ZOMBIES SA PILIPINAS

Chapter 45: Paalam Kaibigang Kalaban

Ron's POV

Kamatayan. Sobrang daming kamatayan.

Nakitang masunoh sa harap ko ang sobrang daming tao.

Lumutang papalayo samin ang San Lazaro, Habang nasusunog...at ang mas nakakatakot ay...walang ingay.

Walang sumigaw, walang humagugol...at walang umiyak.

Tinignan lang namin masunog at lumubog ang San Lazaro.

Mukhang tumagal ng halos isang oras ang pagtingin namin sa nasusunog na barko at nang tumagal...onti-onting lumubog ang San Lazaro.

Matahimik parin lahat kaya ako na ang unang nagsalita.

Ron: Sa tingin ko...umm...Sa tingin ko kaylangan na natin umalis dito.

Andrea: Kaya nga, I mean hindi naman araw-araw ay nakakakita ka ng sobrang daming taong namatay.

Via: OA, si Les lang namatay.

Andrea: Huh?

Tama si Via, sa sobrang caught up namin ay nakita namin na lumulutang ang mga tauhan ni Les sa dagat.

Ron: Ano nang gagawin niyo?!

Nagsitinginan sakin yung mga lalake.

Ches: May room ba diyan sa barko niyo?

—————————————-

Kinandado namin lahat sila sa brig sa baba ng barko at nagsimula kaming bumalik na sa palawan.

Kuya Zach: Salamat sa diyos na tapos nayun lahat.

Ate Aica: Kaya nga eh...Ron! Bakit ang tahimik mo?

Ron: Iniisip ko lang si Les, bakit kaylangan niyang mamatay.

Ate Rachel: (Hinawakan braso ko) Ron, Alam kong ayaw mong may mamatay pero...Hindi mo kasalanan ang nangyare kay Les.

Ate Angela: Yeah, He did that sa sarili niya.

Ron: Yeah pero sa tingin ko hindi parin niya deserve na mamatay.

Alyssa: Huh? Why not? I mean tignan mo yung lahat ng ginawa niya satin!

Luna: Alyssa, alam kong masama si Les pero wala namang makakapagsabi kung dapat mamatay ang isang tao.

Gelai: Kahit na kasing sama ni Les?

Luna: Oo.

Gelai: Kuya Ron, bakit ka biglang naawa kay Les?

Ron: Kasi noong naglaban kami sa eroplano, kahit sobrang gulo dahil umiikot ikot yung eroplano...nakikita ko sa mga mata niya ang sakit na naramdaman niya.

Andrea: Huh? Anong ibig mong sabihin?

Ron: Sinabi niya sakin na dahil lang niya nagawa lahat ng mga masamang ginawa niya ay...dahil alam niyang wala na ang lahat.

Andrea: Sobrang grabe naman niya na tinalikuran na niya buong bansa niya.

Ron: Oo, pero tinalikuran niya ito dahil...sa puso niya...alam niyang wala ng pag-asa ang pilipinas, kaya sa tingin niya-

Via: Na ayos lang na gawin ito lahat? Maging pirata? gawing utusan ang lahat ng taong makilala niya? Maawa ka na sa kanya Ron pero hindi mo maiiba ang katotohanan...Masama si Les.

Ron: Hindi Simpleng Masama...Nasira na rin siya at Hindi na siya maayos.

Libay's POV

Kanina pa ako nakaupo sa railing ng barko, magiging matagal pa ang lalakbayin namin dahil ang mga stations na iniwanan namin sa palawan ay nasa kabilang banda ng palawan.