံေလးေၾကာင့္ သူမသိလိုက္ခင္မွာပင္ႏူတ္
ခမ္းဖူးဖူးထက္အျပံဳးတစ္ခ်ိဳ႕ျဖတ္ေျပးသြားသည္။
သူဒီလူကိုခ်စ္ေနဖို႔ကလြဲ...ဘာမွမသိခဲ့ပါဘူး။
ဂြၽန္သူ႔အနားမွာအျမဲတမ္းေနဖို႔ မေသခ်ာေသာ္လည္း
ဆြဲႏိုင္သေလာက္ေတာ့ဆြဲထားခ်င္သည္။မခံႏိုင္တဲ့အဆံုး
ဂြၽန္ေပ်ာ္သလို သူက်န္ခဲ့ဖို႔အသင့္ပင္။
မေန႔ညကအေၾကာင္းေတြးမိေတာ့ထယ္ေယာင္းတစ္ကိုယ္လံုး
႐ွက္စိတ္ေၾကာင့္နီျမန္သြားေတာ့သည္။ေရသူေတြရဲ့သက္တမ္း
နဲ႔တြက္မယ္ဆို ဆယ့္ခုႏွစ္ဆယ္႐ွစ္ႏွစ္အရြယ္ကာလသည္အ
ရြယ္မေရာက္ေသး။ ထယ္ေယာင္းလို ကေလးေပါက္စေလးက
ေဂ်ာင္ကု၏ ဆက္ဆံမူ႔ကို သည္းခံရန္ခက္လွသည္။ထယ္
ေယာင္းဘယ္ေလာက္ပဲနာက်င္ေနပါေစေနာက္ဆံုးေဂ်ာင္ကု
အလိုကိုလို္က္ေလ်ွာေပးခဲ့တာပဲ။
အဲ့ဒါကေလ..ဂြၽန္႔ကိုခ်စ္လို႔..ခ်စ္လို႔ေလ။
ထယ္ေယာင္း ေဂ်ာင္ကုႏူတ္ခမ္းေလးကိုခပ္ဖြဖြနမ္းလိုက္
သည္။အခုခ်ိန္ထိ..ေဂ်ာင္ကု၏အရာကသူတြင္းဝေလးထဲ
မထုတ္ရေသး။ညက မီးကုန္းယမ္းကုန္းၾကမ္းရမ္းထားေသာ
ေဂ်ာင္ကုေၾကာင့္ထယ္ေယာင္းတစ္ကိုယ္လံုးနာက်င္ေနသည့္တိုင္အတိုင္းမသိေပ်ာ္ရႊင္ေနတုန္းပင္။
ေဂ်ာင္ကု နဲ႔သူဆက္ဆံမိျခင္းကဂြၽန္သူ႔အေပၚတစ္ကယ္ခ်စ္လို႔
ပဲလို႔သူယူဆပါရေစ။ေျမာက္ျမားစြားေသာ ဂြၽန္၏ မ်ိဳးေစ့ေလး
မ်ားသည္ သူ႔၏သားအိမ္တြင္ေနရာယူႏွင့္ၿပီးျဖစ္သည္။ဒီလူ
သားက သူ႔ကိုတရားဝင္အိမ္ေထာင္ဖက္လို႔သတ္မွတ္လိုက္
တာပဲ။ေနာက္ေနာင္ ဘယ္ေတာ့မွဂြၽန္အေပၚသစၥာေဖာက္
မည္မဟုတ္သလိုဒီတစ္သက္ဒီဘဝလံုးေကာင္းေကာင္းဆိုး
ဆိုးဂြၽန္ေဂ်ာင္ကုဆိုတဲ့လူသားကိုထာဝရခ်စ္သြားမည္သာ။
ထယ္ေယာင္းမွာေဂ်ာင္ကု ကိုယ္ထဲကလူးလြန္႔လိုက္ၿပီးပစၥည္း
အားအျပင္သို႔ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။ထိုသို႔ဆြဲထုတ္လိုက္သည္
ႏွင့္ျပစ္ခြၽဲခြၽဲအျဖဴရည္တို႔မွာေပါင္တံတစ္ေလ်ွာက္ စီးက်လာ
ေတာ့သည္။
