Bateristin Peşinde -Texting-

2.0

Vee günün üçüncü ve son bölümü <3 Yarın yazabilirsem yine bölüm atarım ^^

Bir de arkadaşlar mdjekdjekdjdk Ekin ve Necva'nın çok çabuk olduğunu zaten ben de biliyorum çünkü bu kısa bir hikaye ki zaten aşk olaylarını çok uzatmayı sevmiyorum, neden olayları iyice dallandırıp budaklandırayım ve olacak olanı ertleyim? Tamam watty'deyiz ama o kadar da değil ayol kdndmxjdkxd

Hadi iyi okumalar <33

***

Ekin Saygın'dan:
(1 hafta sonra)

Günler normal ve güzel ilerliyordu, finallerim bitmişti ve sevgilim vardı.

Evet evet, baya iyiydik şuan.

Peki her şey bu kadar güzelken sabahtan beri Necva neden aramalarıma ve mesajlarıma cevap vermiyordu?

"Oğlum," diye yanıma geldi Hasan amca. Ezcazenin sahibiydi ve onu severdim. "Sabahtan beri telefona bakıyorsun, önemli bir şey mi vardı?"

Başımı sakince iki yana salladım. "Sorun yok Hasan amca, kusura bakma bugün pek ilgili değildim." demekle yetindim. Aklım doluydu ve çıkıp eve gitmeme daha bir saat vardı.

"O nasıl laf öyle?" dedi Hasan amca ciddiyetle. Neredeyse altmış yaşını devirmişti ama yine de işini yapmaktan geri durmuyordu. "Yapabileceğim bir şey varsa söyle."

Sıkıntıyla bir nefes verdim. "Benim birine ulaşmam lazım da," dedim. "Bugün erken çıksam olur mu abi? Maaşımdan kesebilirsin."

Yeter ki onu göreyim.

"Ekin adamın asabını bozma oğlum," dedi bu sefer Hasan amca. "Haydi git, bir saatin hesabını mı yapacağım sanki?"

Yüzümde oluşan hafif gülümsemeyle, "Çok teşekkür ederim," dedim ve aceleyle önlüğümü çıkarmaya başladım. "Bunu daha sonra telafi edeceğim, gerçekten."

Hasan amca kendimi zorunda hissetmememle ilgili birkaç şey daha söyledikten sonra onunla vedalaşıp eczaneden çıktım. Seyfo finaller bittikten sonra ailesinin yanına İzmir'e gittiği için arabayı bana bırakmıştı uçakla gitmeyi tercih ettiğinden dolayı.

Arabaya bindim ve hemen çalıştırıp gaza bastım. Aynı zamanda yine Necva'nın numarasını tıklamıştım.
Kendi kendine kapanana kadar telefon çalmaya devam etti.

Elimle saçlarımı geriye iterken ofladım. Bir işi olsa mutlaka haber verirdi çünkü aklımın onda kalacağını bilirdi.

Belki de yalnız kalmak istemiştir, diye düşündüm. Tabi ki olurdu ama merak ediyordum işte.

Dakikalar süren yoldan sonra arabayı evin önünde durdurmuş ve aceleyle binaya girip merdivenleri hızlı hızlı çıkmaya başlamıştım. En sonunda bateristimin kapısına gelince ard arda kapıya vurdum.

Ve bekledim.

Ama açan olmadı.

"Siktir," diye konuştum. "Neredesin Necva?"

Uzun bir süre kapıda bekleyip nerede olabileceğini düşündüm. Ama aklıma bir yer gelmemişti.

Bina koridorundaki camdan dışarı baktım. Hava o kadar kapalıydı ki dakikalar içerisinde yağmur yağacağından emindim. Islanır mıydı?

Umutsuzca onu bir kez daha aradım.

Açmadı.

Çaresizce merdivenleri tekrar inmeye başladım. Bir yandan da mesaj sayfasına girmiş mesaj yazıyordum.