Joshia
After a good sleep, I spent my whole day watching TV, reading some books: academic and a novel, and eat. This was my usual routine every weekends. But I more likely always sleeping pero dahil kakagising ko lang ay hindi pa ako ulit inaantok.
Nanonood ako ng Law Series ng tumunog ang cellphone ko, may tumatawag. I was about to ignore it but thinking that it might be Maui or our Boss, I answered it. But it was an unregistered number.
"Who's this?" I asked, remembering the delinquent who asked my number.
[Hi baby..] Impit ang boses na sabi ng tumawag.
I face palmed. "Pete."
May tumawa sa background nya kasunod ng pagmumura. [Paano mo nalaman?!]
I rolled my eyes. "What do you need?"
[Ako wala pero si Adi meron! Hoy tarantado---kiss mo raw.] Parang gagong sabi nito, narinig ko pa si Adonis na sumingit.
I sighed, giving him my number was a bad idea. "I'm hanging up."
[Uy! Teka lang naman Pres! May itatanong lang kami!] Pigil nito.
"Tsk." I tsked and waited for his nonsense words.
[Gusto lang naming malaman kung bakit masakit ang katawan ni Adonis at puno ng chikin--Tangina mo! Akin na yan--Haha! Anong ginagawa nyo kagabi ha?!] Maingay na sabi nya, may nagmura pa.
Humalukipkip ako at pinatay ang TV. Mukang kasama nya ang mga ito. Mga walang magawa sa buhay kaya yung sakin ginugulo. They're ruining my day off.
[Kayo Pres ha! Hoy Pete! Puta bitawan nyo nga ako! Nanchics pala kayo pero hindi kayo nag-aya! Pete! Akin na yan! Para kayong others no!] Parag bobo nyang reklamo.
Nilayo ko ang cellphone sa tenga dahil sobrang ingay nila. May kalampugan pa akong nadinig at samu't saring mura. They're hurting my ears too much.
"Ewan ko sayo, gago." Sagot ko at pinatay ang tawag at inabala na lang ang sarili hanggang sa magtanghali at nagluto na ako ng kakainin.
I ate in silence, like usual but why does I feel lonely for a sudden? Parang hindi na ako nasanay kumain mag isa e halos sampung taon na akong mag-isa. Maybe because.. of him.
The most awaited week of all students came. After two years of being removed, the School fair has now returned and started. Pagpasok ko ng campus ay nagkalat ang mga estudyente na halatang mga excited.
Nakakapanibago rin tingnan ang school na puno ng dekorasyon at nakakalat din ang iba't ibang flag kung saan nandon ang logo ng mga schools na magpaparticipate sa mga sport contests, mga anim na schools.
Everyone is either wearing their sports uniform or in civilian attire. Buong linggong walang klase kaya hindi na kailangang magsuot pa ng uniform, kahit ang school officers ay suot din ang sarili nilang uniforms.
Nagdirecho ako sa classroom. I found my classmates all happy and excited. Madami rami ang kaklase kong athletes kaya halos mga nakamaroon at puting shirts ang mga nandito. Yun kasi ang main color ng school namin.
"Morning, Josh!" Masiglang bati ni Ian na todo ang ngiti.
I only nodded at him. I noticed a not yet fully healed bruise on his side lip. Mukang napansin nyang nakatingin ako ron kaya napahawak sya sa pasa sa muka. Ngumiwi sya, mukang may naalala.
"Pambabakod ang tawad dito, hehe." Sabi nya kahit hindi ko naman tinatanong.
Hindi ko sya pinansin at umupo lang sa upuan ko. Mamayang alas otso pa ang Opening Ceremony, pagdating ng mga school's participants. Ipapakilala ang bawat varsities at ang mga Principals and Visitors.
